ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ਼੍ਚ ਯਦੁਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਮਾਲ੍ਯਜਾਪ੍ਯਨਮਸ੍ਕਾਰੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਰਪਿ
ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ, ਜਪ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਤਸ੍ਥੁਪਾਂ ਵਰਃ। ਉਪੇਤ੍ਯ ਸ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਾਹ੍ਯਕਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਾਹਰੀ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਾਚ੍ਯਾਰ੍ਹਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਦਧਿਪਾਤ੍ਰਫਲਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ। ਵਸੁ ਪ੍ਰਦਾਯ ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪੜ੍ਹਵਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰਤਨ, ਫਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ, ਘੁੰਮ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਕੇਤਨਮਾਸ਼ੁਗਮ੍। ਗਦਾਚਕ੍ਰਾਸਿਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾਦ੍ਯੈਰਾਯੁਧੈਰਾਵृਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਤਾਰਕਸ਼ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ; ਗਦਾ, ਚਕਰ, ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਤਿਥਾਵਥ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਵਾਹਨਃ
ਠੀਕ ਸਮੇਂ, ਚੰਗੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਮੂਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਨ੍ਵਾਰੁਰੋਹ ਚਾਪ੍ਯੇਨਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਪਾਸ੍ਯ ਚਾਸ੍ਯ ਯਨ੍ਤਾਰਂ ਦਾਰੁਕਂ ਯਨ੍ਤृਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਦਾਰੁਕ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭੀषੂਨ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਗ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਯਂ ਕੁਰੁਪਤਿਸ੍ਤਦਾ। ਉਪਾਰੁਹ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਾऽਪਿ ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨਂ ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਖੁਦ ਰਥ ਦੇ ਰੱਸੇ ਫੜਿਆ; ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਿੱਟਾ ਚਮਰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਰੁਕ੍ਮਦਣ੍ਡਂ ਬृਹਦ੍ਬਾਹੁਰ੍ਵਿਦੁਧਾਵ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਤਥੈਵ ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਲਾ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਿਆ; ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਛਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤਸ਼ਲਾਕਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਵੈਡੂਰ੍ਯਮਣਿਦਣ੍ਡਂ ਚ ਚਾਮੀਕਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਛਤਰੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੌ ਪੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਡੰਡਾ ਨੀਲਮ ਪਥਰ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦਧਾਰ ਤਰਸਾ ਭੀਮਃ ਮੁਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨੇ। ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚਾਪਿ ਯਮਾਵਰਿਨਿषੂਦਨੌ
ਭੀਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਨ ਲਈ ਫੜੀ; ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੀ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਕृष੍ਣਮृਤ੍ਵਿਕ੍ਪੌਰਜਨੈਰ੍ਵृਤਾ। ਸ ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਪੂਜਾਰੀ ਅਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਚਲਿਆ।
ਅਨ੍ਵੀਯਮਾਨਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰਿਵ ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਿਯੈਃ। `ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਚ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਵृਦ੍ਧੈਃ ਪਰਿਵृਤਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੌਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਭਿਮਨਯੁ ਵੀ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਾਤੋ ਧੌਮ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ'। ਪਾਰ੍ਥਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਪੀਡਿਤਮ੍
ਧੌਮਯ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ; ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਵਿਦਾ ਲਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਰਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਂ ਯਮੌ ਤਥਾ। ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਯਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਵਾਦਿਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਯੋਜਨਾਰ੍ਧਮਥੋ ਗਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਸਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵੇਤਿ ਭਾਰਤ
ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਜਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਓ,' ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪਾਦੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਯਾਦਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕृष੍ਣਂ ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍। ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।'
ਤਤਸ੍ਤੈਃ ਸਂਵਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਪਦਾਨੁਗਾਨ੍
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਭੇਜਿਆ।
ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹृष੍ਟੋ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਮਰਾਵਤੀਮ੍।। ਲੋਚਨੈਰਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਤਮਾਦृष੍ਟਿਪਥਾਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤੋਂ ਤੱਕ ਤੱਕਿਆ ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਉਹ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਮਨੋਭਿਰਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰੀਤਿਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍। ਅਤृਪ੍ਤਮਨਸਾਮੇਵ ਤੇषਾਂ ਕੇਸ਼ਵਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਸ਼ੌਰਿਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਅਕਾਮਾ ਏਵ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦਗਮਾਨਸਾਃ
ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪਾਸ ਹੋਣ ਦੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਣਚਾਹੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।
ਨਿਵृਤ੍ਯੋਪਯਯੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਂ ਪੁਰਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨਾਥ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਗਾਤ੍
ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਆਏ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸਾਤ੍ਵਤੇਨ ਚ ਵੀਰੇਣ ਪृष੍ਠਤੋ ਯਾਯਿਨਾ ਤਦਾ। ਦਾਰੁਕੇਣ ਚ ਸੂਤੇਨ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ। ਸ ਗਤੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਸਾਤਵਤ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਾਰੁਕਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਾਲ ਸੀ; ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਚ੍ਯੁਤਃ। ਸੁਹृਤ੍ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਅਚਲ ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸੁਹृਦਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਮੁਮੋਦ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਨृਪ
ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਕੇਸ਼ਵੋਪਿ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰੁਗ੍ਰਸੇਨਮੁਖੈਸ੍ਤਥਾ
ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਇਆ।
ਆਹੁਕਂ ਪਿਤਰਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਮਾਤਰਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਬਲਂ ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਆਹੁਕ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਬਲ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬਨਿਸ਼ਠਾਂਸ਼੍ਚਰੁਦੇष੍ਣਂ ਗਦਂ ਤਥਾ। ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਭਾਨੁਂ ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸੰਬ, ਨਿਸ਼ਠ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਗਦਾ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਭਾਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸ ਵृਦ੍ਧੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਭਵਨਂ ਯਯੌ। `ਸ ਤਤ੍ਰ ਭਵਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਪ੍ਰਮੁਮੋਦ ਸੁਖੀ ਸੁਖਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੀਣ ਲੱਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਨ੍ਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾਧਿਪਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸਭਾਂ ਧਰ੍ਮਸੁਤਾਯ ਵੈ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਮਾਯਾ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭਾ ਬਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।