ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮੋऽਸਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਵਤਾਂ ਵਰ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾਂ ਯਾਦृਸ਼ੀਮਿਹ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਲਾ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਧਰਮਰਾਜ ਲਈ ਇੱਥੇ ਜਿਹੀ ਸਭਾ ਬਣਾਓ ਜਿਹੀ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗੇ।
ਯਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਨਾਨੁਕੁਰ੍ਯੁਸ੍ਤੇ ਮਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਠਿਤਾਃ। ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੇ ਸਕਲੇ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਸਭਾਮ੍
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸਭਾ ਬਣਾਓ ਕਿ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਕਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਵ੍ਯਾਨਭਿਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਵਿਹਿਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਆਸੁਰਾਨ੍ਮਾਨੁਪਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਸਭਾਮ੍
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸਭਾ ਬਣਾਓ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਦਿਵਯ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਸਕੀਏ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਮਯਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਮਾਨਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸਭਾਮ੍
ਉਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਯਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ ਬਣਾਈ ਜੋ ਵਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸਮਾਵੇਦ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਮਯਮ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਮਯਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਪੂਜਾਂ ਯਥਾਰ੍ਹਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ। ਸ ਤੁ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਯਃ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਯਾ ਦੀ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਯਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਆਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਚਰਿਤਂ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਕਥਯਾਮਾਸ ਦੈਤੇਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ।
ਸ ਕਾਲਂ ਕਞ੍ਚਿਦਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੁ। ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਚਕਮੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਸਭਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਅਭਿਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੁਣ੍ਯੇऽਹਨਿ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਃ
ਪਾਰਥਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍। ਦਸ਼ਕਿष੍ਕੁਸਹਸ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਮਾਪਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬੀ ਉਹ ਸਭਾ ਬਣਾਈ।
ਉषਿਤ੍ਵਾ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਸੁਖਵਾਸਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪਾਰ੍ਥੈਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪੂਜਨਾਰ੍ਹੋऽਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਥਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪृਥਾਂ ਚ ਪृਥੁਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ; ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਜਗਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਯਃ ਪਿਤृष੍ਵਸੁਃ। ਸ ਤਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਤਃ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਜਗਤ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾਇਆ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸਿਰ ਚੁੰਮਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਨਨ੍ਤਰਂ ਕृष੍ਣੋ ਭਗਿਨੀਂ ਸ੍ਵਾਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤਾਮੁਪੇਤ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਬਾष੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫ਼ੌਰਨ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਥ੍ਯਂ ਤਥ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲਘੁ ਯੁਕ੍ਤਮਨੁਤ੍ਤਰਮ੍। ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਭਦ੍ਰਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਭਦ੍ਰਭਾषਿਣੀਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਭਦਰਾ, ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਠੀਕ, ਸਚ, ਭਲਾ, ਛੋਟਾ, ਉਚਿਤ ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤਯਾ ਸ੍ਵਜਨਗਾਮੀਨਿ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤੋ ਵਚਨਾਨਿ ਸਃ। ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸਕृਚ੍ਛਿਰਸਾ ਚਾਭਿਵਾਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤੇ ਬੋਲ ਸੁਣਾਏ; ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਸਿਰ ਨਵਾਕੇ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤਾਮਨੁਜ੍ਞਾਯ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਃ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ ਭਾਮਿਨੀਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਨਨ੍ਤਰਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਧੌਮ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਨੇ ਫ਼ੌਰਨ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਧੌਮਯਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਚ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਧੌਮ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮਃ। ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਪਰਿਦਾਯ ਚ
ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਧੌਮਯਾ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਵਾਇਆ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤृਨਭ੍ਯਗਮਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਹਿਤੋ ਬਲੀ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਕृष੍ਣੋ ਵृਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਮਰੈਃ
ਵਿਦਵਾਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੰਜ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਯਾਤ੍ਰਾਕਾਲਸ੍ਯ ਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ। ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤਵਾਨ੍ਸਮਲਙ੍ਕृਤਃ
ਰਵਾਨਗੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਢੰਗ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਰੁੜਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਨ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਸਜਾਇਆ।
ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ਼੍ਚ ਯਦੁਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਮਾਲ੍ਯਜਾਪ੍ਯਨਮਸ੍ਕਾਰੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਰਪਿ
ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ, ਜਪ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਤਸ੍ਥੁਪਾਂ ਵਰਃ। ਉਪੇਤ੍ਯ ਸ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਾਹ੍ਯਕਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਾਹਰੀ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਾਚ੍ਯਾਰ੍ਹਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਦਧਿਪਾਤ੍ਰਫਲਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ। ਵਸੁ ਪ੍ਰਦਾਯ ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪੜ੍ਹਵਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰਤਨ, ਫਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ, ਘੁੰਮ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਕੇਤਨਮਾਸ਼ੁਗਮ੍। ਗਦਾਚਕ੍ਰਾਸਿਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾਦ੍ਯੈਰਾਯੁਧੈਰਾਵृਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਤਾਰਕਸ਼ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ; ਗਦਾ, ਚਕਰ, ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਤਿਥਾਵਥ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਵਾਹਨਃ
ਠੀਕ ਸਮੇਂ, ਚੰਗੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਮੂਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਨ੍ਵਾਰੁਰੋਹ ਚਾਪ੍ਯੇਨਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਪਾਸ੍ਯ ਚਾਸ੍ਯ ਯਨ੍ਤਾਰਂ ਦਾਰੁਕਂ ਯਨ੍ਤृਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਦਾਰੁਕ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭੀषੂਨ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਗ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਯਂ ਕੁਰੁਪਤਿਸ੍ਤਦਾ। ਉਪਾਰੁਹ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਾऽਪਿ ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨਂ ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਖੁਦ ਰਥ ਦੇ ਰੱਸੇ ਫੜਿਆ; ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਿੱਟਾ ਚਮਰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਰੁਕ੍ਮਦਣ੍ਡਂ ਬृਹਦ੍ਬਾਹੁਰ੍ਵਿਦੁਧਾਵ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਤਥੈਵ ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਲਾ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਿਆ; ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਛਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤਸ਼ਲਾਕਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਵੈਡੂਰ੍ਯਮਣਿਦਣ੍ਡਂ ਚ ਚਾਮੀਕਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਛਤਰੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੌ ਪੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਡੰਡਾ ਨੀਲਮ ਪਥਰ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦਧਾਰ ਤਰਸਾ ਭੀਮਃ ਮੁਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨੇ। ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚਾਪਿ ਯਮਾਵਰਿਨਿषੂਦਨੌ
ਭੀਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਨ ਲਈ ਫੜੀ; ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੀ।