ਪ੍ਰੋਪਕਾਰਾਦਰ੍ਥਂ ਹਿ ਨਾਦਾਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮ੍'। ਯੁਕ੍ਤਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਭੋ ਯਦਾਤ੍ਥ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
'ਮਦਦ ਲਈ ਕੀਤੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ' — ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਪੁਰਸ਼ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇऽਰ੍ਜੁਨ। ਅਹਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵੈ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਕਵਿਃ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ; ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਵੱਡਾ ਕਲਾ-ਕਾਰ ਹਾਂ।
ਸੋऽਹਂ ਵੈ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। `ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਥ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾ ਹਿ ਮਯਾ ਕृਤਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪਾਰਥ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਮਹਲ ਬਣਾਏ ਸਨ।
ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਸੁਖਗਰ੍ਭਾਣਿ ਭੋਗਾਢ੍ਯਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਸਰਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਬਾਗ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਰੋਵਰ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਮਗਾਨਿ ਰਥਾਨਿ ਚ। ਨਗਰਾਣਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਨਿ ਸਾਟ੍ਟਪ੍ਰਾਕਾਰਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਕਪੜੇ, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਰਥ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਲੇ ਤੇ ਖਾਈਆਂ ਹਨ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਬਿਲਾਨਿ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਸੁਖਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਵੈ ਭृਸ਼ਮ੍। ਏਤੇ ਕृਤਾ ਮਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਫਲ੍ਗੁਨ
ਮੁੱਖ ਵਾਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣ, ਅਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਗੁਫਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਹੇ ਫਲਗੁਨ।
ਪ੍ਰਾਣਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਮਯਾ। ਏਵਂ ਗਤੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਯਿਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਐਸੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਾਂਗਾ।
ਨ ਚਾਪਿ ਤਵ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਮੋਘਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਦਾਨਵ। ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਮਯਿ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਦਾਨਵ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਵਾਪਸੀ ਹੋਵੇ।
ਚੋਦਿਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਮਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਰਰ੍षਭ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਸਨ੍ਦਧ੍ਯੌ ਕਿਮਯਂ ਚੋਦ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਕਸਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਲੋਕਨਾਥਃ ਪ੍ਰਜਾਪਿਤਃ। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਭਾ ਵੈ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਜਨਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਇੱਕ ਸਭਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।'
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮੋऽਸਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਵਤਾਂ ਵਰ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾਂ ਯਾਦृਸ਼ੀਮਿਹ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਲਾ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਧਰਮਰਾਜ ਲਈ ਇੱਥੇ ਜਿਹੀ ਸਭਾ ਬਣਾਓ ਜਿਹੀ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗੇ।
ਯਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਨਾਨੁਕੁਰ੍ਯੁਸ੍ਤੇ ਮਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਠਿਤਾਃ। ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੇ ਸਕਲੇ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਸਭਾਮ੍
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸਭਾ ਬਣਾਓ ਕਿ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਕਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਵ੍ਯਾਨਭਿਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਵਿਹਿਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਆਸੁਰਾਨ੍ਮਾਨੁਪਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਸਭਾਮ੍
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸਭਾ ਬਣਾਓ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਦਿਵਯ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਸਕੀਏ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਮਯਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਮਾਨਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸਭਾਮ੍
ਉਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਯਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ ਬਣਾਈ ਜੋ ਵਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸਮਾਵੇਦ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਮਯਮ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਮਯਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਪੂਜਾਂ ਯਥਾਰ੍ਹਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ। ਸ ਤੁ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਯਃ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਯਾ ਦੀ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਯਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਆਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਚਰਿਤਂ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਕਥਯਾਮਾਸ ਦੈਤੇਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ।
ਸ ਕਾਲਂ ਕਞ੍ਚਿਦਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੁ। ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਚਕਮੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਸਭਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਅਭਿਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੁਣ੍ਯੇऽਹਨਿ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਃ
ਪਾਰਥਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍। ਦਸ਼ਕਿष੍ਕੁਸਹਸ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਮਾਪਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬੀ ਉਹ ਸਭਾ ਬਣਾਈ।
ਉषਿਤ੍ਵਾ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਸੁਖਵਾਸਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪਾਰ੍ਥੈਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪੂਜਨਾਰ੍ਹੋऽਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਥਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪृਥਾਂ ਚ ਪृਥੁਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ; ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਜਗਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਯਃ ਪਿਤृष੍ਵਸੁਃ। ਸ ਤਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਤਃ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਜਗਤ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾਇਆ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸਿਰ ਚੁੰਮਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਨਨ੍ਤਰਂ ਕृष੍ਣੋ ਭਗਿਨੀਂ ਸ੍ਵਾਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤਾਮੁਪੇਤ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਬਾष੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫ਼ੌਰਨ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਥ੍ਯਂ ਤਥ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲਘੁ ਯੁਕ੍ਤਮਨੁਤ੍ਤਰਮ੍। ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਭਦ੍ਰਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਭਦ੍ਰਭਾषਿਣੀਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਭਦਰਾ, ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਠੀਕ, ਸਚ, ਭਲਾ, ਛੋਟਾ, ਉਚਿਤ ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤਯਾ ਸ੍ਵਜਨਗਾਮੀਨਿ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤੋ ਵਚਨਾਨਿ ਸਃ। ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸਕृਚ੍ਛਿਰਸਾ ਚਾਭਿਵਾਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤੇ ਬੋਲ ਸੁਣਾਏ; ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਸਿਰ ਨਵਾਕੇ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤਾਮਨੁਜ੍ਞਾਯ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਃ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ ਭਾਮਿਨੀਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਨਨ੍ਤਰਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਧੌਮ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਨੇ ਫ਼ੌਰਨ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਧੌਮਯਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਚ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਧੌਮ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮਃ। ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਪਰਿਦਾਯ ਚ
ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਧੌਮਯਾ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਵਾਇਆ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤृਨਭ੍ਯਗਮਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਹਿਤੋ ਬਲੀ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਕृष੍ਣੋ ਵृਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਮਰੈਃ
ਵਿਦਵਾਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੰਜ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਯਾਤ੍ਰਾਕਾਲਸ੍ਯ ਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ। ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤਵਾਨ੍ਸਮਲਙ੍ਕृਤਃ
ਰਵਾਨਗੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਢੰਗ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਰੁੜਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਨ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਸਜਾਇਆ।