ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਯਂ ਤਦਾ। ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨਵਹਿਤਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਕਸ੍ਯ ਤੇ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਮਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜ ਦੇ ਕਰਤਬ: ਉਥੇ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ—
ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤੂਣੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸਾਯਕੌ। ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਭਾਨਿ ਨृਪੈਰ੍ਭੁਵਿ
ਗਾਂਡੀਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁ, ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੂਣੀਆਂ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ—
ਰਥਧ੍ਵਜਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਏਤਾਨਿ ਪਾਵਕਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ। ਤਸ੍ਥੌ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਸਹ ਮਯੇਨ ਸਃ
ਰਥ, ਧਵਜ, ਪਤਾਕਾ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਵਕ ਤੋਂ ਪਾ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਮਹਾਂਵੀਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਯਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ। `ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਸ੍ਤਤ੍ਕृਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਮਿਹਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਅਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਕृष੍ਣਾਤ੍ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪਾਵਕਾਚ੍ਚ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ। `ਅਹਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵੈ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ; ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਮਨ੍ਯੈਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਐਸਾ ਕਰਾਂ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਾਯਾਵਿਦਂ ਮਯਮ੍। ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਕृਤਮੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾऽਸੁਰ। ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ਭਵ ਮੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤੋ ਵਯਂ ਚ ਤੇ
ਤੂੰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਸਭ ਕਰ ਚੁੱਕਾ; ਹੁਣ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੀ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਾਂਗੇ।
ਪ੍ਰੋਪਕਾਰਾਦਰ੍ਥਂ ਹਿ ਨਾਦਾਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮ੍'। ਯੁਕ੍ਤਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਭੋ ਯਦਾਤ੍ਥ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
'ਮਦਦ ਲਈ ਕੀਤੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ' — ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਪੁਰਸ਼ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇऽਰ੍ਜੁਨ। ਅਹਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵੈ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਕਵਿਃ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ; ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਵੱਡਾ ਕਲਾ-ਕਾਰ ਹਾਂ।
ਸੋऽਹਂ ਵੈ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। `ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਥ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾ ਹਿ ਮਯਾ ਕृਤਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪਾਰਥ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਮਹਲ ਬਣਾਏ ਸਨ।
ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਸੁਖਗਰ੍ਭਾਣਿ ਭੋਗਾਢ੍ਯਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਸਰਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਬਾਗ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਰੋਵਰ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਮਗਾਨਿ ਰਥਾਨਿ ਚ। ਨਗਰਾਣਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਨਿ ਸਾਟ੍ਟਪ੍ਰਾਕਾਰਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਕਪੜੇ, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਰਥ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਲੇ ਤੇ ਖਾਈਆਂ ਹਨ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਬਿਲਾਨਿ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਸੁਖਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਵੈ ਭृਸ਼ਮ੍। ਏਤੇ ਕृਤਾ ਮਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਫਲ੍ਗੁਨ
ਮੁੱਖ ਵਾਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣ, ਅਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਗੁਫਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਹੇ ਫਲਗੁਨ।
ਪ੍ਰਾਣਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਮਯਾ। ਏਵਂ ਗਤੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਯਿਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਐਸੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਾਂਗਾ।
ਨ ਚਾਪਿ ਤਵ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਮੋਘਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਦਾਨਵ। ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਮਯਿ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਦਾਨਵ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਵਾਪਸੀ ਹੋਵੇ।
ਚੋਦਿਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਮਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਰਰ੍षਭ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਸਨ੍ਦਧ੍ਯੌ ਕਿਮਯਂ ਚੋਦ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਕਸਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਲੋਕਨਾਥਃ ਪ੍ਰਜਾਪਿਤਃ। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਭਾ ਵੈ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਜਨਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਇੱਕ ਸਭਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।'
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮੋऽਸਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਵਤਾਂ ਵਰ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾਂ ਯਾਦृਸ਼ੀਮਿਹ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਲਾ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਧਰਮਰਾਜ ਲਈ ਇੱਥੇ ਜਿਹੀ ਸਭਾ ਬਣਾਓ ਜਿਹੀ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗੇ।
ਯਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਨਾਨੁਕੁਰ੍ਯੁਸ੍ਤੇ ਮਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਠਿਤਾਃ। ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੇ ਸਕਲੇ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਸਭਾਮ੍
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸਭਾ ਬਣਾਓ ਕਿ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਕਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਵ੍ਯਾਨਭਿਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਵਿਹਿਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਆਸੁਰਾਨ੍ਮਾਨੁਪਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਸਭਾਮ੍
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸਭਾ ਬਣਾਓ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਦਿਵਯ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਸਕੀਏ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਮਯਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਮਾਨਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸਭਾਮ੍
ਉਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਯਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ ਬਣਾਈ ਜੋ ਵਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸਮਾਵੇਦ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਮਯਮ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਮਯਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਪੂਜਾਂ ਯਥਾਰ੍ਹਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ। ਸ ਤੁ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਯਃ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਯਾ ਦੀ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਯਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਆਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਚਰਿਤਂ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਕਥਯਾਮਾਸ ਦੈਤੇਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ।
ਸ ਕਾਲਂ ਕਞ੍ਚਿਦਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੁ। ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਚਕਮੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਸਭਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਅਭਿਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੁਣ੍ਯੇऽਹਨਿ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਃ
ਪਾਰਥਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍। ਦਸ਼ਕਿष੍ਕੁਸਹਸ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਮਾਪਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬੀ ਉਹ ਸਭਾ ਬਣਾਈ।