ਨ ਸਨ੍ਤਾਪੋ ਹਿ ਵਰ੍ਤ੍ਥਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਹृਦਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ। ऋषੀਨ੍ਵੇਦ ਹੁਤਾਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਦ੍ਵਿਦਿਤਂ ਚ ਵਃ
ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੇਦਾਂ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ—ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਦਾਯ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ੍ਤਤੋ ਦੇਸ਼ਾਦਨ੍ਯਂ ਦੇਸ਼ਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਗਵਾਨਾਪਿ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੁਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਤਤਃ। ਦਦਾਹ ਸਹ ਕृष੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਜਨਯਞ੍ਜਗਤੋ ਹਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ਸਵੀ ਸੂਰਜ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵਸਾਮੇਦੋਵਹਾਃ ਕੁਲ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਵਕਃ। ਜਗਾਮ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਚਾਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਉਥੇ ਪਾਵਕ ਨੇ ਚਰਬੀ ਤੇ ਮਗਜ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪੀ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਞਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਾਨਵਤੀਰ੍ਯ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਪੁਰੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ ਤੇ ਪਾਰਥ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕृਤਂ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਮੇਦਮਮਰੈਰਪਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਵਰਂ ਵृਣੀਤਂ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪੁਰੁषੇष੍ਵਿਹ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਵਰ ਮੰਗੋ।
ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਵਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਤਚ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕਾਲਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਮੰਗੇ, ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਦੇਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ।
ਯਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਦਾਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਭਗਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਹਮੇਵ ਚ ਤਂ ਕਾਲਂ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤਪਸਾ ਮਹਤਾ ਚਾਪਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਵਤੋऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਣਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਆਗ੍ਨੇਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਾਯਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਮਦੀਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਸਿ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਧਨੰਜਯ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍। ਦਦੌ ਸੁਰਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਰਂ ਕृष੍ਣਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਪਾਰਥ ਤੋਂ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਦੇਵੈਰ੍ਮਰੁਤ੍ਪਤਿਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਜਗਾਮਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਵਕ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਾਵਕਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਦਾਵਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਸਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਅਹੋਭਿਰੇਕਵਿਂਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਰਰਾਗ੍ਸੁਤਰ੍ਪਿਤਃ
ਫਿਰ ਪਾਵਕ ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਕਵੀ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਧ੍ਵਾ ਮਾਂਸਾਨਿ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚਦਾਂਸਿ ਰੁਧਿਰਾਣਿ ਚ। ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਮਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਾਵੁਤ੍ਵਾਚ੍ਯੁਤਾਰ੍ਜੁਨੌ
ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ, ਲੂਣ ਤੇ ਰਕਤ ਪੀ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਵਕ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषਾਗ੍ਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤੋऽਸ੍ਮਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਅਨੁਜਾਨਾਮਿ ਵਾਂ ਵੀਰੌ ਚਰਤਂਤ੍ਰ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਓ ਤੇ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਕਰੋ।
ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਚ ਧਨੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ੌ ਚ ਮਹੇषੁਧੀ। ਕਪਿਧ੍ਵਜੋ ਰਥਸ਼੍ਚਾਯਂ ਤਵ ਦ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਰਹੀ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁ ਗਾਂਡੀਵ, ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੂਣੀਆਂ, ਤੇ ਕਪੀ ਧਵਜ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਧਨੁषਾ ਚੈਵ ਰਥੇਨਾਨੇ ਭਾਰਤ। ਵਿਜੇष੍ਯਸਿ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਦੇਵਾਮਾਨੁषਾਨ੍
ਇਸ ਧਨੁ ਤੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਦੇਵ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ।
ਏਵਂ ਤੌ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੌ ਪਾਵਵੇਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਸ਼੍ਚਯਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਜੁਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਯੋऽਭਰਤਰ੍षਭ। ਰਮਣੀਯੇ ਨਦੀਕੂਲੇ ਸਹਿਤਾਮੁਪਾਵਿਸ਼ਂਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਉਥੋਂ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਰਂ ਚੈਵ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਦੇਵੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਚੈਵ (ਵ੍ਯਾਸਂ)ਤਤੋ ਜਯਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ, ਨਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ ਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਾਚਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਯਂ ਤਦਾ। ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨਵਹਿਤਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਕਸ੍ਯ ਤੇ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਮਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜ ਦੇ ਕਰਤਬ: ਉਥੇ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ—
ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤੂਣੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸਾਯਕੌ। ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਭਾਨਿ ਨृਪੈਰ੍ਭੁਵਿ
ਗਾਂਡੀਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁ, ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੂਣੀਆਂ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ—
ਰਥਧ੍ਵਜਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਏਤਾਨਿ ਪਾਵਕਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ। ਤਸ੍ਥੌ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਸਹ ਮਯੇਨ ਸਃ
ਰਥ, ਧਵਜ, ਪਤਾਕਾ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਵਕ ਤੋਂ ਪਾ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਮਹਾਂਵੀਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਯਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ। `ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਸ੍ਤਤ੍ਕृਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਮਿਹਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਅਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਕृष੍ਣਾਤ੍ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪਾਵਕਾਚ੍ਚ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ। `ਅਹਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵੈ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ; ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਮਨ੍ਯੈਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਐਸਾ ਕਰਾਂ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਾਯਾਵਿਦਂ ਮਯਮ੍। ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਕृਤਮੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾऽਸੁਰ। ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ਭਵ ਮੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤੋ ਵਯਂ ਚ ਤੇ
ਤੂੰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਸਭ ਕਰ ਚੁੱਕਾ; ਹੁਣ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੀ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਾਂਗੇ।