ਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹੀਨਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯਾਸਿ ਗਤਃ ਪੁਰਾ। ਤਾਮੇਵ ਲਪਿਤਾਂ ਗਚ੍ਛ ਤਰੁਣੀਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੱਟ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੂੰ ਵਡਾਈ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦਮੁਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਤਰਾਤ੍। ਸਾਪਤ੍ਨਕਮृਤੇ ਲੋਕੇ ਨਾਨ੍ਯਦਰ੍ਥਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਮਰਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿਚ ਰੁੜਕਾ ਹੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮਨੁੱਖੀ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਵੈਰਾਗ੍ਨਿਦੀਪਨਂ ਚੈਵ ਭृਸ਼ੁਦ੍ਵੇਗਕਾਰਿ ਚ। ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਇਹ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸੁਵਰਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪਰ੍ਯਸ਼ਙ੍ਕਤ। ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਮ੍
ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਮਧ੍ਯਗਂ ਵੀਰਮਵਮੇਨੇ ਚ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍। ਅਪਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸਾ ਤੇਨ ਧੂਮਾਰੁਣਸਮਪ੍ਰਭਾ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾऽਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਨਾਭਿਰੂਪਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਧੂੰਏ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ।
ਅਪਤ੍ਯਹੇਤੋਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਮਾਮਿਹ। ਇष੍ਟਮੇਵਂ ਗਤੇ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸਾ ਤਥੈਵਾਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਹੁਣ ਤਕ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਲਾਤ ਬਣੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਭਾਰ੍ਯੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪੁਂਸਾ ਕਥਂਚਨ। ਨ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਮਨੁਧ੍ਯਾਤਿ ਨਾਰੀ ਪੁਤ੍ਰਵਤੀ ਸਤੀ
ਮਰਦ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤ—even ਜੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ—ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ 'ਤੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਟਿਕਾਉਂਦੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਮ੍ਯਗੁਪਾਸਤੇ। ਸ ਚ ਤਾਨਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਯੁष੍ਮਾਕਮਪਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥਂ ਤੀ ਜ੍ਵਲਨੋ ਮਯਾ। ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਚ ਤਥੇਤ੍ਯੇਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੁਹਾਡੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਹੋਇਆ।
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਤਾਂ ਚ ਵਃ। ਭਵਤਾਂ ਚ ਪਰਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਨਾਹਮਿਹਾਗਤਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਨ ਸਨ੍ਤਾਪੋ ਹਿ ਵਰ੍ਤ੍ਥਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਹृਦਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ। ऋषੀਨ੍ਵੇਦ ਹੁਤਾਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਦ੍ਵਿਦਿਤਂ ਚ ਵਃ
ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੇਦਾਂ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ—ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਦਾਯ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ੍ਤਤੋ ਦੇਸ਼ਾਦਨ੍ਯਂ ਦੇਸ਼ਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਗਵਾਨਾਪਿ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੁਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਤਤਃ। ਦਦਾਹ ਸਹ ਕृष੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਜਨਯਞ੍ਜਗਤੋ ਹਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ਸਵੀ ਸੂਰਜ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵਸਾਮੇਦੋਵਹਾਃ ਕੁਲ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਵਕਃ। ਜਗਾਮ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਚਾਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਉਥੇ ਪਾਵਕ ਨੇ ਚਰਬੀ ਤੇ ਮਗਜ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪੀ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਞਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਾਨਵਤੀਰ੍ਯ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਪੁਰੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ ਤੇ ਪਾਰਥ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕृਤਂ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਮੇਦਮਮਰੈਰਪਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਵਰਂ ਵृਣੀਤਂ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪੁਰੁषੇष੍ਵਿਹ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਵਰ ਮੰਗੋ।
ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਵਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਤਚ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕਾਲਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਮੰਗੇ, ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਦੇਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ।
ਯਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਦਾਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਭਗਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਹਮੇਵ ਚ ਤਂ ਕਾਲਂ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤਪਸਾ ਮਹਤਾ ਚਾਪਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਵਤੋऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਣਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਆਗ੍ਨੇਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਾਯਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਮਦੀਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਸਿ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਧਨੰਜਯ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍। ਦਦੌ ਸੁਰਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਰਂ ਕृष੍ਣਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਪਾਰਥ ਤੋਂ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਦੇਵੈਰ੍ਮਰੁਤ੍ਪਤਿਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਜਗਾਮਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਵਕ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਾਵਕਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਦਾਵਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਸਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਅਹੋਭਿਰੇਕਵਿਂਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਰਰਾਗ੍ਸੁਤਰ੍ਪਿਤਃ
ਫਿਰ ਪਾਵਕ ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਕਵੀ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਧ੍ਵਾ ਮਾਂਸਾਨਿ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚਦਾਂਸਿ ਰੁਧਿਰਾਣਿ ਚ। ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਮਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਾਵੁਤ੍ਵਾਚ੍ਯੁਤਾਰ੍ਜੁਨੌ
ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ, ਲੂਣ ਤੇ ਰਕਤ ਪੀ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਵਕ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषਾਗ੍ਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤੋऽਸ੍ਮਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਅਨੁਜਾਨਾਮਿ ਵਾਂ ਵੀਰੌ ਚਰਤਂਤ੍ਰ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਓ ਤੇ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਕਰੋ।
ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਚ ਧਨੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ੌ ਚ ਮਹੇषੁਧੀ। ਕਪਿਧ੍ਵਜੋ ਰਥਸ਼੍ਚਾਯਂ ਤਵ ਦ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਰਹੀ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁ ਗਾਂਡੀਵ, ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੂਣੀਆਂ, ਤੇ ਕਪੀ ਧਵਜ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਧਨੁषਾ ਚੈਵ ਰਥੇਨਾਨੇ ਭਾਰਤ। ਵਿਜੇष੍ਯਸਿ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਦੇਵਾਮਾਨੁषਾਨ੍
ਇਸ ਧਨੁ ਤੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਦੇਵ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ।
ਏਵਂ ਤੌ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੌ ਪਾਵਵੇਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਸ਼੍ਚਯਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਜੁਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਯੋऽਭਰਤਰ੍षਭ। ਰਮਣੀਯੇ ਨਦੀਕੂਲੇ ਸਹਿਤਾਮੁਪਾਵਿਸ਼ਂਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਉਥੋਂ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਰਂ ਚੈਵ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਦੇਵੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਚੈਵ (ਵ੍ਯਾਸਂ)ਤਤੋ ਜਯਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ, ਨਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ ਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਾਚਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।