ਅਸ਼੍ਰੂਣਿ ਮੁਮੁਚੇ ਤੇषਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। `ਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਂ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵੈ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਅੰਸੂ ਵਹਾਉਣ ਲੱਗੀ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰੋਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅਣਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਲੱਗੀ।
ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕਜਰਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀ।' ਏਕਾਕਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਸ਼ਮਾਨਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਰੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀ ਤੇ ਡਰਦੀ ਹੋਈ, ਇਕੱਲੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਈ।
ਜਰਿਤਾ ਤੁ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਹ
ਜਰੀਤਾ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਸਹਸਮਨ੍ਦਪਾਲੋऽਪਿ ਭਾਰਤ। ਅਥ ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਨਂ ਭ੍ਯਨਨ੍ਦਂਸ੍ਤਦਾ ਸੁਤਾਃ
ਫਿਰ ਮੰਡਪਾਲਾ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ, ਭਾਰਤਾ; ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਗੁਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ੍ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਅਭਿਵਾਦਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਮੰਡਪਾਲਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਤਪਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਨਨ੍ਦ੍ਯ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਤਤੋ ਮੂ ਉਪਾਘ੍ਰਾਯ ਚ ਬਲਕਾਨ੍। ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਸਮਾਹੂਯਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗੌਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਤਪਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸੁੰਘਿਆ, ਤੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ।
ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਮੇਕੈਕਂਰਿਤਾਂ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਨ ਚੈਵੋਚੁਸ੍ਤਦਾ ਕਿਂਤਮृषਿਂ ਸਾਧ੍ਵਸਾਧੁ ਵਾ
ਜਦੋਂ ਹਰ ਇਕ ਬੱਚਾ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਾ ਚੰਗਾ ਨਾ ਮਾੜਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸੁਤਸ੍ਤੇ ਕਤ ਕਤਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਨੁਜਃ। ਮਧ੍ਯਮਃ ਕਤਮਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਨ੍ਕਤਮਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੱਧਲਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਰਾ ਕੌਣ ਹੈ?
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਦੁਃਖਾਕਂ ਮਾ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ। ਕृਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਹਵ੍ਯਾਨੈਵ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਿਤੋ ਲਭੇ। `ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ੍ਤਦਾऽਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ; ਮੈਂ ਹਵਨ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹਾਂ ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੰਡਪਾਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਕਿਂ ਨੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਨ ਤੇ ਕਿਮਨਨ੍ਤਰਜੇਨ ਤੇ। ਕਿਂ ਵਾ ਮਧ੍ਯਮਜਾਤੇਨ ਕਿਂ ਕਨਿष੍ਠੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚ ਕੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਮੱਧਲੇ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਵਿਚ?
ਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹੀਨਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯਾਸਿ ਗਤਃ ਪੁਰਾ। ਤਾਮੇਵ ਲਪਿਤਾਂ ਗਚ੍ਛ ਤਰੁਣੀਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੱਟ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੂੰ ਵਡਾਈ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦਮੁਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਤਰਾਤ੍। ਸਾਪਤ੍ਨਕਮृਤੇ ਲੋਕੇ ਨਾਨ੍ਯਦਰ੍ਥਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਮਰਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿਚ ਰੁੜਕਾ ਹੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮਨੁੱਖੀ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਵੈਰਾਗ੍ਨਿਦੀਪਨਂ ਚੈਵ ਭृਸ਼ੁਦ੍ਵੇਗਕਾਰਿ ਚ। ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਇਹ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸੁਵਰਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪਰ੍ਯਸ਼ਙ੍ਕਤ। ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਮ੍
ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਮਧ੍ਯਗਂ ਵੀਰਮਵਮੇਨੇ ਚ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍। ਅਪਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸਾ ਤੇਨ ਧੂਮਾਰੁਣਸਮਪ੍ਰਭਾ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾऽਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਨਾਭਿਰੂਪਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਧੂੰਏ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ।
ਅਪਤ੍ਯਹੇਤੋਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਮਾਮਿਹ। ਇष੍ਟਮੇਵਂ ਗਤੇ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸਾ ਤਥੈਵਾਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਹੁਣ ਤਕ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਲਾਤ ਬਣੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਭਾਰ੍ਯੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪੁਂਸਾ ਕਥਂਚਨ। ਨ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਮਨੁਧ੍ਯਾਤਿ ਨਾਰੀ ਪੁਤ੍ਰਵਤੀ ਸਤੀ
ਮਰਦ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤ—even ਜੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ—ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ 'ਤੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਟਿਕਾਉਂਦੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਮ੍ਯਗੁਪਾਸਤੇ। ਸ ਚ ਤਾਨਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਯੁष੍ਮਾਕਮਪਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥਂ ਤੀ ਜ੍ਵਲਨੋ ਮਯਾ। ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਚ ਤਥੇਤ੍ਯੇਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੁਹਾਡੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਹੋਇਆ।
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਤਾਂ ਚ ਵਃ। ਭਵਤਾਂ ਚ ਪਰਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਨਾਹਮਿਹਾਗਤਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਨ ਸਨ੍ਤਾਪੋ ਹਿ ਵਰ੍ਤ੍ਥਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਹृਦਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ। ऋषੀਨ੍ਵੇਦ ਹੁਤਾਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਦ੍ਵਿਦਿਤਂ ਚ ਵਃ
ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੇਦਾਂ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ—ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਦਾਯ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ੍ਤਤੋ ਦੇਸ਼ਾਦਨ੍ਯਂ ਦੇਸ਼ਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਗਵਾਨਾਪਿ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੁਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਤਤਃ। ਦਦਾਹ ਸਹ ਕृष੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਜਨਯਞ੍ਜਗਤੋ ਹਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ਸਵੀ ਸੂਰਜ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵਸਾਮੇਦੋਵਹਾਃ ਕੁਲ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਵਕਃ। ਜਗਾਮ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਚਾਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਉਥੇ ਪਾਵਕ ਨੇ ਚਰਬੀ ਤੇ ਮਗਜ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪੀ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਞਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਾਨਵਤੀਰ੍ਯ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਪੁਰੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ ਤੇ ਪਾਰਥ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕृਤਂ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਮੇਦਮਮਰੈਰਪਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਵਰਂ ਵृਣੀਤਂ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪੁਰੁषੇष੍ਵਿਹ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਵਰ ਮੰਗੋ।
ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਵਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਤਚ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕਾਲਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਮੰਗੇ, ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਦੇਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ।
ਯਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਦਾਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਭਗਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਹਮੇਵ ਚ ਤਂ ਕਾਲਂ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤਪਸਾ ਮਹਤਾ ਚਾਪਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਵਤੋऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਣਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਆਗ੍ਨੇਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਾਯਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਮਦੀਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਸਿ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਧਨੰਜਯ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।