ਪਲੋ ਨ ਤਾਂ ਵਾਚਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਨ੍ਧੁਕृਤ੍ਯੇ ਨ ਤੇਨ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਮਾਨਸਮ੍
ਮੰਦਪਾਲ ਉਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚੈਨ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਤਾਮੇਵ ਤੁ ਮਮਾਮਿਤ੍ਰਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਪਰਿਤਪ੍ਯਸੇ। ਧ੍ਰੁਵਂ ਮਯਿ ਨ ਤੇ ਸ੍ਨੇਹੋ ਯਥਾ ਤਪਯਂ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍
ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪੱਕਾ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।
ਨਹਿ ਪਕ੍ਸ਼ਵਤਾ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਨਿਃ ਹੇਨ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨ ਉਪਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੇਨਾ ਮਾ ਕਥਂਚਨ
ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਦੁਖੀ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੇ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਜਰਿਤਾਮੇਵ ਯਦਰ੍ਥਂ ਪਰਿਤਪ੍ਯਸੇ। ਚਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਪ੍ਯੇਕਾ ਯਥਾ ਪੁਰੁषਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਤੂੰ ਜਰਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਲਵਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਹਮੇਵਂ ਚਰੇ ਲੋਕੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਭਿਮਨ੍ਯਸੇ। ਅਪਤ੍ਯਹੇਤੋਰ੍ਵਿਚਰੇ ਤਚ੍ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ خاطر ਘੁੰਮਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ।
ਭੂਤਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਚ ਭਾਵ੍ਯਰ੍ਥੇ ਯੋऽਵਲਮ੍ਬੇਤ੍ਸ ਮਨ੍ਦਧੀਃ। ਅਵਮਨ੍ਯੇਤ ਤਂ ਲੋਕੋ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਚੀਜ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ; ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ।
ਏष ਹਿ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਗ੍ਨਿਰ੍ਲੇਲਿਹਾਨੀ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍। ਆਵਿਗ੍ਨੇ ਹृਦਿ ਸਨ੍ਤਾਪਂ ਜਨਯਤ੍ਯਸ਼ਿਵਂ ਮਮ
ਇਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਿਅਕੁਲ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੁਖ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਹਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਪਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾऽਭਵਤ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਚ ਪੁਨਃ ਪਤਿ ਪਤਿਪਰਾਯਣਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਪਿਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਜ੍ਵਲਨੇ ਜਰਿਤਾ ਪੁਨਃ। ਜਗਾਮ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨੇਨ ਜਰਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀ
ਉਹ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਰੀਤਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆਗੇ ਵਧੀ।
ਸਾ ਤਾਨ੍ਕੁਸ਼ਲਿਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਜਾਤਵੇਦਸਃ। ਰੋਰੂਯਮਾਣਾਨ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਵਨੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਰਾਮਯਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਪਰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਵੇਖਿਆ।
ਅਸ਼੍ਰੂਣਿ ਮੁਮੁਚੇ ਤੇषਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। `ਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਂ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵੈ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਅੰਸੂ ਵਹਾਉਣ ਲੱਗੀ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰੋਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅਣਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਲੱਗੀ।
ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕਜਰਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀ।' ਏਕਾਕਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਸ਼ਮਾਨਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਰੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀ ਤੇ ਡਰਦੀ ਹੋਈ, ਇਕੱਲੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਈ।
ਜਰਿਤਾ ਤੁ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਹ
ਜਰੀਤਾ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਸਹਸਮਨ੍ਦਪਾਲੋऽਪਿ ਭਾਰਤ। ਅਥ ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਨਂ ਭ੍ਯਨਨ੍ਦਂਸ੍ਤਦਾ ਸੁਤਾਃ
ਫਿਰ ਮੰਡਪਾਲਾ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ, ਭਾਰਤਾ; ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਗੁਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ੍ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਅਭਿਵਾਦਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਮੰਡਪਾਲਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਤਪਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਨਨ੍ਦ੍ਯ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਤਤੋ ਮੂ ਉਪਾਘ੍ਰਾਯ ਚ ਬਲਕਾਨ੍। ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਸਮਾਹੂਯਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗੌਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਤਪਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸੁੰਘਿਆ, ਤੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ।
ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਮੇਕੈਕਂਰਿਤਾਂ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਨ ਚੈਵੋਚੁਸ੍ਤਦਾ ਕਿਂਤਮृषਿਂ ਸਾਧ੍ਵਸਾਧੁ ਵਾ
ਜਦੋਂ ਹਰ ਇਕ ਬੱਚਾ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਾ ਚੰਗਾ ਨਾ ਮਾੜਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸੁਤਸ੍ਤੇ ਕਤ ਕਤਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਨੁਜਃ। ਮਧ੍ਯਮਃ ਕਤਮਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਨ੍ਕਤਮਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੱਧਲਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਰਾ ਕੌਣ ਹੈ?
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਦੁਃਖਾਕਂ ਮਾ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ। ਕृਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਹਵ੍ਯਾਨੈਵ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਿਤੋ ਲਭੇ। `ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ੍ਤਦਾऽਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ; ਮੈਂ ਹਵਨ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹਾਂ ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੰਡਪਾਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਕਿਂ ਨੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਨ ਤੇ ਕਿਮਨਨ੍ਤਰਜੇਨ ਤੇ। ਕਿਂ ਵਾ ਮਧ੍ਯਮਜਾਤੇਨ ਕਿਂ ਕਨਿष੍ਠੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚ ਕੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਮੱਧਲੇ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਵਿਚ?
ਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹੀਨਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯਾਸਿ ਗਤਃ ਪੁਰਾ। ਤਾਮੇਵ ਲਪਿਤਾਂ ਗਚ੍ਛ ਤਰੁਣੀਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੱਟ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੂੰ ਵਡਾਈ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦਮੁਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਤਰਾਤ੍। ਸਾਪਤ੍ਨਕਮृਤੇ ਲੋਕੇ ਨਾਨ੍ਯਦਰ੍ਥਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਮਰਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿਚ ਰੁੜਕਾ ਹੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮਨੁੱਖੀ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਵੈਰਾਗ੍ਨਿਦੀਪਨਂ ਚੈਵ ਭृਸ਼ੁਦ੍ਵੇਗਕਾਰਿ ਚ। ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਇਹ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸੁਵਰਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪਰ੍ਯਸ਼ਙ੍ਕਤ। ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਮ੍
ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਮਧ੍ਯਗਂ ਵੀਰਮਵਮੇਨੇ ਚ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍। ਅਪਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸਾ ਤੇਨ ਧੂਮਾਰੁਣਸਮਪ੍ਰਭਾ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾऽਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਨਾਭਿਰੂਪਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਧੂੰਏ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ।
ਅਪਤ੍ਯਹੇਤੋਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਮਾਮਿਹ। ਇष੍ਟਮੇਵਂ ਗਤੇ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸਾ ਤਥੈਵਾਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਹੁਣ ਤਕ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਲਾਤ ਬਣੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਭਾਰ੍ਯੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪੁਂਸਾ ਕਥਂਚਨ। ਨ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਮਨੁਧ੍ਯਾਤਿ ਨਾਰੀ ਪੁਤ੍ਰਵਤੀ ਸਤੀ
ਮਰਦ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤ—even ਜੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ—ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ 'ਤੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਟਿਕਾਉਂਦੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਮ੍ਯਗੁਪਾਸਤੇ। ਸ ਚ ਤਾਨਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਯੁष੍ਮਾਕਮਪਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥਂ ਤੀ ਜ੍ਵਲਨੋ ਮਯਾ। ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਚ ਤਥੇਤ੍ਯੇਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੁਹਾਡੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਹੋਇਆ।
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਤਾਂ ਚ ਵਃ। ਭਵਤਾਂ ਚ ਪਰਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਨਾਹਮਿਹਾਗਤਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।