ਤਥਾ ਤਤ੍ਕृਤਵਾਨਗ੍ਨਿਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਨ੍। ਦਦਾਹ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਂ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਜਨਮੇਜਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਰੰਗਕਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਭੜਕ ਕੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਨਮੇਜਯ।
ਮਨ੍ਦਪਾਲੋऽਞਪਿ ਕੌਰਵ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍। ਉਕ੍ਤ੍ਵਾऽਪਿ ਚ ਸ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਰ੍ਮਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਮੰਦਪਾਲ ਵੀ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ; ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਸ ਤਪ੍ਯਮਾਨਃ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਲਪਿਤਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਥਂ ਨੁ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਣੇ ਲਪਿਤੇ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ خاطر ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਹਾਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਣਗੇ?"
ਵਰ੍ਧਮਾਨੇ ਹੁਤਵਹੇ ਵਾਤੇ ਚਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਵਾਯਤਿ। ਅਸਮਰ੍ਥਾ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਜਦ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਚਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਾ ਤ੍ਰਾਣਾਯ ਮਾਤਾ ਤੇषਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਿ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਰਾਣਮਪਸ਼੍ਯਤੀ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੈ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਦੇਖ ਸਕੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇਗੀ?
ਕਥਮੁਡ੍ਡੀਯਨੇऽਸ਼ਕ੍ਤਾਨ੍ਪਤਨੇ ਚ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾਨ੍। ਸਨ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਾ ਬਹੁਧਾ ਵਾਸ਼ਮਾਨਾ ਪ੍ਰਧਾਵਤੀ
ਉਡਣ ਜਾਂ ਡਿੱਗਣ ਵੇਲੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਮਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਤੇ ਦੌੜਣ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਣਗੇ?
ਜਰਿਤਾਰਿਃ ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਾਰਿਸृਕ੍ਕਃ ਕਥਂ ਚ ਮੇ। ਸ੍ਤਮ੍ਬਮਿਤ੍ਰਃ ਕਥਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕਥਂ ਸਾ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਜਰਿਤਾਰੀ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰਿਸ੍ਰਿਕਕ, ਸਤੰਬਮਿਤ੍ਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਮਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਬਚਣਗੇ?
ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤਮृषਇਂ ਮਨ੍ਦਪਾਲਂ ਤਥਾ ਵਨੇ। ਲਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਸਾਸੂਯਮਿਵ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਮੰਦਪਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਪਿਤਾ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਨ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਾऽਸ੍ਤਿ ਯਾਨृषੀਨੁਕ੍ਤਵਾਨਸਿ। ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੋ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤੋ ਨ ਤੇषਾਂ ਜ੍ਵਲਨਾਦ੍ਭਯਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਦਕਿ ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯਾऽਗ੍ਨੌ ਤੇ ਪਰੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਹਿ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਥਾ ਚੇਤਿ ਜ੍ਵਲਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਾਂ; ਇਹ ਗੱਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਲੋ ਨ ਤਾਂ ਵਾਚਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਨ੍ਧੁਕृਤ੍ਯੇ ਨ ਤੇਨ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਮਾਨਸਮ੍
ਮੰਦਪਾਲ ਉਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚੈਨ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਤਾਮੇਵ ਤੁ ਮਮਾਮਿਤ੍ਰਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਪਰਿਤਪ੍ਯਸੇ। ਧ੍ਰੁਵਂ ਮਯਿ ਨ ਤੇ ਸ੍ਨੇਹੋ ਯਥਾ ਤਪਯਂ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍
ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪੱਕਾ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।
ਨਹਿ ਪਕ੍ਸ਼ਵਤਾ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਨਿਃ ਹੇਨ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨ ਉਪਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੇਨਾ ਮਾ ਕਥਂਚਨ
ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਦੁਖੀ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੇ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਜਰਿਤਾਮੇਵ ਯਦਰ੍ਥਂ ਪਰਿਤਪ੍ਯਸੇ। ਚਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਪ੍ਯੇਕਾ ਯਥਾ ਪੁਰੁषਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਤੂੰ ਜਰਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਲਵਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਹਮੇਵਂ ਚਰੇ ਲੋਕੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਭਿਮਨ੍ਯਸੇ। ਅਪਤ੍ਯਹੇਤੋਰ੍ਵਿਚਰੇ ਤਚ੍ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ خاطر ਘੁੰਮਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ।
ਭੂਤਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਚ ਭਾਵ੍ਯਰ੍ਥੇ ਯੋऽਵਲਮ੍ਬੇਤ੍ਸ ਮਨ੍ਦਧੀਃ। ਅਵਮਨ੍ਯੇਤ ਤਂ ਲੋਕੋ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਚੀਜ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ; ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ।
ਏष ਹਿ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਗ੍ਨਿਰ੍ਲੇਲਿਹਾਨੀ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍। ਆਵਿਗ੍ਨੇ ਹृਦਿ ਸਨ੍ਤਾਪਂ ਜਨਯਤ੍ਯਸ਼ਿਵਂ ਮਮ
ਇਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਿਅਕੁਲ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੁਖ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਹਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਪਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾऽਭਵਤ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਚ ਪੁਨਃ ਪਤਿ ਪਤਿਪਰਾਯਣਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਪਿਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਜ੍ਵਲਨੇ ਜਰਿਤਾ ਪੁਨਃ। ਜਗਾਮ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨੇਨ ਜਰਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀ
ਉਹ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਰੀਤਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆਗੇ ਵਧੀ।
ਸਾ ਤਾਨ੍ਕੁਸ਼ਲਿਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਜਾਤਵੇਦਸਃ। ਰੋਰੂਯਮਾਣਾਨ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਵਨੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਰਾਮਯਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਪਰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਵੇਖਿਆ।
ਅਸ਼੍ਰੂਣਿ ਮੁਮੁਚੇ ਤੇषਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। `ਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਂ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵੈ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਅੰਸੂ ਵਹਾਉਣ ਲੱਗੀ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰੋਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅਣਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਲੱਗੀ।
ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕਜਰਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀ।' ਏਕਾਕਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਸ਼ਮਾਨਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਰੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀ ਤੇ ਡਰਦੀ ਹੋਈ, ਇਕੱਲੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਈ।
ਜਰਿਤਾ ਤੁ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਹ
ਜਰੀਤਾ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਸਹਸਮਨ੍ਦਪਾਲੋऽਪਿ ਭਾਰਤ। ਅਥ ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਨਂ ਭ੍ਯਨਨ੍ਦਂਸ੍ਤਦਾ ਸੁਤਾਃ
ਫਿਰ ਮੰਡਪਾਲਾ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ, ਭਾਰਤਾ; ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਗੁਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ੍ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਅਭਿਵਾਦਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਮੰਡਪਾਲਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਤਪਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਨਨ੍ਦ੍ਯ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਤਤੋ ਮੂ ਉਪਾਘ੍ਰਾਯ ਚ ਬਲਕਾਨ੍। ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਸਮਾਹੂਯਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗੌਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਤਪਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸੁੰਘਿਆ, ਤੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ।
ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਮੇਕੈਕਂਰਿਤਾਂ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਨ ਚੈਵੋਚੁਸ੍ਤਦਾ ਕਿਂਤਮृषਿਂ ਸਾਧ੍ਵਸਾਧੁ ਵਾ
ਜਦੋਂ ਹਰ ਇਕ ਬੱਚਾ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਾ ਚੰਗਾ ਨਾ ਮਾੜਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸੁਤਸ੍ਤੇ ਕਤ ਕਤਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਨੁਜਃ। ਮਧ੍ਯਮਃ ਕਤਮਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਨ੍ਕਤਮਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੱਧਲਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਰਾ ਕੌਣ ਹੈ?
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਦੁਃਖਾਕਂ ਮਾ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ। ਕृਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਹਵ੍ਯਾਨੈਵ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਿਤੋ ਲਭੇ। `ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ੍ਤਦਾऽਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ; ਮੈਂ ਹਵਨ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹਾਂ ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੰਡਪਾਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਕਿਂ ਨੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਨ ਤੇ ਕਿਮਨਨ੍ਤਰਜੇਨ ਤੇ। ਕਿਂ ਵਾ ਮਧ੍ਯਮਜਾਤੇਨ ਕਿਂ ਕਨਿष੍ਠੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚ ਕੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਮੱਧਲੇ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਵਿਚ?