ਤ੍ਵਮਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਰ੍ਭੁਕ੍ਤਮਨ੍ਤਰ੍ਭੂਤੋ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਨਿਤ੍ਯਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਪਚਸਿ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਉਹ ਭੋਜਨ ਹੈਂ ਜੋ ਜੀਵ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਸਦਾ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਜਾਤਵੇਦੋ ਭੂਮੇਰਮ੍ਭੋ ਭੂਮਿਜਾਤਾਨ੍ਰਸਾਂਸ਼੍ਚ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਾਦਾਯ ਪੁਨਰੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕਾਲੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਭਾਵਯਸੀਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰ
ਸੂਰਜ ਬਣ ਕੇ, ਹੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਰਸ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਫੇਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤ ਏਤਾਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਵੀਰੁਧੋ ਹਰਿਤਚ੍ਛਦਾਃ। ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਹ ਹਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪੌਦੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਵੈ ਸਦ੍ਮ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਪਰਾਯਣਮ੍। ਸ਼ਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਾऽਸ੍ਮਾਨਦ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਯ
ਇਹ ਘਰ, ਹੇ ਤਿੱਖੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਰਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ; ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।
ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ ਲੋਹਿਤਗ੍ਰੀਵ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਨ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨ। ਪਰੇਣ ਪ੍ਰੇਹਿ ਮੁਞ੍ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਗृਹਾਨਿਵ
ਹੇ ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਗਲ੍ਹੇ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੇ ਰਸਤੇ ਵਾਲੇ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ, ਪਾਰ ਲੰਘ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਜਾਤਵੇਦਾ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾ। ਦ੍ਰੋਣਮਾਹ ਪ੍ਰਤੀਤਾਤ੍ਮਾ ਮਨ੍ਦਪਾਲਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਾਣੀ ਵਾਲੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮੰਡਪਾਲਾ ਦੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ऋषਿਰ੍ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਤਦ੍ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਚ ਤੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦ੍ਰੋਣ ਹੈਂ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ—
ਮਨ੍ਦਪਾਲੇਨ ਵੈ ਯੂਯਂ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਿਤਾਃ। ਵਰ੍ਜਯੇਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਦਹਨ੍ਦਾਵਮਿਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਮੰਡਪਾਲਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, 'ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਸਾੜੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਦ੍ਰੋਣ ਤ੍ਵਯਾ ਯਚ੍ਚੇਹ ਭਾषਿਤਮ੍। ਉਭਯਂ ਮੇ ਗਰੀਯਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ। ਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਦਾ ਉਹ ਬਚਨ, ਹੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਆਖਿਆ—ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੇ ਹਨ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਸਤਿ-ਸਤਰ ਨਾਲ।
ਇਮੇ ਮਾਰ੍ਜਾਰਕਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਵੇਜਯਨ੍ਤਿ ਨਃ। ਏਤਾਨ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਦਗ੍ਧਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਇਹ ਬਿੱਲੀਆਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਹੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ।
ਤਥਾ ਤਤ੍ਕृਤਵਾਨਗ੍ਨਿਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਨ੍। ਦਦਾਹ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਂ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਜਨਮੇਜਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਰੰਗਕਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਭੜਕ ਕੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਨਮੇਜਯ।
ਮਨ੍ਦਪਾਲੋऽਞਪਿ ਕੌਰਵ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍। ਉਕ੍ਤ੍ਵਾऽਪਿ ਚ ਸ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਰ੍ਮਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਮੰਦਪਾਲ ਵੀ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ; ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਸ ਤਪ੍ਯਮਾਨਃ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਲਪਿਤਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਥਂ ਨੁ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਣੇ ਲਪਿਤੇ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ خاطر ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਹਾਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਣਗੇ?"
ਵਰ੍ਧਮਾਨੇ ਹੁਤਵਹੇ ਵਾਤੇ ਚਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਵਾਯਤਿ। ਅਸਮਰ੍ਥਾ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਜਦ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਚਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਾ ਤ੍ਰਾਣਾਯ ਮਾਤਾ ਤੇषਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਿ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਰਾਣਮਪਸ਼੍ਯਤੀ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੈ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਦੇਖ ਸਕੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇਗੀ?
ਕਥਮੁਡ੍ਡੀਯਨੇऽਸ਼ਕ੍ਤਾਨ੍ਪਤਨੇ ਚ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾਨ੍। ਸਨ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਾ ਬਹੁਧਾ ਵਾਸ਼ਮਾਨਾ ਪ੍ਰਧਾਵਤੀ
ਉਡਣ ਜਾਂ ਡਿੱਗਣ ਵੇਲੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਮਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਤੇ ਦੌੜਣ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਣਗੇ?
ਜਰਿਤਾਰਿਃ ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਾਰਿਸृਕ੍ਕਃ ਕਥਂ ਚ ਮੇ। ਸ੍ਤਮ੍ਬਮਿਤ੍ਰਃ ਕਥਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕਥਂ ਸਾ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਜਰਿਤਾਰੀ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰਿਸ੍ਰਿਕਕ, ਸਤੰਬਮਿਤ੍ਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਮਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਬਚਣਗੇ?
ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤਮृषਇਂ ਮਨ੍ਦਪਾਲਂ ਤਥਾ ਵਨੇ। ਲਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਸਾਸੂਯਮਿਵ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਮੰਦਪਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਪਿਤਾ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਨ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਾऽਸ੍ਤਿ ਯਾਨृषੀਨੁਕ੍ਤਵਾਨਸਿ। ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੋ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤੋ ਨ ਤੇषਾਂ ਜ੍ਵਲਨਾਦ੍ਭਯਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਦਕਿ ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯਾऽਗ੍ਨੌ ਤੇ ਪਰੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਹਿ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਥਾ ਚੇਤਿ ਜ੍ਵਲਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਾਂ; ਇਹ ਗੱਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਲੋ ਨ ਤਾਂ ਵਾਚਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਨ੍ਧੁਕृਤ੍ਯੇ ਨ ਤੇਨ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਮਾਨਸਮ੍
ਮੰਦਪਾਲ ਉਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚੈਨ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਤਾਮੇਵ ਤੁ ਮਮਾਮਿਤ੍ਰਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਪਰਿਤਪ੍ਯਸੇ। ਧ੍ਰੁਵਂ ਮਯਿ ਨ ਤੇ ਸ੍ਨੇਹੋ ਯਥਾ ਤਪਯਂ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍
ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪੱਕਾ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।
ਨਹਿ ਪਕ੍ਸ਼ਵਤਾ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਨਿਃ ਹੇਨ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨ ਉਪਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੇਨਾ ਮਾ ਕਥਂਚਨ
ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਦੁਖੀ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੇ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਜਰਿਤਾਮੇਵ ਯਦਰ੍ਥਂ ਪਰਿਤਪ੍ਯਸੇ। ਚਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਪ੍ਯੇਕਾ ਯਥਾ ਪੁਰੁषਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਤੂੰ ਜਰਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਲਵਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਹਮੇਵਂ ਚਰੇ ਲੋਕੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਭਿਮਨ੍ਯਸੇ। ਅਪਤ੍ਯਹੇਤੋਰ੍ਵਿਚਰੇ ਤਚ੍ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ خاطر ਘੁੰਮਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ।
ਭੂਤਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਚ ਭਾਵ੍ਯਰ੍ਥੇ ਯੋऽਵਲਮ੍ਬੇਤ੍ਸ ਮਨ੍ਦਧੀਃ। ਅਵਮਨ੍ਯੇਤ ਤਂ ਲੋਕੋ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਚੀਜ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ; ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ।
ਏष ਹਿ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਗ੍ਨਿਰ੍ਲੇਲਿਹਾਨੀ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍। ਆਵਿਗ੍ਨੇ ਹृਦਿ ਸਨ੍ਤਾਪਂ ਜਨਯਤ੍ਯਸ਼ਿਵਂ ਮਮ
ਇਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਿਅਕੁਲ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੁਖ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਹਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਪਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾऽਭਵਤ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਚ ਪੁਨਃ ਪਤਿ ਪਤਿਪਰਾਯਣਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਪਿਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਜ੍ਵਲਨੇ ਜਰਿਤਾ ਪੁਨਃ। ਜਗਾਮ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨੇਨ ਜਰਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀ
ਉਹ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਰੀਤਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆਗੇ ਵਧੀ।
ਸਾ ਤਾਨ੍ਕੁਸ਼ਲਿਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਜਾਤਵੇਦਸਃ। ਰੋਰੂਯਮਾਣਾਨ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਵਨੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਰਾਮਯਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਪਰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਵੇਖਿਆ।