ਨ ਚੋਪਕृਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਯੇ ਵਯਮ੍। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾ ਬਿਭਰ੍ष੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਕਾ ਸਤੀ ਕੇ ਵਯਂ ਤਵ
ਨਾਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਕੀਤਾ, ਨਾਂ ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਨੇਕ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਾਂ?
ਤਰੁਣੀ ਦਰ੍ਸ਼ੀਯਾऽਸਿ ਸਮਰ੍ਥਾ ਭਰ੍ਤੁਰੇषਣੇ। ਅਨੁਗਚ੍ਛ ਪਤਿਂ ਮਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਮਨਾਨ੍
ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ, ਪਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਮਰਥ ਹੈਂ; ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣਗੇ।
ਵਯਮਸ੍ਨਿਂ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮ ਸ਼ੋਭਨਾਨ੍। ਅਥਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦਹੇਦਗ੍ਨਿਰਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਰੇਵ ਨਃ
ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗੇ; ਫਿਰ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗੀ ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਖਾਣ੍ਡਵੇ। ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਦੇਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਗ੍ਨੇਰਨਾਮਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੜ੍ਹੀ ਵਾਲੀ ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਰ੍ਚਿਰਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾ ਵਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਲਪਕਾਂ ਵਾਲਾ ਅੱਗ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਡਪਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਚੜ੍ਹੀ ਪੰਛੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਨਂ ਤੇ ਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ। `ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਕਰੁਣਾ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸੁਰਨ੍ਤਿਕਾਤ੍।' ਜਰਿਤਾਰਿਸ੍ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੜਕਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਦੁਖੀ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਜਰਿਤਾਰੀ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪੁਰਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਕਾਲਸ੍ਯ ਧੀਮਾਞ੍ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਃ। ਸ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਕਾਲਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵ੍ਯਥਾਂ ਨੈਵੈਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਚੌਕਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਤੁ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਚੇਤਾ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਸਕृਚ੍ਛ੍ਰਕਾਲੇ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਨ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਮਹਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਧੀਰਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਮੇਧਾਵੀ ਪ੍ਰਾਣਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਿਦਂ ਚ ਨਃ। ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੂਰੋ ਬਹੂਨਾਂ ਹਿ ਭਵਤ੍ਯੇਕੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਧੀਰਜਵਾਨ ਤੇ ਅਕਲਮੰਦ ਹੈਂ; ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਾਡੀ ਹੈ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਅਕਲਮੰਦ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਤਾਤੋ ਭਵਤਿ ਵੈ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਤਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨ ਪ੍ਰਜਾਨਾਤਿ ਨੀਯਾਨ੍ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਵੱਡਾ, ਪਿਤਾ, ਸਦਾ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਛੋਟਾ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?
ਹਿਰਣ੍ਯਰੇਤਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਜਲਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਸਪ੍ਤਜਿਹ੍ਵਾਨਨਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਲਿਹਾਨੋ ਵਿਸਰ੍ਪਤਿ
ਹਿਰਣਯਰੇਤਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭੜਕਦਾ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਤ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰੂਰ, ਚਟਦਾ ਤੇ ਫੈਲਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾष੍ਯ ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ। ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪ੍ਰਯਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਥਾऽਗ੍ਨਿਂ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਡਪਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾऽਸਿ ਵਾਯੋਰ੍ਜ੍ਵਲਨ ਸ਼ਰੀਰਮਸਿ ਵੀਰੁਧਾਮ੍। ਯੋਨਿਰਾਪਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਯੋਨਿਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਚਾਮ੍ਭਸਃ
ਤੂੰ ਹਵਾ ਦੀ ਰੂਹ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਤੇਰਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈਂ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚਾਧਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਨ੍ਤਿ ਪृष੍ਠਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ੍ਤਥਾ। ਅਰ੍ਚਿषਸ੍ਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ ਰਸ਼੍ਯਮਃ ਸਵਿਤੁਰ੍ਯਥਾ
ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ।
ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਣष੍ਟਾ ਪਿਤਰਂ ਨ ਵਿਦ੍ਮਃ ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਜਾਤਾ ਨੈ ਨੋ ਧੂਮਕੇਤੋ। ਨ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵੈ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯ- ਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਹਿ ਬਾਲਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ
ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਖੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਸਾਡੇ ਪੱਖ ਵਧ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਧੂੰਏ ਵਾਲੇ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾ।
ਯਦਗ੍ਨੇ ਤੇ ਸ਼ਿਵਂ ਰੂਪਂ ਯੇ ਚ ਤੇ ਸਪ੍ਤ ਹੇਤਯਃ। ਤੇਨ ਨਃ ਪਰਿਪਾਹਿ ਤ੍ਵਮਾਰ੍ਤਾਨ੍ਨਃ ਸ਼ਰਣੈषਿਣਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰਾ ਜੋ ਭਲਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸੱਤ ਮੂਲ ਹਨ—ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾ।
ਤ੍ਵਮੇਵੈਕਸ੍ਤਪਸੇ ਜਪ੍ਤਵੇਦੋ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਤਪ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਗੋषੁ ਦੇਵ। ऋषੀਨਸ੍ਮਾਨ੍ਬਾਲਕਾਨ੍ਪਾਲਯਸ੍ਵ ਪਰੇਣਾਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰੇਹਿ ਵੈ ਹਵ੍ਯਵਾਹ
ਤੂੰ ਹੀ ਇਕਲਾ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਤਪਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ। ਸਾਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾ; ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਹੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ।
ਸਰ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਮੇਵੈਕਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍। ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਸਿ ਭੂਤਾਨਿ ਭੁਵਨਂ ਤ੍ਵਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਚ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ; ਇਸ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮਂ ਹਵਿਃ। ਮਨੀषਿਣਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਬਹੁਧਾ ਚੈਕਧਾਪਿ ਚ
ਤੂੰ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਵਨ ਹੈਂ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਇਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨਿਮਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਚਸਿ ਪੁਨਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ। ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੂਤਿ- ਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵਾਗ੍ਨੇ ਭਵਸਿ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ
ਹੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਿੰਨ ਜਗਤ ਬਣਾਏ; ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਸਾੜਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਅੱਗ, ਫੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਰ੍ਭੁਕ੍ਤਮਨ੍ਤਰ੍ਭੂਤੋ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਨਿਤ੍ਯਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਪਚਸਿ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਉਹ ਭੋਜਨ ਹੈਂ ਜੋ ਜੀਵ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਸਦਾ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਜਾਤਵੇਦੋ ਭੂਮੇਰਮ੍ਭੋ ਭੂਮਿਜਾਤਾਨ੍ਰਸਾਂਸ਼੍ਚ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਾਦਾਯ ਪੁਨਰੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕਾਲੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਭਾਵਯਸੀਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰ
ਸੂਰਜ ਬਣ ਕੇ, ਹੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਰਸ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਫੇਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤ ਏਤਾਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਵੀਰੁਧੋ ਹਰਿਤਚ੍ਛਦਾਃ। ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਹ ਹਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪੌਦੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਵੈ ਸਦ੍ਮ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਪਰਾਯਣਮ੍। ਸ਼ਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਾऽਸ੍ਮਾਨਦ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਯ
ਇਹ ਘਰ, ਹੇ ਤਿੱਖੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਰਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ; ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।
ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ ਲੋਹਿਤਗ੍ਰੀਵ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਨ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨ। ਪਰੇਣ ਪ੍ਰੇਹਿ ਮੁਞ੍ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਗृਹਾਨਿਵ
ਹੇ ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਗਲ੍ਹੇ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੇ ਰਸਤੇ ਵਾਲੇ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ, ਪਾਰ ਲੰਘ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਜਾਤਵੇਦਾ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾ। ਦ੍ਰੋਣਮਾਹ ਪ੍ਰਤੀਤਾਤ੍ਮਾ ਮਨ੍ਦਪਾਲਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਾਣੀ ਵਾਲੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮੰਡਪਾਲਾ ਦੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ऋषਿਰ੍ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਤਦ੍ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਚ ਤੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦ੍ਰੋਣ ਹੈਂ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ—
ਮਨ੍ਦਪਾਲੇਨ ਵੈ ਯੂਯਂ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਿਤਾਃ। ਵਰ੍ਜਯੇਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਦਹਨ੍ਦਾਵਮਿਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਮੰਡਪਾਲਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, 'ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਸਾੜੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਦ੍ਰੋਣ ਤ੍ਵਯਾ ਯਚ੍ਚੇਹ ਭਾषਿਤਮ੍। ਉਭਯਂ ਮੇ ਗਰੀਯਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ। ਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਦਾ ਉਹ ਬਚਨ, ਹੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਆਖਿਆ—ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੇ ਹਨ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਸਤਿ-ਸਤਰ ਨਾਲ।
ਇਮੇ ਮਾਰ੍ਜਾਰਕਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਵੇਜਯਨ੍ਤਿ ਨਃ। ਏਤਾਨ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਦਗ੍ਧਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਇਹ ਬਿੱਲੀਆਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਹੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ।