ਇਦਮਾਖੋਰ੍ਬਿਲਂ ਭੂਮੌ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ। ਤਦਾਵਿਸ਼ਧ੍ਵਂ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਵਹ੍ਨੇਰਤ੍ਰ ਨ ਵੋ ਭਯਮ੍
ਇਸ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੂਹੇ ਦਾ ਬਿਲ ਹੈ; ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋऽਹਂ ਪਾਂਸੁਨਾ ਛਿਦ੍ਰਮਪਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਜ੍ਵਲਤਃ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਬਿਲ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿਆਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਵੋਗੇ।
ਤਤ ਏष੍ਯਾਮ੍ਯਤੀਤੇऽਗ੍ਨੌ ਵਿਹਨ੍ਤੁਂ ਪਾਂਸੁਸ਼ਂਚਯਮ੍। ਰੋਚਤਾਮੇष ਵੋ ਵਾਦੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਅੱਗ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਮਿੱਟੀ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ; ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹੈ।
ਅਬਰ੍ਹਾਨ੍ਮਾਂਸਭੂਤਾਨ੍ਨਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਖੁਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਯੇਤ੍। ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਭਯਮਿਦਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ
ਪਰ ਚੂਹਾ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਅੰਦਰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਡਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਕਥਮਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਨੋ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤ੍ਕਥਮਾਖੁਰ੍ਨ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍। ਕਥਂ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤਾ ਮੋਘਃ ਕਥਂ ਮਾਤਾ ਧ੍ਰਿਯੇਤ ਨਃ
ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ? ਚੂਹਾ ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ? ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ? ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚੇਗੀ?
ਬਿਲ ਆਖੋਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦਗ੍ਨੇਰਾਕਾਸ਼ਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਅਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਤਦੁਭਯਂ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ਦਾਹੋ ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੇ ਅਸੀਂ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਚੂਹਾ ਸਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਜੇ ਬਾਹਰ ਰਹੀਏ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ। ਦੋਵੇਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾੜਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ।
ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਮਰਣਂ ਨਃ ਸ੍ਯਾਦਾਖੁਨਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਬਿਲੇ। ਸ਼ਿष੍ਟਾਦਿष੍ਟਃ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਚੂਹੇ ਦੁਆਰਾ ਖਾਏ ਜਾਣਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ; ਪਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਦਾਹੇ ਤੁ ਨਿਯਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਧ੍ਰੁਵਾ ਗਤਿਃ
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਰਣ ਨਾਲ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਬਿਲਾਨ੍ਨਿष੍ਪਤਿਤਮਾਖੁਂ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਜਹਾਰ ਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਯਾਤੋ ਨਾਤ੍ਰ ਭਯਂ ਹਿ ਵਃ
ਜਦੋਂ ਚੂਹਾ ਬਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਇਕ ਚੀਤਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ ਛੋਟੇ ਜੰਤੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉੱਡ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਹृਤਂ ਤਂ ਵਯਂ ਵਿਦ੍ਮਃ ਸ਼੍ਯੇਨੇਨਾਖੁਂ ਕਥਂਚਨ। ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਭਿਤਾਰੋऽਤ੍ਰ ਤੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਭਮੇਵ ਨਃ
ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਚੀਤਿਆ ਨੇ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਫੜਿਆ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਇੱਥੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਸਂਸ਼ਯੋ ਵਹ੍ਨਿਰਾਗਚ੍ਛੇਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਵਾਯੋਰ੍ਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍। ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨੋ ਬਿਲਵਾਸਿਭ੍ਯੋ ਬਿਲੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਅੱਗ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਅਣਸੁਣਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਹਵਾ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਬਦਲਦੇ ਵੇਖੀ ਹੈ। ਜੋ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਾਤ੍ਸਂਸ਼ਯਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮਾਤਰ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਚਰ ਖੇ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨਾਨ੍
ਮਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੱਲ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂ।
ਅਹਂ ਵੇਗੇਨ ਤਂ ਯਾਨ੍ਤਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਤਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਬਿਲਾਦਾਖੁਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚੀਤਿਆਂ ਨੂੰ—ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ—ਬਿਲ ਤੋਂ ਚੂਹਾ ਫੜ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ।
ਤਂ ਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵੇਗਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਾਮ੍। ਆਸ਼ਿषੋऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਹਰਤੋ ਮੂषਿਕਂ ਬਿਲਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਉਹ ਚੂਹਾ ਬਿਲ ਤੋਂ ਲੈ ਗਿਆ।
ਯੋ ਨੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਾਰਮਾਦਾਯ ਸ਼੍ਯੇਨਰਾਜ ਪ੍ਰਧਾਵਸਿ। ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਦਿਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰੋ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ
ਜੋ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਬਾਜ, ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ; ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ ਤੇ ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ।
ਸ ਯਦਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸ਼੍ਯੇਨੇਨਾਖੁਃ ਪਤਤ੍ਰਿਣਾ। ਤਦਾਹਂ ਤਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜਦ ਬਾਜ ਨੇ ਚੂਹਾ ਖਾ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਧ੍ਵਂ ਬਿਲਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੋ ਭਯਮ੍। ਸ਼੍ਯੇਨੇਨ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਹृਤ ਆਖੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਬੱਚੋ, ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਬਾਜ ਨੇ ਚੂਹਾ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਹृਤਂ ਮਾਤਃ ਸ਼੍ਯੇਨੈਨਾਖੁਂ ਕਥਂਚਨ। ਅਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟਂ ਵਿਵਰਂ ਭੁਵਃ
ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਬਾਜ ਨੇ ਚੂਹਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ; ਜਦ ਤੱਕ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਅਹਂ ਤਮਭਿਜਾਨਾਮਿ ਹृਤਂ ਸ਼੍ਯੇਨੇਨ ਮੂषਿਕਮ੍। ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੋऽਤ੍ਰ ਭਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਬਾਜ ਨੇ ਚੂਹਾ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਬੱਚੋ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਮਿਥ੍ਯੋਪਚਾਰੇਣ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੇਥਾ ਭਯਾਦ੍ਧਿ ਨਃ। ਸਮਾਕੁਲੇषੁ ਜ੍ਞਾਨੇषੁ ਨ ਬੁਦ੍ਧਿਕृਤਮੇਵ ਤਤ੍
ਤੂੰ ਝੂਠੀ ਤਸੱਲੀ ਦੇ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ; ਜਦ ਗਿਆਨ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਕਲ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚੋਪਕृਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਯੇ ਵਯਮ੍। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾ ਬਿਭਰ੍ष੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਕਾ ਸਤੀ ਕੇ ਵਯਂ ਤਵ
ਨਾਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਕੀਤਾ, ਨਾਂ ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਨੇਕ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਾਂ?
ਤਰੁਣੀ ਦਰ੍ਸ਼ੀਯਾऽਸਿ ਸਮਰ੍ਥਾ ਭਰ੍ਤੁਰੇषਣੇ। ਅਨੁਗਚ੍ਛ ਪਤਿਂ ਮਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਮਨਾਨ੍
ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ, ਪਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਮਰਥ ਹੈਂ; ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣਗੇ।
ਵਯਮਸ੍ਨਿਂ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮ ਸ਼ੋਭਨਾਨ੍। ਅਥਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦਹੇਦਗ੍ਨਿਰਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਰੇਵ ਨਃ
ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗੇ; ਫਿਰ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗੀ ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਖਾਣ੍ਡਵੇ। ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਦੇਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਗ੍ਨੇਰਨਾਮਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੜ੍ਹੀ ਵਾਲੀ ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਰ੍ਚਿਰਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾ ਵਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਲਪਕਾਂ ਵਾਲਾ ਅੱਗ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਡਪਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਚੜ੍ਹੀ ਪੰਛੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਨਂ ਤੇ ਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ। `ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਕਰੁਣਾ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸੁਰਨ੍ਤਿਕਾਤ੍।' ਜਰਿਤਾਰਿਸ੍ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੜਕਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਦੁਖੀ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਜਰਿਤਾਰੀ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪੁਰਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਕਾਲਸ੍ਯ ਧੀਮਾਞ੍ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਃ। ਸ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਕਾਲਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵ੍ਯਥਾਂ ਨੈਵੈਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਚੌਕਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਤੁ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਚੇਤਾ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਸਕृਚ੍ਛ੍ਰਕਾਲੇ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਨ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਮਹਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਧੀਰਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਮੇਧਾਵੀ ਪ੍ਰਾਣਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਿਦਂ ਚ ਨਃ। ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੂਰੋ ਬਹੂਨਾਂ ਹਿ ਭਵਤ੍ਯੇਕੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਧੀਰਜਵਾਨ ਤੇ ਅਕਲਮੰਦ ਹੈਂ; ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਾਡੀ ਹੈ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਅਕਲਮੰਦ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਤਾਤੋ ਭਵਤਿ ਵੈ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਤਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨ ਪ੍ਰਜਾਨਾਤਿ ਨੀਯਾਨ੍ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਵੱਡਾ, ਪਿਤਾ, ਸਦਾ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਛੋਟਾ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?