ਆਦਾਯ ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਰਿਤੁਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਨ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਹृਦਯਂ ਦੂਯਤੀਵ ਮੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਵੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਕਂ ਤੁ ਜਹ੍ਯਾਮਹਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਮਾਦਾਯ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਕਿਂਨੁ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਯਧ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ ਕਥਮ੍
ਕਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡਾਂ, ਕਿਹੜਾ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂ? ਇਹ ਕਰਕੇ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ? ਦੱਸੋ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਾ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵੋ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂਚਨ। ਛਾਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਗਾਤ੍ਰੈਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਮਰਣਂ ਸਹ
ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਵਾਂਗੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਜਰਿਤਾਰੌ ਕੁਲਂ ਹ੍ਯੇਤਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਤ੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਸਾਰਿਸृਕ੍ਕਃ ਪ੍ਰਜਾਯੇਤ ਪਿਤॄਣਾਂ ਕੁਲਵਰ੍ਧਨਃ
ਜਰੀਤਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਿਸ੍ਰੱਕਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤਮ੍ਬਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਿਤਾ ਵੋ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ ਪੁਰਾ
ਸਤੰਬਮਿਤ੍ਰ ਤਪ ਕਰੇ, ਦ੍ਰੋਣੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਤਾ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਮੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ਕ੍ਯੇਯਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਕष੍ਟਾऽऽਪਦੁਤ੍ਤਮਾ। ਕਿਂ ਨੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵੇਦਿਤਿ ਚ ਵਿਹ੍ਵਲਾ। ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਧਿਯਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਵਸੁਤਾਨਾਂ ਤਦਾਨਲਾਤ੍
ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੀ ਇਹ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੀ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰਥ ਮਾਤਰਮ੍। ਸ੍ਨੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਤ ਯਤ੍ਰ ਨ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਰੰਗਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਉਥੇ ਚਲੀ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ।'
ਅਸ੍ਮਾਸ੍ਵਿਹ ਵਿਨष੍ਟੇषੁ ਭਵਿਤਾਰਃ ਸੁਤਾਸ੍ਤਵ। ਤ੍ਵਯਿ ਮਾਤਰ੍ਵਿਨष੍ਟਾਯਾਂ ਨ ਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਲਸਨ੍ਤਤਿਃ
ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਪਰ ਮਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗਾ।
ਅਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਤਦੁਭਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਤ੍ਕੁਲਸ੍ਯ ਨਃ। ਤਦ੍ਵੈ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪਰਃ ਕਾਲੋ ਮਾਤਰੇष ਭਵੇਤ੍ਤਵ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਕੁਲ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਬਚਣ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਮਾਂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ।
ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸ੍ਨੇਹਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਸੁਤੇषੁ ਨਃ। ਨ ਹੀਦਂ ਕਰ੍ਮ ਮੋਘਂ ਸ੍ਯਾਲ੍ਲੋਕਕਾਮਸ੍ਯ ਨਃ ਪਿਤੁਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਿ ਨਾ ਕਰ; ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਇਦਮਾਖੋਰ੍ਬਿਲਂ ਭੂਮੌ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ। ਤਦਾਵਿਸ਼ਧ੍ਵਂ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਵਹ੍ਨੇਰਤ੍ਰ ਨ ਵੋ ਭਯਮ੍
ਇਸ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੂਹੇ ਦਾ ਬਿਲ ਹੈ; ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋऽਹਂ ਪਾਂਸੁਨਾ ਛਿਦ੍ਰਮਪਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਜ੍ਵਲਤਃ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਬਿਲ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿਆਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਵੋਗੇ।
ਤਤ ਏष੍ਯਾਮ੍ਯਤੀਤੇऽਗ੍ਨੌ ਵਿਹਨ੍ਤੁਂ ਪਾਂਸੁਸ਼ਂਚਯਮ੍। ਰੋਚਤਾਮੇष ਵੋ ਵਾਦੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਅੱਗ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਮਿੱਟੀ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ; ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹੈ।
ਅਬਰ੍ਹਾਨ੍ਮਾਂਸਭੂਤਾਨ੍ਨਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਖੁਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਯੇਤ੍। ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਭਯਮਿਦਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ
ਪਰ ਚੂਹਾ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਅੰਦਰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਡਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਕਥਮਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਨੋ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤ੍ਕਥਮਾਖੁਰ੍ਨ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍। ਕਥਂ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤਾ ਮੋਘਃ ਕਥਂ ਮਾਤਾ ਧ੍ਰਿਯੇਤ ਨਃ
ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ? ਚੂਹਾ ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ? ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ? ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚੇਗੀ?
ਬਿਲ ਆਖੋਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦਗ੍ਨੇਰਾਕਾਸ਼ਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਅਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਤਦੁਭਯਂ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ਦਾਹੋ ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੇ ਅਸੀਂ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਚੂਹਾ ਸਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਜੇ ਬਾਹਰ ਰਹੀਏ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ। ਦੋਵੇਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾੜਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ।
ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਮਰਣਂ ਨਃ ਸ੍ਯਾਦਾਖੁਨਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਬਿਲੇ। ਸ਼ਿष੍ਟਾਦਿष੍ਟਃ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਚੂਹੇ ਦੁਆਰਾ ਖਾਏ ਜਾਣਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ; ਪਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਦਾਹੇ ਤੁ ਨਿਯਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਧ੍ਰੁਵਾ ਗਤਿਃ
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਰਣ ਨਾਲ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਬਿਲਾਨ੍ਨਿष੍ਪਤਿਤਮਾਖੁਂ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਜਹਾਰ ਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਯਾਤੋ ਨਾਤ੍ਰ ਭਯਂ ਹਿ ਵਃ
ਜਦੋਂ ਚੂਹਾ ਬਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਇਕ ਚੀਤਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ ਛੋਟੇ ਜੰਤੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉੱਡ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਹृਤਂ ਤਂ ਵਯਂ ਵਿਦ੍ਮਃ ਸ਼੍ਯੇਨੇਨਾਖੁਂ ਕਥਂਚਨ। ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਭਿਤਾਰੋऽਤ੍ਰ ਤੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਭਮੇਵ ਨਃ
ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਚੀਤਿਆ ਨੇ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਫੜਿਆ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਇੱਥੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਸਂਸ਼ਯੋ ਵਹ੍ਨਿਰਾਗਚ੍ਛੇਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਵਾਯੋਰ੍ਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍। ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨੋ ਬਿਲਵਾਸਿਭ੍ਯੋ ਬਿਲੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਅੱਗ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਅਣਸੁਣਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਹਵਾ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਬਦਲਦੇ ਵੇਖੀ ਹੈ। ਜੋ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਾਤ੍ਸਂਸ਼ਯਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮਾਤਰ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਚਰ ਖੇ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨਾਨ੍
ਮਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੱਲ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂ।
ਅਹਂ ਵੇਗੇਨ ਤਂ ਯਾਨ੍ਤਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਤਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਬਿਲਾਦਾਖੁਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚੀਤਿਆਂ ਨੂੰ—ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ—ਬਿਲ ਤੋਂ ਚੂਹਾ ਫੜ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ।
ਤਂ ਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵੇਗਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਾਮ੍। ਆਸ਼ਿषੋऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਹਰਤੋ ਮੂषਿਕਂ ਬਿਲਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਉਹ ਚੂਹਾ ਬਿਲ ਤੋਂ ਲੈ ਗਿਆ।
ਯੋ ਨੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਾਰਮਾਦਾਯ ਸ਼੍ਯੇਨਰਾਜ ਪ੍ਰਧਾਵਸਿ। ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਦਿਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰੋ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ
ਜੋ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਬਾਜ, ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ; ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ ਤੇ ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ।
ਸ ਯਦਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸ਼੍ਯੇਨੇਨਾਖੁਃ ਪਤਤ੍ਰਿਣਾ। ਤਦਾਹਂ ਤਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜਦ ਬਾਜ ਨੇ ਚੂਹਾ ਖਾ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਧ੍ਵਂ ਬਿਲਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੋ ਭਯਮ੍। ਸ਼੍ਯੇਨੇਨ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਹृਤ ਆਖੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਬੱਚੋ, ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਬਾਜ ਨੇ ਚੂਹਾ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਹृਤਂ ਮਾਤਃ ਸ਼੍ਯੇਨੈਨਾਖੁਂ ਕਥਂਚਨ। ਅਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟਂ ਵਿਵਰਂ ਭੁਵਃ
ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਬਾਜ ਨੇ ਚੂਹਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ; ਜਦ ਤੱਕ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਅਹਂ ਤਮਭਿਜਾਨਾਮਿ ਹृਤਂ ਸ਼੍ਯੇਨੇਨ ਮੂषਿਕਮ੍। ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੋऽਤ੍ਰ ਭਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਬਾਜ ਨੇ ਚੂਹਾ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਬੱਚੋ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਮਿਥ੍ਯੋਪਚਾਰੇਣ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੇਥਾ ਭਯਾਦ੍ਧਿ ਨਃ। ਸਮਾਕੁਲੇषੁ ਜ੍ਞਾਨੇषੁ ਨ ਬੁਦ੍ਧਿਕृਤਮੇਵ ਤਤ੍
ਤੂੰ ਝੂਠੀ ਤਸੱਲੀ ਦੇ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ; ਜਦ ਗਿਆਨ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਕਲ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਨਹੀਂ।