ਤ੍ਵਯਿ ਹਵ੍ਯਂ ਚ ਕਵ੍ਯਂ ਚ ਯਥਾਵਤ੍ਸਂਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਵ ਦਹਨੋ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਧਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਵਿਨੌ ਯਮੌ ਮਿਤ੍ਰਃ ਸੋਮਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਚਾਨਿਲਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਯਮ, ਮਿਤ੍ਰ, ਸੋਮ ਤੇ ਹਵਾ ਹੈਂ।
ਤੁਤੋष ਤਸ੍ਯ ਨृਪਤੇ ਮੁਨੇਰਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਕਿਮਿष੍ਟਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਨ੍ਦਪਾਲਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍। ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯ
ਮੰਦਪਾਲਾ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਦ ਤੂੰ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।'
ਤਥੇਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਤੇਨ ਕਾਲੇ ਨ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਦਿਦਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਲਾਈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੇ ਵਹ੍ਨੌ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਸ੍ਤੇ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨਾਧਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਜਦ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਸ਼ਾਰੰਗਕਾ ਪੰਛੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍ਬਾਲਾਨ੍ਮਾਤਾ ਤੇषਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਜਰਿਤਾ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਪਸੀ ਮਾਂ ਜਰੀਤਾ, ਦੁਖ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਯਮਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਕਕ੍ਸ਼ਮਿਤ ਆਯਾਤਿ ਭੀषਣਃ। ਜਗਤ੍ਸਂਦੀਪਯਨ੍ਭੀਮੋ ਮਮ ਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਇਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਮੇ ਚ ਮਾਂ ਕਰ੍षਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਸ਼ਵੋ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਃ। ਅਬਰ੍ਹਾਸ਼੍ਚਰਣੈਰ੍ਹੀਨਾਃ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪਰਾਯਣਾਃ
ਇਹ ਬੱਚੇ, ਜੋ ਮਨੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਬੇਸਹਾਰੇ ਹਨ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਰਾਸਯਂਸ਼੍ਚਾਯਮਾਯਾਤਿ ਲੇਲਿਹਾਨੋ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍। ਅਜਾਤਪਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸਰਣੇ ਮਮ
ਅੱਗ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਦਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਟਦੀ ਹੋਈ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਭੱਜਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਆਦਾਯ ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਰਿਤੁਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਨ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਹृਦਯਂ ਦੂਯਤੀਵ ਮੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਵੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਕਂ ਤੁ ਜਹ੍ਯਾਮਹਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਮਾਦਾਯ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਕਿਂਨੁ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਯਧ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ ਕਥਮ੍
ਕਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡਾਂ, ਕਿਹੜਾ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂ? ਇਹ ਕਰਕੇ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ? ਦੱਸੋ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਾ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵੋ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂਚਨ। ਛਾਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਗਾਤ੍ਰੈਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਮਰਣਂ ਸਹ
ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਵਾਂਗੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਜਰਿਤਾਰੌ ਕੁਲਂ ਹ੍ਯੇਤਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਤ੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਸਾਰਿਸृਕ੍ਕਃ ਪ੍ਰਜਾਯੇਤ ਪਿਤॄਣਾਂ ਕੁਲਵਰ੍ਧਨਃ
ਜਰੀਤਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਿਸ੍ਰੱਕਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤਮ੍ਬਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਿਤਾ ਵੋ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ ਪੁਰਾ
ਸਤੰਬਮਿਤ੍ਰ ਤਪ ਕਰੇ, ਦ੍ਰੋਣੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਤਾ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਮੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ਕ੍ਯੇਯਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਕष੍ਟਾऽऽਪਦੁਤ੍ਤਮਾ। ਕਿਂ ਨੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵੇਦਿਤਿ ਚ ਵਿਹ੍ਵਲਾ। ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਧਿਯਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਵਸੁਤਾਨਾਂ ਤਦਾਨਲਾਤ੍
ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੀ ਇਹ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੀ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰਥ ਮਾਤਰਮ੍। ਸ੍ਨੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਤ ਯਤ੍ਰ ਨ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਰੰਗਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਉਥੇ ਚਲੀ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ।'
ਅਸ੍ਮਾਸ੍ਵਿਹ ਵਿਨष੍ਟੇषੁ ਭਵਿਤਾਰਃ ਸੁਤਾਸ੍ਤਵ। ਤ੍ਵਯਿ ਮਾਤਰ੍ਵਿਨष੍ਟਾਯਾਂ ਨ ਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਲਸਨ੍ਤਤਿਃ
ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਪਰ ਮਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗਾ।
ਅਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਤਦੁਭਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਤ੍ਕੁਲਸ੍ਯ ਨਃ। ਤਦ੍ਵੈ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪਰਃ ਕਾਲੋ ਮਾਤਰੇष ਭਵੇਤ੍ਤਵ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਕੁਲ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਬਚਣ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਮਾਂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ।
ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸ੍ਨੇਹਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਸੁਤੇषੁ ਨਃ। ਨ ਹੀਦਂ ਕਰ੍ਮ ਮੋਘਂ ਸ੍ਯਾਲ੍ਲੋਕਕਾਮਸ੍ਯ ਨਃ ਪਿਤੁਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਿ ਨਾ ਕਰ; ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਇਦਮਾਖੋਰ੍ਬਿਲਂ ਭੂਮੌ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ। ਤਦਾਵਿਸ਼ਧ੍ਵਂ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਵਹ੍ਨੇਰਤ੍ਰ ਨ ਵੋ ਭਯਮ੍
ਇਸ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੂਹੇ ਦਾ ਬਿਲ ਹੈ; ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋऽਹਂ ਪਾਂਸੁਨਾ ਛਿਦ੍ਰਮਪਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਜ੍ਵਲਤਃ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਬਿਲ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿਆਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਵੋਗੇ।
ਤਤ ਏष੍ਯਾਮ੍ਯਤੀਤੇऽਗ੍ਨੌ ਵਿਹਨ੍ਤੁਂ ਪਾਂਸੁਸ਼ਂਚਯਮ੍। ਰੋਚਤਾਮੇष ਵੋ ਵਾਦੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਅੱਗ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਮਿੱਟੀ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ; ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹੈ।
ਅਬਰ੍ਹਾਨ੍ਮਾਂਸਭੂਤਾਨ੍ਨਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਖੁਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਯੇਤ੍। ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਭਯਮਿਦਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ
ਪਰ ਚੂਹਾ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਅੰਦਰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਡਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਕਥਮਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਨੋ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤ੍ਕਥਮਾਖੁਰ੍ਨ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍। ਕਥਂ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤਾ ਮੋਘਃ ਕਥਂ ਮਾਤਾ ਧ੍ਰਿਯੇਤ ਨਃ
ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ? ਚੂਹਾ ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ? ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ? ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚੇਗੀ?
ਬਿਲ ਆਖੋਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦਗ੍ਨੇਰਾਕਾਸ਼ਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਅਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਤਦੁਭਯਂ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ਦਾਹੋ ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੇ ਅਸੀਂ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਚੂਹਾ ਸਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਜੇ ਬਾਹਰ ਰਹੀਏ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ। ਦੋਵੇਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾੜਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ।
ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਮਰਣਂ ਨਃ ਸ੍ਯਾਦਾਖੁਨਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਬਿਲੇ। ਸ਼ਿष੍ਟਾਦਿष੍ਟਃ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਚੂਹੇ ਦੁਆਰਾ ਖਾਏ ਜਾਣਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ; ਪਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਦਾਹੇ ਤੁ ਨਿਯਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਧ੍ਰੁਵਾ ਗਤਿਃ
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਰਣ ਨਾਲ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਬਿਲਾਨ੍ਨਿष੍ਪਤਿਤਮਾਖੁਂ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਜਹਾਰ ਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਯਾਤੋ ਨਾਤ੍ਰ ਭਯਂ ਹਿ ਵਃ
ਜਦੋਂ ਚੂਹਾ ਬਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਇਕ ਚੀਤਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ ਛੋਟੇ ਜੰਤੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉੱਡ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਹृਤਂ ਤਂ ਵਯਂ ਵਿਦ੍ਮਃ ਸ਼੍ਯੇਨੇਨਾਖੁਂ ਕਥਂਚਨ। ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਭਿਤਾਰੋऽਤ੍ਰ ਤੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਭਮੇਵ ਨਃ
ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਚੀਤਿਆ ਨੇ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਫੜਿਆ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਇੱਥੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।