ਕੌਸ੍ਤੁਭਸ੍ਤੁ ਮਣਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਘृਤਸਂਭਵਃ। ਮਰੀਚਿਵਿਕਚਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਉਰੋਗਤਃ
ਘੀ ਵਿਚੋਂ ਹੀ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਉੱਭਰਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਃ ਸੁਰਾ ਚੈਵ ਸੋਮਸ਼੍ਚ ਤੁਰਗਸ਼੍ਚ ਮਨੋਜਵਃ। `ਪਾਰਿਜਾਤਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸੁਰਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਤੌ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦੌ
ਲਕshmi, ਸੁਰਾ, ਚਾਂਦ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ; ਪਾਰਿਜਾਤ ਤੇ ਸੁਰਭਿ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉੱਥੇ ਜਨਮ ਲਏ, ਦੋਵੇਂ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਕਾਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤੋ ਮਹਾਗਜਃ। ਕਪਿਲਾ ਕਾਮਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕੌਸ੍ਤੁਭਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਃ।' ਯਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰਾਦਿਤ੍ਯਪਥਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਉੱਭਰਿਆ; ਕਪਿਲਾ ਇੱਛਾ-ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਕੌਸਤੁਭ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆਇਆ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵੋ ਵਪੁष੍ਮਾਨੁਦਤਿष੍ਠਤ। ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਬਿਭ੍ਰਦਮृਤਂ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਫਿਰ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇਵਤਾ ਉੱਭਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਫੈਦ ਕਮੰਡਲੁ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਸੀ।
ਏਤਦਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਅਮृਤਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਨ੍ਨਾਦੋ ਮਮੇਦਮਿਤਿ ਜਲ੍ਪਤਾਮ੍
ਇਹ ਅਤਿ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਈ 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ' ਚੀਕਦੇ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਾਯਾਂ ਮੋਹਿਨੀਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਮਦ੍ਭੁਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਨਭਿਸਂਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਅਪਣਾਈ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਦਮृਤਂ ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੁਸ੍ਤੇ ਮੂਢਚੇਤਸਃ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੈ ਦਾਨਵਦੈਤੇਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੱਤ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਔਰਤ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤੁ ਨਾਰਾਯਣੀ ਮਾਯਾ ਧਾਰਯਨ੍ਤੀ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍। ਆਸ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਪਙ੍ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਤਿ ਦਾਨਵੈਃ
ਉਹ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਕਮੰਡਲੁ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਜਦ ਦੈਤ ਦਾਨਵ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵੰਡਣ ਲੱਗੀ।
ਦੇਵਾਨਪਾਯਯਦ੍ਦੇਵੀ ਨ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤੇ ਚ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ।
ਅਥਾਵਰਣਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸਹਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ
ਫਿਰ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਤਤਸ੍ਤਦਮृਤਂ ਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਰਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਜਹਾਰ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨਰੇਣ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਚੁੱਕ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਪੁਸ੍ਤਦਮृਤਂ ਤਦਾ। ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਕਾਸ਼ਾਤ੍ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਭ੍ਰਮੇ ਤੁਮੁਲੇ ਸਤਿ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਲਚਲ ਤੇ ਗੜਬੜ ਵਿਚ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ।
ਪਾਯਯਤ੍ਯਮृਤਂ ਦੇਵਾਨ੍ਹਰੌ ਬਾਹੁਬਲਾਨ੍ਨਰਃ। ਨਿਰੋਧਯਤਿ ਚਾਪੇਨ ਦੂਰੀਕृਤ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਨ੍। ਯੇ ਯੇऽਮृਤਂ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤੇ ਤੇ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਾਨਵੈਃ;
ਨਰਾ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪਿਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਨਾਲ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੂਰ ਰੱਖੇ; ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ।
ਤਤਃ ਪਿਬਤ੍ਸੁ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਦੇਵੇष੍ਵਮृਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਰਾਹੁਰ੍ਵਿਬੁਧਰੂਪੇਣ ਦਾਨਵਃ ਪ੍ਰਾਪਿਬਤ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਹੂ ਦਾਨਵ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਾਨਵਸ੍ਯਾਮृਤੇ ਤਦਾ। ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਦਾਨਵ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਚਾਂਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇਹ ਰਾਜ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭਗਵਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਮਲਂਕृਤਮ੍। ਚਕ੍ਰਾਯੁਧੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਪਿਬਤੋऽਮृਤਮੋਜਸਾ
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਚਕਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਰਾਹੂ ਦਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛੈਲਸ਼ृਹ੍ਗਪ੍ਰਙ੍ਗਿਮਂ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਮਹਤ੍। `ਚਕ੍ਰੇਣੋਤ੍ਕृਤ੍ਤਮਪਤਚ੍ਚਾਲਯਦ੍ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਦੈਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਹਿਲ ਗਈ।
ਚਕ੍ਰਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਖਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਨਨਾਦਾਤਿਭਯਂਕਰਮ੍। ਤਤ੍ਕਬਨ੍ਧਂ ਪਪਾਤਾਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਫੁਰਦ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਚਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਧੜ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਸਿਰ-ਵਿਹੂਣ ਧੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰਸ਼੍ਰਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਦ੍ਵੀਪਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯਾਕਮ੍ਪਯਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਤੇਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਚੌਂਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੈਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ।
ਤਤੋ ਵੈਰਵਿਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕृਤੋ ਰਾਹੁਮੁਖੇਨ ਵੈ। ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਗ੍ਰਸਤ੍ਯਦ੍ਯਾਪਿ ਚੈਵ ਤੌ
ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਉਹ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗ੍ਰਹਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਹਾਯ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਮਤੁਲਂ ਹਰਿਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭੀਮੈਰ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਮਕਮ੍ਪਯਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਦੁੱਤੀਅ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮੀਪੇ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਃ। ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਘੋਰਤਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਲਵਣ-ਜਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਤ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਤੋਮਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਭਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਡਿੱਗੇ।
ਤਤੋऽਸੁਰਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾ ਵਮਨ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ। ਅਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਰੁਗ੍ਣਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਫਿਰ ਦੈਤ, ਚਕਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਾ ਕੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾ ਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਛਿਨ੍ਨਾਨਿ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਯੁਧਿ ਦਾਰੁਣੈਃ। ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਮਾਲੀਨਿ ਨਿਪੇਤੁਰਨਿਸ਼ਂ ਤਦਾ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਰੜੀਆਂ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟੀਆਂ, ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸਿਰ, ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰੁਧਿਰੇਣਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸੁਰਾਃ। ਅਦ੍ਰੀਣਾਮਿਵ ਕੂਟਾਨਿ ਧਾਤੁਰਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ੇਰਤੇ
ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਪਏ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ।
ਆਹਾਕਾਰਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂਛਿਨ੍ਦਤਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਾਦਿਤ੍ਯੇ ਲੋਹਿਤਾਯਤਿ
ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਚੀਕਾਂ ਉਠੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰਿਘੈਰਾਯਸੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸਨ੍ਨਿਕਰ੍षੇ ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ। ਨਿਘ੍ਨਤਾਂ ਸਮਰੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਦਿਵਮਿਵਾਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਤੇਜ਼ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨੇੜੇ ਨੇੜੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਛਿਨ੍ਧਿਭਿਨ੍ਧਿ ਪ੍ਰਧਾਵ ਤ੍ਵਂ ਪਾਤਯਾਭਿਸਰੇਤਿ ਚ। ਵ੍ਯਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਮਹਾਘੋਰਾਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
‘ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ! ਦੌੜੋ! ਡਾਊਣ ਪਾਓ! ਹਮਲਾ ਕਰੋ!’—ਇਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਏਵਂ ਸੁਤੁਮੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ। ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਦੇਵੌ ਸਮਾਜਗ੍ਮਤੁਰਾਹਵਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਗੁੰਮਾਨ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵੀ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।