ਨ ਜਹੌ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਜਰਿਤਾ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਸੁਤਾਨ੍। ਬਭਾਰ ਚੈਤਾਨ੍ਸਂਜਾਤਾਨ੍ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਾ
ਜਰੀਤਾ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਗ੍ਧੁਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟਵਾਨृषਿਃ। ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ਼੍ਚਰਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਲਪਿਤਯਾ ਸਹ
ਫਿਰ ਮੰਦਪਾਲ ਰਿਸ਼ੀ, ਲਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਸਾੜਣ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਲਕਾਨ੍। ਸੋऽਭਿਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਬ੍ਰਾਰ੍ਹ੍ਮਣੋ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਮੁਖਂ ਤ੍ਵਮਸਿ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਗੂਢਸ਼੍ਚਰਸਿ ਪਾਵਕ। ਤ੍ਵਾਮੇਕਮਾਹੁਃ ਕਵਯਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਪਾਵਕ, ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ। ਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਤ੍ਵਾਮष੍ਟਧਾ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਾਹਮਕਲ੍ਪਯਨ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਸृष੍ਟਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨ ਕੇ, ਯਜਨ ਦਾ ਵਾਹਕ ਬਣਾਇਆ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਰਾਹੀਂ ਬਣਿਆ।
ਤ੍ਵਦृਤੇ ਹਿ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਦ੍ਯੋ ਨਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨ। ਤੁਭ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਜਿਤਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਭੇਟ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਹ ਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਸੁਤੈਰਪਿ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍। ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਜਲਦਾਨਾਹੁਃ ਖੇਵਿषਕ੍ਤਾਨ੍ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਦੀਵੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਦਯੁਤ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਦਹਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹੇਤਯਃ। ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸृष੍ਟਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਣੀ ਹੈ।
ਤਵੈਵ ਕਰ੍ਮਵਿਹਿਤਂ ਭੂਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍। ਤ੍ਵਯਾਪੋ ਵਿਹਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਰਚੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਿ ਹਵ੍ਯਂ ਚ ਕਵ੍ਯਂ ਚ ਯਥਾਵਤ੍ਸਂਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਵ ਦਹਨੋ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਧਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਵਿਨੌ ਯਮੌ ਮਿਤ੍ਰਃ ਸੋਮਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਚਾਨਿਲਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਯਮ, ਮਿਤ੍ਰ, ਸੋਮ ਤੇ ਹਵਾ ਹੈਂ।
ਤੁਤੋष ਤਸ੍ਯ ਨृਪਤੇ ਮੁਨੇਰਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਕਿਮਿष੍ਟਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਨ੍ਦਪਾਲਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍। ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯ
ਮੰਦਪਾਲਾ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਦ ਤੂੰ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।'
ਤਥੇਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਤੇਨ ਕਾਲੇ ਨ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਦਿਦਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਲਾਈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੇ ਵਹ੍ਨੌ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਸ੍ਤੇ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨਾਧਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਜਦ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਸ਼ਾਰੰਗਕਾ ਪੰਛੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍ਬਾਲਾਨ੍ਮਾਤਾ ਤੇषਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਜਰਿਤਾ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਪਸੀ ਮਾਂ ਜਰੀਤਾ, ਦੁਖ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਯਮਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਕਕ੍ਸ਼ਮਿਤ ਆਯਾਤਿ ਭੀषਣਃ। ਜਗਤ੍ਸਂਦੀਪਯਨ੍ਭੀਮੋ ਮਮ ਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਇਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਮੇ ਚ ਮਾਂ ਕਰ੍षਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਸ਼ਵੋ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਃ। ਅਬਰ੍ਹਾਸ਼੍ਚਰਣੈਰ੍ਹੀਨਾਃ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪਰਾਯਣਾਃ
ਇਹ ਬੱਚੇ, ਜੋ ਮਨੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਬੇਸਹਾਰੇ ਹਨ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਰਾਸਯਂਸ਼੍ਚਾਯਮਾਯਾਤਿ ਲੇਲਿਹਾਨੋ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍। ਅਜਾਤਪਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸਰਣੇ ਮਮ
ਅੱਗ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਦਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਟਦੀ ਹੋਈ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਭੱਜਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਆਦਾਯ ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਰਿਤੁਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਨ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਹृਦਯਂ ਦੂਯਤੀਵ ਮੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਵੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਕਂ ਤੁ ਜਹ੍ਯਾਮਹਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਮਾਦਾਯ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਕਿਂਨੁ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਯਧ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ ਕਥਮ੍
ਕਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡਾਂ, ਕਿਹੜਾ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂ? ਇਹ ਕਰਕੇ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ? ਦੱਸੋ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਾ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵੋ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂਚਨ। ਛਾਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਗਾਤ੍ਰੈਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਮਰਣਂ ਸਹ
ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਵਾਂਗੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਜਰਿਤਾਰੌ ਕੁਲਂ ਹ੍ਯੇਤਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਤ੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਸਾਰਿਸृਕ੍ਕਃ ਪ੍ਰਜਾਯੇਤ ਪਿਤॄਣਾਂ ਕੁਲਵਰ੍ਧਨਃ
ਜਰੀਤਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਿਸ੍ਰੱਕਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤਮ੍ਬਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਿਤਾ ਵੋ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ ਪੁਰਾ
ਸਤੰਬਮਿਤ੍ਰ ਤਪ ਕਰੇ, ਦ੍ਰੋਣੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਤਾ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਮੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ਕ੍ਯੇਯਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਕष੍ਟਾऽऽਪਦੁਤ੍ਤਮਾ। ਕਿਂ ਨੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵੇਦਿਤਿ ਚ ਵਿਹ੍ਵਲਾ। ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਧਿਯਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਵਸੁਤਾਨਾਂ ਤਦਾਨਲਾਤ੍
ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੀ ਇਹ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੀ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰਥ ਮਾਤਰਮ੍। ਸ੍ਨੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਤ ਯਤ੍ਰ ਨ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਰੰਗਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਉਥੇ ਚਲੀ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ।'
ਅਸ੍ਮਾਸ੍ਵਿਹ ਵਿਨष੍ਟੇषੁ ਭਵਿਤਾਰਃ ਸੁਤਾਸ੍ਤਵ। ਤ੍ਵਯਿ ਮਾਤਰ੍ਵਿਨष੍ਟਾਯਾਂ ਨ ਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਲਸਨ੍ਤਤਿਃ
ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਪਰ ਮਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗਾ।
ਅਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਤਦੁਭਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਤ੍ਕੁਲਸ੍ਯ ਨਃ। ਤਦ੍ਵੈ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪਰਃ ਕਾਲੋ ਮਾਤਰੇष ਭਵੇਤ੍ਤਵ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਕੁਲ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਬਚਣ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਮਾਂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ।
ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸ੍ਨੇਹਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਸੁਤੇषੁ ਨਃ। ਨ ਹੀਦਂ ਕਰ੍ਮ ਮੋਘਂ ਸ੍ਯਾਲ੍ਲੋਕਕਾਮਸ੍ਯ ਨਃ ਪਿਤੁਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਿ ਨਾ ਕਰ; ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ।