ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦਰ੍ਥਮਿਦਮਾਵृਤਮ੍। ਫਲਮੇਤਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਲੁਕਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੱਸੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਸ ਤਪ ਦੇ ਕੀ ਫਲ ਹਨ?
ऋਣਿਨੋ ਮਾਨਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਯੇਨ ਤਚ੍ਛृਣੁ। ਕ੍ਰਿਯਾਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਜਯਾ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰੀਤਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਦਪਾਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞੇਨ ਤਪਸਾ ਸੁਤੈਃ। ਤਪਸ੍ਵੀ ਯਜ੍ਞਕृਚ੍ਚਾਸਿ ਨ ਚ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਜਾ
ਇਹ ਸਭ ਯਜਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਤਪਸੀ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ।
ਤ ਇਮੇ ਪ੍ਰਸਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤਵ ਲੋਕਾਃ ਸਮਾਵृਤਾਃ। ਪ੍ਰਜਾਯਸ੍ਵ ਤਤੋ ਲੋਕਾਨੁਪਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਲੋਕ ਸੰਤਾਨ ਦੀ خاطر ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕੇਂਗਾ।
ਪੁਨ੍ਨਾਮ੍ਨੋ ਨਰਕਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਪਿਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਪਤ੍ਯਸਨ੍ਤਾਨੇ ਯਤਸ੍ਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਤ੍ਤਮ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਨਾਮਾ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ੍ਤੁ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਕ੍ਵ ਨੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਪਤ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਲਂ ਚੇਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਦਪਾਲ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਵੱਧ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁਬਹੁਪ੍ਰਸਵਾਨ੍ਖਗਾਨ੍। ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਕਾਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਰਿਤਾਂ ਸਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਵੱਧ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਰਿੰਗਿਕਾ ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਰੀਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਜਨਯਚ੍ਚਤੁਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ। ਤਾਨਪਾਸ੍ਯ ਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਗਾਮ ਲਪਿਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਜਰੀਤਾ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਲਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬਾਲਾਨ੍ਸ ਤਾਨਣ੍ਡਗਤਾਨ੍ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮੁਨਿਰ੍ਵਨੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਲਪਿਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਬੱਚੇ, ਜੋ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਦ ਉਹ ਲਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਪਤ੍ਯਸ੍ਨੇਹਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਜਰਿਤਾ ਬਹ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਤੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਸਂਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾਨृषੀਨਣ੍ਡਗਤਾਨ੍ਵਨੇ
ਜਰੀਤਾ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਹਨ, ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ।'
ਨ ਜਹੌ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਜਰਿਤਾ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਸੁਤਾਨ੍। ਬਭਾਰ ਚੈਤਾਨ੍ਸਂਜਾਤਾਨ੍ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਾ
ਜਰੀਤਾ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਗ੍ਧੁਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟਵਾਨृषਿਃ। ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ਼੍ਚਰਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਲਪਿਤਯਾ ਸਹ
ਫਿਰ ਮੰਦਪਾਲ ਰਿਸ਼ੀ, ਲਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਸਾੜਣ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਲਕਾਨ੍। ਸੋऽਭਿਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਬ੍ਰਾਰ੍ਹ੍ਮਣੋ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਮੁਖਂ ਤ੍ਵਮਸਿ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਗੂਢਸ਼੍ਚਰਸਿ ਪਾਵਕ। ਤ੍ਵਾਮੇਕਮਾਹੁਃ ਕਵਯਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਪਾਵਕ, ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ। ਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਤ੍ਵਾਮष੍ਟਧਾ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਾਹਮਕਲ੍ਪਯਨ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਸृष੍ਟਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨ ਕੇ, ਯਜਨ ਦਾ ਵਾਹਕ ਬਣਾਇਆ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਰਾਹੀਂ ਬਣਿਆ।
ਤ੍ਵਦृਤੇ ਹਿ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਦ੍ਯੋ ਨਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨ। ਤੁਭ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਜਿਤਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਭੇਟ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਹ ਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਸੁਤੈਰਪਿ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍। ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਜਲਦਾਨਾਹੁਃ ਖੇਵਿषਕ੍ਤਾਨ੍ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਦੀਵੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਦਯੁਤ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਦਹਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹੇਤਯਃ। ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸृष੍ਟਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਣੀ ਹੈ।
ਤਵੈਵ ਕਰ੍ਮਵਿਹਿਤਂ ਭੂਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍। ਤ੍ਵਯਾਪੋ ਵਿਹਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਰਚੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਿ ਹਵ੍ਯਂ ਚ ਕਵ੍ਯਂ ਚ ਯਥਾਵਤ੍ਸਂਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਵ ਦਹਨੋ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਧਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਵਿਨੌ ਯਮੌ ਮਿਤ੍ਰਃ ਸੋਮਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਚਾਨਿਲਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਯਮ, ਮਿਤ੍ਰ, ਸੋਮ ਤੇ ਹਵਾ ਹੈਂ।
ਤੁਤੋष ਤਸ੍ਯ ਨृਪਤੇ ਮੁਨੇਰਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਕਿਮਿष੍ਟਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਨ੍ਦਪਾਲਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍। ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯ
ਮੰਦਪਾਲਾ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਦ ਤੂੰ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।'
ਤਥੇਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਤੇਨ ਕਾਲੇ ਨ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਦਿਦਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਲਾਈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੇ ਵਹ੍ਨੌ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਸ੍ਤੇ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨਾਧਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਜਦ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਸ਼ਾਰੰਗਕਾ ਪੰਛੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍ਬਾਲਾਨ੍ਮਾਤਾ ਤੇषਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਜਰਿਤਾ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਪਸੀ ਮਾਂ ਜਰੀਤਾ, ਦੁਖ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਯਮਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਕਕ੍ਸ਼ਮਿਤ ਆਯਾਤਿ ਭੀषਣਃ। ਜਗਤ੍ਸਂਦੀਪਯਨ੍ਭੀਮੋ ਮਮ ਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਇਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਮੇ ਚ ਮਾਂ ਕਰ੍षਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਸ਼ਵੋ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਃ। ਅਬਰ੍ਹਾਸ਼੍ਚਰਣੈਰ੍ਹੀਨਾਃ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪਰਾਯਣਾਃ
ਇਹ ਬੱਚੇ, ਜੋ ਮਨੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਬੇਸਹਾਰੇ ਹਨ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਰਾਸਯਂਸ਼੍ਚਾਯਮਾਯਾਤਿ ਲੇਲਿਹਾਨੋ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍। ਅਜਾਤਪਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸਰਣੇ ਮਮ
ਅੱਗ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਦਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਟਦੀ ਹੋਈ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਭੱਜਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।