ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇ षਡਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਦਦਾਹ ਚ। ਅਸ਼੍ਵਸੇਨਂ ਮਯਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਨੇ ਅਸ਼ਵਸੇਨ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਚਾਰ ਸ਼ਾਰੰਗਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਨਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਦਦਾਹ ਤਥਾ ਗਤੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਤਤ੍ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਦ ਜੰਗਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ?
ਅਦਾਹੇ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਸੇਨਸ੍ਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਮਯਸ੍ਯ ਚ। ਕਾਰਣਂ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਣਾਂ ਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸ਼ਵਸੇਨ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਾਰੰਗਕਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਤਦੇਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਣਾਮਨਾਮਯਮ੍। ਕੀਰ੍ਤਯਸ੍ਵਾਗ੍ਨਿਸਂਮਰ੍ਦੇ ਕਥਂ ਤੇ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਾਰੰਗਕਾਂ ਬਾਰੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਅਚੰਭਾ ਹੈ; ਦੱਸੋ ਕਿ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਗਏ।
ਯਦਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਨਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਦਦਾਹ ਤਥਾ ਗਤੇ। ਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਭੂਤਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਨਾਂ ਮੁਖ੍ਯਤਮਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ। ਆਸੀਨ੍ਮਹਰ੍षਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ਮਨ੍ਦਪਾਲ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਪਸੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਵਾਲਾ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਮੰਡਪਾਲਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ।
ਸ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨृषੀਣਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍। ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਰਤਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉੱਤਮ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਸੀ, ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਤਪ ਕਰਦਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁਕਿਆ ਸੀ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸਃ ਪਾਰਂ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਜਗਾਮ ਪਿਤृਲੋਕਾਯ ਨ ਲੇਭੇ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਸ ਲੋਕਾਨਫਲਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪਸਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਨਪਿ। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਨ੍ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਵृਤਾ ਲੋਕਾ ਮਮੈਤੇ ਤਪਸਾऽਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਕਿਂ ਮਯਾ ਨ ਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਯਸ੍ਯੈਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਇਹ ਲੋਕ ਕਿਉਂ ਬੰਦ ਹਨ? ਮੈਂ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲਿਆ?'
ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦਰ੍ਥਮਿਦਮਾਵृਤਮ੍। ਫਲਮੇਤਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਲੁਕਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੱਸੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਸ ਤਪ ਦੇ ਕੀ ਫਲ ਹਨ?
ऋਣਿਨੋ ਮਾਨਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਯੇਨ ਤਚ੍ਛृਣੁ। ਕ੍ਰਿਯਾਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਜਯਾ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰੀਤਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਦਪਾਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞੇਨ ਤਪਸਾ ਸੁਤੈਃ। ਤਪਸ੍ਵੀ ਯਜ੍ਞਕृਚ੍ਚਾਸਿ ਨ ਚ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਜਾ
ਇਹ ਸਭ ਯਜਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਤਪਸੀ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ।
ਤ ਇਮੇ ਪ੍ਰਸਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤਵ ਲੋਕਾਃ ਸਮਾਵृਤਾਃ। ਪ੍ਰਜਾਯਸ੍ਵ ਤਤੋ ਲੋਕਾਨੁਪਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਲੋਕ ਸੰਤਾਨ ਦੀ خاطر ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕੇਂਗਾ।
ਪੁਨ੍ਨਾਮ੍ਨੋ ਨਰਕਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਪਿਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਪਤ੍ਯਸਨ੍ਤਾਨੇ ਯਤਸ੍ਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਤ੍ਤਮ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਨਾਮਾ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ੍ਤੁ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਕ੍ਵ ਨੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਪਤ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਲਂ ਚੇਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਦਪਾਲ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਵੱਧ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁਬਹੁਪ੍ਰਸਵਾਨ੍ਖਗਾਨ੍। ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਕਾਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਰਿਤਾਂ ਸਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਵੱਧ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਰਿੰਗਿਕਾ ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਰੀਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਜਨਯਚ੍ਚਤੁਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ। ਤਾਨਪਾਸ੍ਯ ਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਗਾਮ ਲਪਿਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਜਰੀਤਾ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਲਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬਾਲਾਨ੍ਸ ਤਾਨਣ੍ਡਗਤਾਨ੍ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮੁਨਿਰ੍ਵਨੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਲਪਿਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਬੱਚੇ, ਜੋ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਦ ਉਹ ਲਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਪਤ੍ਯਸ੍ਨੇਹਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਜਰਿਤਾ ਬਹ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਤੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਸਂਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾਨृषੀਨਣ੍ਡਗਤਾਨ੍ਵਨੇ
ਜਰੀਤਾ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਹਨ, ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ।'
ਨ ਜਹੌ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਜਰਿਤਾ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਸੁਤਾਨ੍। ਬਭਾਰ ਚੈਤਾਨ੍ਸਂਜਾਤਾਨ੍ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਾ
ਜਰੀਤਾ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਗ੍ਧੁਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟਵਾਨृषਿਃ। ਮਨ੍ਦਪਾਲਸ਼੍ਚਰਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਲਪਿਤਯਾ ਸਹ
ਫਿਰ ਮੰਦਪਾਲ ਰਿਸ਼ੀ, ਲਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਸਾੜਣ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਲਕਾਨ੍। ਸੋऽਭਿਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਬ੍ਰਾਰ੍ਹ੍ਮਣੋ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਮੁਖਂ ਤ੍ਵਮਸਿ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਗੂਢਸ਼੍ਚਰਸਿ ਪਾਵਕ। ਤ੍ਵਾਮੇਕਮਾਹੁਃ ਕਵਯਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਪਾਵਕ, ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ। ਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਤ੍ਵਾਮष੍ਟਧਾ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਾਹਮਕਲ੍ਪਯਨ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਸृष੍ਟਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨ ਕੇ, ਯਜਨ ਦਾ ਵਾਹਕ ਬਣਾਇਆ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਰਾਹੀਂ ਬਣਿਆ।
ਤ੍ਵਦृਤੇ ਹਿ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਦ੍ਯੋ ਨਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨ। ਤੁਭ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਜਿਤਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਭੇਟ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਹ ਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਸੁਤੈਰਪਿ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍। ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਜਲਦਾਨਾਹੁਃ ਖੇਵਿषਕ੍ਤਾਨ੍ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਦੀਵੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਦਯੁਤ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਦਹਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹੇਤਯਃ। ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸृष੍ਟਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਣੀ ਹੈ।
ਤਵੈਵ ਕਰ੍ਮਵਿਹਿਤਂ ਭੂਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍। ਤ੍ਵਯਾਪੋ ਵਿਹਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਰਚੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।