ਵ੍ਯਧਮਚ੍ਛਰਸਙ੍ਘਾਤੈਰ੍ਦੇਹਿਨਃ ਖਾਣ੍ਡਵਾਲਯਾਨ੍। ਨ ਚ ਸ੍ਮ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਕ੍ਨੋਤਿ ਭੂਤਂ ਨਿਸ਼੍ਚਰਿਤੁਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਕੋਈ ਜੀਵ ਉਥੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸਂਛਿਦ੍ਯਮਾਨਮਿषੁਭਿਰਸ੍ਯਤਾ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਰਣੇऽਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਸਵਯਸਾਚੀ ਜਦ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਮੋਘਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਚਾਪਿ ਕੁਤੋ ਰਣੇ। ਸ਼ਤਂ ਚੈਕੇਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ਤੇਨੈਕਂ ਪਤਤ੍ਰਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅਟੱਲ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ; ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸੌ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੂੰ।
ਵ੍ਯਸਵਸ੍ਤੇऽਪਤਨ੍ਨਗ੍ਨੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਾਲਹਤਾ ਇਵ। ਨ ਚਾਲਭਨ੍ਤ ਤੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਰੋਧਃਸੁ ਵਿषਮੇषੁ ਚ
ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਖੋਹੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹੋਣ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝਾੜੀਆਂ ਜਾਂ ਔਖੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਪਿਤृਦੇਵਨਿਵਾਸੇषੁ ਸਨ੍ਤਾਪਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਜਾਯਤ। ਭੂਤਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਦੀਨਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਵਾਰਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਮृਗਤਰਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਗਙ੍ਗੋਦਧਿਚਰਾ ਝषਾਃ
ਹਾਥੀ ਵੀ ਰੋ ਪਏ, ਤੇ ਮਿਰਗ ਅਤੇ ਬਾਘ ਵੀ; ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਡਰ ਗਈਆਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵਨੌਕਸਃ। ਨ ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਾਪਿ ਕृष੍ਣਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਵੈ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕੁਤਃ ਪੁਨਃ। ਏਕਾਯਨਗਤਾ ਯੇऽਪਿ ਨਿष੍ਪੇਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਨ
ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ; ਪਰ ਕੁਝ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਦਾਨਵਾ ਨਾਗਾ ਜਘ੍ਨੇ ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਾਨ੍ਹਰਿਃ। ਤੇ ਤੁ ਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰੋਦੇਹਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵੇਗਾਦ੍ਗਤਾਸਵਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਨਾਗ—ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਚਕਰ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪੇਤੁਰਨ੍ਯੇ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇ ਵਸੁਰੇਤਸਿ। ਸਮਾਂਸਰੁਧਿਰੌਧੈਸ਼੍ਚ ਵਸਾਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਰ੍ਪਿਤਃ
ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਧਰਤੀ ਮਾਸ, ਲਹੂ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਉਪਰ੍ਯਾਕਾਸ਼ਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਧੂਮਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਦੀਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਜਿਹ੍ਵਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਹਾਨਨਃ
ਉਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਧੂੰਏ ਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਜੀਭ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੀਪ੍ਤੋਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ਃ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਬਨ੍ਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਂ ਵਸਾਮ੍। ਤਾਂ ਸ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਜੁਨਕृਤਾਂ ਸੁਧਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਉਠੇ ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ—
ਬਭੂਵ ਮੁਦਿਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਃ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਗਤਃ। ਤਥਾऽਸੁਰਂ ਮਯਂ ਨਾਮ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍
ਤਕਸ਼ਕ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਏ ਮਾਇਆ ਅਸੁਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਗਈ।
ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਤਮਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਾਤਸਾਰਥਿਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਅੱਗ ਨੇ, ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਥਵਾਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਰੀਰਵਾਞ੍ਜਟੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਦਨ੍ਨਿਵ ਬਲਾਹਕਃ। ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਯਂ ਵੈ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਾਰੀਗਰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਜਿਘਾਂਸੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਧਿष੍ਠਿਤਃ। ਸ ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਂ ਚ ਪਾਵਕਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਚਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਭਿਧਾਵਾਰ੍ਜੁਨੇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਯਸ੍ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਭੀਤਸ੍ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਧਨਂਜਯਃ
ਮਾਇਆ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, 'ਅਰਜੁਨ, ਬਚਾਓ!' ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਪੁਕਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਡਰੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਡਰੋ ਨਾ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਯਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਜੀਵਯਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਤਂ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯਾਹ ਮਯਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦਯਾਪਰਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ,' ਤੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ।
ਤਂ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਭਯੇ ਦਤ੍ਤੇ ਨਮੁਚੇਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਮਯਮ੍। ਨ ਹਨ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਦ੍ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਪਾਵਕੋ ਨ ਦਦਾਹ ਚ
ਜਦ ਪਾਰਥ ਨੇ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਅਭੈ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ।
ਤਦ੍ਵਨਂ ਪਾਵਕੋ ਧੀਮਾਨ੍ਦਿਨਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ। ਦਦਾਹ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਥਾਭ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਮਝਦਾਰ ਅੱਗ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਤਕ ਸਾੜਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇ षਡਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਦਦਾਹ ਚ। ਅਸ਼੍ਵਸੇਨਂ ਮਯਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਨੇ ਅਸ਼ਵਸੇਨ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਚਾਰ ਸ਼ਾਰੰਗਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਨਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਦਦਾਹ ਤਥਾ ਗਤੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਤਤ੍ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਦ ਜੰਗਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ?
ਅਦਾਹੇ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਸੇਨਸ੍ਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਮਯਸ੍ਯ ਚ। ਕਾਰਣਂ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਣਾਂ ਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸ਼ਵਸੇਨ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਾਰੰਗਕਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਤਦੇਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਣਾਮਨਾਮਯਮ੍। ਕੀਰ੍ਤਯਸ੍ਵਾਗ੍ਨਿਸਂਮਰ੍ਦੇ ਕਥਂ ਤੇ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਾਰੰਗਕਾਂ ਬਾਰੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਅਚੰਭਾ ਹੈ; ਦੱਸੋ ਕਿ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਗਏ।
ਯਦਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਨਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਦਦਾਹ ਤਥਾ ਗਤੇ। ਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਭੂਤਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਨਾਂ ਮੁਖ੍ਯਤਮਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ। ਆਸੀਨ੍ਮਹਰ੍षਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ਮਨ੍ਦਪਾਲ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਪਸੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਵਾਲਾ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਮੰਡਪਾਲਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ।
ਸ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨृषੀਣਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍। ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਰਤਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉੱਤਮ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਸੀ, ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਤਪ ਕਰਦਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁਕਿਆ ਸੀ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸਃ ਪਾਰਂ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਜਗਾਮ ਪਿਤृਲੋਕਾਯ ਨ ਲੇਭੇ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਸ ਲੋਕਾਨਫਲਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪਸਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਨਪਿ। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਨ੍ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਵृਤਾ ਲੋਕਾ ਮਮੈਤੇ ਤਪਸਾऽਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਕਿਂ ਮਯਾ ਨ ਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਯਸ੍ਯੈਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਇਹ ਲੋਕ ਕਿਉਂ ਬੰਦ ਹਨ? ਮੈਂ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲਿਆ?'