ਚਕ੍ਰਂ ਵ੍ਯਸृਜਦਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਤੇषਾਂ ਨਾਸ਼ਾਯ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਤੇਨਾਰ੍ਤਾ ਜਾਤਯਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਃ ਸਦਾਨਵਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਚਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਜਾਤੀਆਂ—ਦੈਤ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ—
ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਪੇਤੁਰਨਲਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਤਤ੍ਰਾਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਚਕ੍ਰਵਿਦਾਰਿਤਾਃ
ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਉਥੇ, ਦੈਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆਂ ਹੋਏ ਵੇਖੇ ਗਏ,
ਵਸਾਰੁਧਿਰਸਂਪृਕ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਮਿਵ ਤੋਯਦਾਃ। ਪਿਸ਼ਾਚਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਨਾਗਾਨ੍ਪਸ਼ੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਚਰਬੀ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਬੱਦਲ; ਪਿਸਾਚ, ਪੰਛੀ, ਸੱਪ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ
ਨਿਘ੍ਨਂਸ਼੍ਚਰਤਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਃ ਕਾਲਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਃ
ਵਾਰਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਉਥੇ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਤ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਕਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾਨੇਕਾਨਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਪਾਣਿਮੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਤਥਾ ਤੁ ਨਿਘ੍ਨਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਚਕਰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਬਭੂਵ ਰੂਪਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਦਾ। ਸਮੇਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਜੇਤਾ ਨਾਭਵਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵਯੋਰ੍ਮृਧੇ। ਤਯੋਰ੍ਬਲਾਤ੍ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਤਂ ਚ ਦਾਵਂ ਯਦਾ ਸੁਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਞ੍ਸ਼ਮਯਿਤੁਂ ਤਦਾऽਭੂਵਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਮੁਖਾਨਮਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੁਝਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਬਭੂਵ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜੁਨੌ। ਨਿਵृਤ੍ਤੇष੍ਵਥ ਦੇਵੇषੁ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਪਰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਮਹਾਗਮ੍ਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾ। ਨ ਤੇ ਸਖਾ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਭੁਜਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਹਟ ਗਏ, ਇਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ:
ਦਾਹਕਾਲੇ ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯਸੌ। ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯੌ ਯੁਧਾ ਜੇਤੁਂ ਕਥਂਚਿਦਪਿ ਵਾਸਵ
ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਖਾਂਡਵ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਉਹ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਰ੍ਜੁਨਾਵੇਤੌ ਨਿਬੋਧ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ। ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵੇਤੌ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵੌ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰੁਤੌ
ਤੇ, ਵਾਸਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਭਵਾਨਪ੍ਯਭਿਜਾਨਾਤਿ ਯਦ੍ਵੀਰ੍ਯੌ ਯਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮੌ। ਨੈਤੌ ਸ਼ਕ੍ਯੌ ਦੁਰਾਧਰ੍षੌ ਵਿਜੇਤੁਮਜਿਤੌ ਯੁਧਿ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਤੂੰ ਆਪ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪੁਰਾਣਾਵृषਿਸਤ੍ਤਮੌ। ਪੂਜਨੀਯਤਮਾਵੇਤਾਵਪਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।
ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਰਕਿਨ੍ਨਰਪਨ੍ਨਗੈਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਤਃ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਾਸਵ
ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਗੰਧਰਵ, ਨਰ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਪੰਨਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਥੋਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵਾਸਵ।
ਦਿष੍ਟਂ ਚਾਪ੍ਯਨੁਪਸ਼੍ਯੈਤਤ੍ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਤਥ੍ਯਮਿਤ੍ਯਮਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੇ, ਖਾਂਡਵ ਦੀ ਇਹ ਤਬਾਹੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੋਣੀ ਹੀ ਸੀ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਚ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षੌ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਦਿਵਂ ਤਦਾ। ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਰੰਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ—
ਸਹਿਤਾਃ ਸੇਨਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮ੍। ਦੇਵਰਾਜਂ ਤਦਾ ਯਾਨ੍ਤਂ ਸਹ ਦੇਵੈਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ
—ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ, ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ—
ਵਾਸੁਦੇਵਾਰ੍ਜੁਨੌ ਵੀਰੌ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵਿਨੇਦਤੁਃ। ਦੇਵਰਾਜੇ ਗਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੌ ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜੁਨੌ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਉਹ ਵੀਰ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਪਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਂ ਵਨਂ ਵੀਰੌ ਦਾਹਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਸ ਮਾਰੁਤ ਇਵਾਭ੍ਰਾਣਿ ਨਾਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਮਾਰੂਤ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯਧਮਚ੍ਛਰਸਙ੍ਘਾਤੈਰ੍ਦੇਹਿਨਃ ਖਾਣ੍ਡਵਾਲਯਾਨ੍। ਨ ਚ ਸ੍ਮ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਕ੍ਨੋਤਿ ਭੂਤਂ ਨਿਸ਼੍ਚਰਿਤੁਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਕੋਈ ਜੀਵ ਉਥੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸਂਛਿਦ੍ਯਮਾਨਮਿषੁਭਿਰਸ੍ਯਤਾ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਰਣੇऽਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਸਵਯਸਾਚੀ ਜਦ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਮੋਘਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਚਾਪਿ ਕੁਤੋ ਰਣੇ। ਸ਼ਤਂ ਚੈਕੇਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ਤੇਨੈਕਂ ਪਤਤ੍ਰਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅਟੱਲ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ; ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸੌ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੂੰ।
ਵ੍ਯਸਵਸ੍ਤੇऽਪਤਨ੍ਨਗ੍ਨੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਾਲਹਤਾ ਇਵ। ਨ ਚਾਲਭਨ੍ਤ ਤੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਰੋਧਃਸੁ ਵਿषਮੇषੁ ਚ
ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਖੋਹੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹੋਣ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝਾੜੀਆਂ ਜਾਂ ਔਖੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਪਿਤृਦੇਵਨਿਵਾਸੇषੁ ਸਨ੍ਤਾਪਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਜਾਯਤ। ਭੂਤਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਦੀਨਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਵਾਰਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਮृਗਤਰਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਗਙ੍ਗੋਦਧਿਚਰਾ ਝषਾਃ
ਹਾਥੀ ਵੀ ਰੋ ਪਏ, ਤੇ ਮਿਰਗ ਅਤੇ ਬਾਘ ਵੀ; ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਡਰ ਗਈਆਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵਨੌਕਸਃ। ਨ ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਾਪਿ ਕृष੍ਣਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਵੈ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕੁਤਃ ਪੁਨਃ। ਏਕਾਯਨਗਤਾ ਯੇऽਪਿ ਨਿष੍ਪੇਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਨ
ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ; ਪਰ ਕੁਝ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਦਾਨਵਾ ਨਾਗਾ ਜਘ੍ਨੇ ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਾਨ੍ਹਰਿਃ। ਤੇ ਤੁ ਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰੋਦੇਹਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵੇਗਾਦ੍ਗਤਾਸਵਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਨਾਗ—ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਚਕਰ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪੇਤੁਰਨ੍ਯੇ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇ ਵਸੁਰੇਤਸਿ। ਸਮਾਂਸਰੁਧਿਰੌਧੈਸ਼੍ਚ ਵਸਾਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਰ੍ਪਿਤਃ
ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਧਰਤੀ ਮਾਸ, ਲਹੂ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।