ਤਤੋऽਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾ ਵ੍ਯਸृਜਨ੍ਧਾਰਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਚੋਦਿਤਾ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਜਲਦਾਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਵੱਲ ਅਕਸ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡੀਆਂ।
ਅਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤਾ ਧਾਰਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਜਾਤਵੇਦਸਃ। ਖ ਏਵ ਸਮੁਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤ ਨਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਾਵਕਂ ਗਤਾਃ
ਪਰ ਉਹ ਧਾਰਾਂ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ; ਕੋਈ ਵੀ ਅੱਗ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ।
ਤਤੋ ਨਮੁਚਿਹਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭृਸ਼ਮਰ੍ਚਿष੍ਮਤਸ੍ਤਦਾ। ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਮੇਘੈਰਮ੍ਭਾਂਸਿ ਵ੍ਯਸृਜਦ੍ਬਹੁ
ਫਿਰ, ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਛੱਡਿਆ।
ਅਰ੍ਚਿਰ੍ਧਾਰਾਭਿਸਂਬਦ੍ਧਂ ਧੂਮਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਬਭੂਵ ਤਦ੍ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਲਪਟਾਂ, ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗਰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਸ਼ੈਲਨਿਪਾਤੇਨ ਭੀषਿਤਾਃ ਖਾਣ੍ਡਵਾਲਯਾਃ। ਦਾਨਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਾਗਾਸ੍ਤਰਕ੍ਸ਼੍ਵृਕ੍ਸ਼ਵਨੌਕਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਖਾਂਡਵ ਦੇ ਵਾਸੀ — ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ, ਨਾਗ, ਬਾਘ, ਰੀਛ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵ —
ਦ੍ਵਿਪਾਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਸਿਂਹਾਃ ਕੇਸਰਿਣਸ੍ਤਥਾ। ਮृਗਾਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤਥਾ
ਹਾਥੀ, ਜੋ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਬਾਘ, ਸਿੰਘ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਹਨ, ਹਿਰਣ, ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੰਛੀ ਵੀ।
ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਵਿਸਸृਪੁਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾ ਭੂਤਜਾਤਯਃ। ਤਂ ਦਾਵਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਕृष੍ਣੌ ਚਾਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧੌ
ਦੂਜੇ ਜੀਵ, ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਉਤ੍ਪਾਤਨਾਦਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਇਵ ਚਾਭਵਨ੍। ਤੇ ਵਨਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਦਹ੍ਯਮਾਨਮਨੇਕਧਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਉਪਦ੍ਰਵ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਕृष੍ਣਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਨਾਦਂ ਮੁਮੁਚੁਰੁਲ੍ਬਣਮ੍। ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਨਾਦੇਨ ਚ ਵਿਭਾਵਸੋਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰਾਵਨੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ; ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ,
ਰਰਾਸ ਗਗਨਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮੁਤ੍ਪਾਤਜਲਦੈਰਿਵ। ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਤੇਜੋਭਾਸ੍ਵਰਂ ਮਹਤ੍
ਸਾਰਾ ਆਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਪਦ੍ਰਵ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ; ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵੱਡਾ ਚਕਰ ਛੱਡਿਆ।
ਚਕ੍ਰਂ ਵ੍ਯਸृਜਦਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਤੇषਾਂ ਨਾਸ਼ਾਯ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਤੇਨਾਰ੍ਤਾ ਜਾਤਯਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਃ ਸਦਾਨਵਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਚਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਜਾਤੀਆਂ—ਦੈਤ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ—
ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਪੇਤੁਰਨਲਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਤਤ੍ਰਾਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਚਕ੍ਰਵਿਦਾਰਿਤਾਃ
ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਉਥੇ, ਦੈਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆਂ ਹੋਏ ਵੇਖੇ ਗਏ,
ਵਸਾਰੁਧਿਰਸਂਪृਕ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਮਿਵ ਤੋਯਦਾਃ। ਪਿਸ਼ਾਚਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਨਾਗਾਨ੍ਪਸ਼ੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਚਰਬੀ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਬੱਦਲ; ਪਿਸਾਚ, ਪੰਛੀ, ਸੱਪ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ
ਨਿਘ੍ਨਂਸ਼੍ਚਰਤਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਃ ਕਾਲਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਃ
ਵਾਰਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਉਥੇ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਤ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਕਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾਨੇਕਾਨਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਪਾਣਿਮੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਤਥਾ ਤੁ ਨਿਘ੍ਨਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਚਕਰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਬਭੂਵ ਰੂਪਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਦਾ। ਸਮੇਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਜੇਤਾ ਨਾਭਵਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵਯੋਰ੍ਮृਧੇ। ਤਯੋਰ੍ਬਲਾਤ੍ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਤਂ ਚ ਦਾਵਂ ਯਦਾ ਸੁਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਞ੍ਸ਼ਮਯਿਤੁਂ ਤਦਾऽਭੂਵਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਮੁਖਾਨਮਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੁਝਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਬਭੂਵ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜੁਨੌ। ਨਿਵृਤ੍ਤੇष੍ਵਥ ਦੇਵੇषੁ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਪਰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਮਹਾਗਮ੍ਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾ। ਨ ਤੇ ਸਖਾ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਭੁਜਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਹਟ ਗਏ, ਇਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ:
ਦਾਹਕਾਲੇ ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯਸੌ। ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯੌ ਯੁਧਾ ਜੇਤੁਂ ਕਥਂਚਿਦਪਿ ਵਾਸਵ
ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਖਾਂਡਵ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਉਹ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਰ੍ਜੁਨਾਵੇਤੌ ਨਿਬੋਧ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ। ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵੇਤੌ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵੌ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰੁਤੌ
ਤੇ, ਵਾਸਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਭਵਾਨਪ੍ਯਭਿਜਾਨਾਤਿ ਯਦ੍ਵੀਰ੍ਯੌ ਯਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮੌ। ਨੈਤੌ ਸ਼ਕ੍ਯੌ ਦੁਰਾਧਰ੍षੌ ਵਿਜੇਤੁਮਜਿਤੌ ਯੁਧਿ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਤੂੰ ਆਪ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪੁਰਾਣਾਵृषਿਸਤ੍ਤਮੌ। ਪੂਜਨੀਯਤਮਾਵੇਤਾਵਪਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।
ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਰਕਿਨ੍ਨਰਪਨ੍ਨਗੈਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਤਃ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਾਸਵ
ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਗੰਧਰਵ, ਨਰ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਪੰਨਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਥੋਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵਾਸਵ।
ਦਿष੍ਟਂ ਚਾਪ੍ਯਨੁਪਸ਼੍ਯੈਤਤ੍ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਤਥ੍ਯਮਿਤ੍ਯਮਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੇ, ਖਾਂਡਵ ਦੀ ਇਹ ਤਬਾਹੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੋਣੀ ਹੀ ਸੀ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਚ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षੌ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਦਿਵਂ ਤਦਾ। ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਰੰਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ—
ਸਹਿਤਾਃ ਸੇਨਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮ੍। ਦੇਵਰਾਜਂ ਤਦਾ ਯਾਨ੍ਤਂ ਸਹ ਦੇਵੈਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ
—ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ, ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ—
ਵਾਸੁਦੇਵਾਰ੍ਜੁਨੌ ਵੀਰੌ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵਿਨੇਦਤੁਃ। ਦੇਵਰਾਜੇ ਗਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੌ ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜੁਨੌ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਉਹ ਵੀਰ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਪਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਂ ਵਨਂ ਵੀਰੌ ਦਾਹਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਸ ਮਾਰੁਤ ਇਵਾਭ੍ਰਾਣਿ ਨਾਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਮਾਰੂਤ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।