ਜਲਾਸ਼ਯੇषੁ ਤਪ੍ਤੇषੁ ਕ੍ਵਾਥ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਵਹ੍ਨਿਨਾ। ਗਤਸਤ੍ਵਾਃ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੂਰ੍ਮਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਲ-ਸੰਭਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਤੇ ਉਬਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਕਛੂਏ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰ ਆਈਆਂ।
ਸ਼ਰੀਰੈਰਪਰੇ ਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਦੇਹਵਨ੍ਤ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਵਨੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਪ੍ਰਾਣਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਕਈ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਜਦ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦੁਤ੍ਪਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਖਣ੍ਡਸ਼ਃ। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵਿਹਗਾਨ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇ ਵਸੁਰੇਤਸਿ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿੱਖੜ-ਵਿੱਖੜ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਸ਼ਰਾਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਨਿਨਦਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਵਾਨ੍। ਊਰ੍ਧ੍ਵਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਨਿਪੇਤੁਃ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਪੁਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਉੱਡ ਕੇ ਮੁੜ ਖਾਂਡਵ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਰੈਰਭ੍ਯਾਹਤਾਨਾਂ ਚ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ ਸ੍ਮ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਵਿਰਾਵਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਘੋਰਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਮਥ੍ਯਤਃ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਲਟਣ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨੇਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਸ੍ਯ ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਰ੍ਚਿषਃ। ਜਨਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਵੇਗਂ ਸੁਮਹਾਨ੍ਤਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉਠੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨਾਰ੍ਚਿषਾ ਸੁਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਤਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵੇਸ਼ਮਸੁਰਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਤੀਖੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚਲੇ।
ਕਿਂ ਨ੍ਵਿਮੇ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਨਾ। ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਲੋਕਾਨਾਮਮਰੇਸ਼੍ਵਰ
“ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ?”
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹਰਿਵਾਹਨਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਖਾਂਡਵ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਹਰੀ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਮਹਤਾ ਰਥਬृਨ੍ਦੇਨ ਨਾਨਾਰੂਪੇਣ ਵਾਸਵਃ। ਆਕਾਸ਼ਂ ਸਮਵਾਕੀਰ੍ਯ ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵਾਸਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾ ਵ੍ਯਸृਜਨ੍ਧਾਰਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਚੋਦਿਤਾ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਜਲਦਾਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਵੱਲ ਅਕਸ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡੀਆਂ।
ਅਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤਾ ਧਾਰਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਜਾਤਵੇਦਸਃ। ਖ ਏਵ ਸਮੁਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤ ਨਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਾਵਕਂ ਗਤਾਃ
ਪਰ ਉਹ ਧਾਰਾਂ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ; ਕੋਈ ਵੀ ਅੱਗ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ।
ਤਤੋ ਨਮੁਚਿਹਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭृਸ਼ਮਰ੍ਚਿष੍ਮਤਸ੍ਤਦਾ। ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਮੇਘੈਰਮ੍ਭਾਂਸਿ ਵ੍ਯਸृਜਦ੍ਬਹੁ
ਫਿਰ, ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਛੱਡਿਆ।
ਅਰ੍ਚਿਰ੍ਧਾਰਾਭਿਸਂਬਦ੍ਧਂ ਧੂਮਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਬਭੂਵ ਤਦ੍ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਲਪਟਾਂ, ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗਰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਸ਼ੈਲਨਿਪਾਤੇਨ ਭੀषਿਤਾਃ ਖਾਣ੍ਡਵਾਲਯਾਃ। ਦਾਨਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਾਗਾਸ੍ਤਰਕ੍ਸ਼੍ਵृਕ੍ਸ਼ਵਨੌਕਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਖਾਂਡਵ ਦੇ ਵਾਸੀ — ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ, ਨਾਗ, ਬਾਘ, ਰੀਛ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵ —
ਦ੍ਵਿਪਾਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਸਿਂਹਾਃ ਕੇਸਰਿਣਸ੍ਤਥਾ। ਮृਗਾਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤਥਾ
ਹਾਥੀ, ਜੋ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਬਾਘ, ਸਿੰਘ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਹਨ, ਹਿਰਣ, ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੰਛੀ ਵੀ।
ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਵਿਸਸृਪੁਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾ ਭੂਤਜਾਤਯਃ। ਤਂ ਦਾਵਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਕृष੍ਣੌ ਚਾਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧੌ
ਦੂਜੇ ਜੀਵ, ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਉਤ੍ਪਾਤਨਾਦਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਇਵ ਚਾਭਵਨ੍। ਤੇ ਵਨਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਦਹ੍ਯਮਾਨਮਨੇਕਧਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਉਪਦ੍ਰਵ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਕृष੍ਣਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਨਾਦਂ ਮੁਮੁਚੁਰੁਲ੍ਬਣਮ੍। ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਨਾਦੇਨ ਚ ਵਿਭਾਵਸੋਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰਾਵਨੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ; ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ,
ਰਰਾਸ ਗਗਨਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮੁਤ੍ਪਾਤਜਲਦੈਰਿਵ। ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਤੇਜੋਭਾਸ੍ਵਰਂ ਮਹਤ੍
ਸਾਰਾ ਆਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਪਦ੍ਰਵ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ; ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵੱਡਾ ਚਕਰ ਛੱਡਿਆ।
ਚਕ੍ਰਂ ਵ੍ਯਸृਜਦਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਤੇषਾਂ ਨਾਸ਼ਾਯ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਤੇਨਾਰ੍ਤਾ ਜਾਤਯਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਃ ਸਦਾਨਵਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਚਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਜਾਤੀਆਂ—ਦੈਤ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ—
ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਪੇਤੁਰਨਲਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਤਤ੍ਰਾਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਚਕ੍ਰਵਿਦਾਰਿਤਾਃ
ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਉਥੇ, ਦੈਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆਂ ਹੋਏ ਵੇਖੇ ਗਏ,
ਵਸਾਰੁਧਿਰਸਂਪृਕ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਮਿਵ ਤੋਯਦਾਃ। ਪਿਸ਼ਾਚਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਨਾਗਾਨ੍ਪਸ਼ੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਚਰਬੀ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਬੱਦਲ; ਪਿਸਾਚ, ਪੰਛੀ, ਸੱਪ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ
ਨਿਘ੍ਨਂਸ਼੍ਚਰਤਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਃ ਕਾਲਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਃ
ਵਾਰਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਉਥੇ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਤ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਕਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾਨੇਕਾਨਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਪਾਣਿਮੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਤਥਾ ਤੁ ਨਿਘ੍ਨਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਚਕਰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਬਭੂਵ ਰੂਪਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਦਾ। ਸਮੇਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਜੇਤਾ ਨਾਭਵਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵਯੋਰ੍ਮृਧੇ। ਤਯੋਰ੍ਬਲਾਤ੍ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਤਂ ਚ ਦਾਵਂ ਯਦਾ ਸੁਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਞ੍ਸ਼ਮਯਿਤੁਂ ਤਦਾऽਭੂਵਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਮੁਖਾਨਮਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੁਝਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਬਭੂਵ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜੁਨੌ। ਨਿਵृਤ੍ਤੇष੍ਵਥ ਦੇਵੇषੁ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਪਰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਮਹਾਗਮ੍ਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾ। ਨ ਤੇ ਸਖਾ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਭੁਜਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਹਟ ਗਏ, ਇਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: