ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਤਦ੍ਵਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਮੇਘਸ੍ਤਨਿਤਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਕਮ੍ਪਯਤ੍
ਅਨੁਮਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਬੱਦਲ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਹ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਬਭੌ ਰੂਪਂ ਦਾਵਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਮੇਰੋਰਿਵ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਣਸ੍ਯਾਂਸ਼ੁਮਤੋਂਸ਼ੁਭਿਃ
ਜਦ ਜੰਗਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੇਰੂ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤੌ ਰਥਾਭ੍ਯਾਂ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਦਾਵਸ੍ਯੋਭਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭੂਤਾਨਾਂ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਦੋ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਦੋਨੋਂ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਖਾਣ੍ਡਵਾਲਯਾਃ। ਪਲਾਯਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵੀਰੌ ਤੌ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਖਾਂਡਵ ਦੇ ਜੀਵ ਭੱਜਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ, ਉਥੇ ਉਥੇ ਉਹ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ।
ਛਿਦ੍ਰਂ ਨ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਥਯੋਰਾਸ਼ੁਚਾਰਿਣੋਃ। ਆਵਿਦ੍ਧਾਵੇਵ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਰਥਿਨੌ ਤੌ ਰਥੋਤ੍ਤਮੌ
ਉਹ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ; ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਭੂਤਾਨ੍ਯਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਭੈਰਵਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਵਿਨਦਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਖਾਂਡਵ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਉੱਠੇ।
ਦਗ੍ਧੈਕਦੇਸ਼ਾ ਬਹਵੋ ਨਿष੍ਟਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਪਰੇ। ਸ੍ਫੁਟਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਲੁਤਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਪਰੇ
ਕਈ ਇੱਕ ਥਾਂ ਸੜ ਗਏ, ਹੋਰ ਕਈ ਥੋੜ੍ਹੇ-ਬਹੁਤ ਸੜੇ, ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫਟ ਗਈਆਂ, ਹੋਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਵਿਖੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸੁਤਾਨਨ੍ਯੇ ਪਿਤॄਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨਥਾऽਪਰੇ। ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਹੋਰ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸਨ੍ਦष੍ਟਦਸ਼ਨਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰਨੇਕਸ਼ਃ। ਤਤਸ੍ਤੇऽਤੀਵ ਘੂਰ੍ਣਨ੍ਤਃ ਪੁਨਰਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਹੋਰ ਕਈ ਜਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਭੀੜ ਕੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਥਿਰ-ਥਿਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮੁੜ ਅੱਗ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਿਚਰਣਾ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੋ ਮਹੀਤਲੇ। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਮੜਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਮਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖੇ ਗਏ।
ਜਲਾਸ਼ਯੇषੁ ਤਪ੍ਤੇषੁ ਕ੍ਵਾਥ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਵਹ੍ਨਿਨਾ। ਗਤਸਤ੍ਵਾਃ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੂਰ੍ਮਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਲ-ਸੰਭਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਤੇ ਉਬਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਕਛੂਏ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰ ਆਈਆਂ।
ਸ਼ਰੀਰੈਰਪਰੇ ਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਦੇਹਵਨ੍ਤ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਵਨੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਪ੍ਰਾਣਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਕਈ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਜਦ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦੁਤ੍ਪਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਖਣ੍ਡਸ਼ਃ। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵਿਹਗਾਨ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇ ਵਸੁਰੇਤਸਿ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿੱਖੜ-ਵਿੱਖੜ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਸ਼ਰਾਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਨਿਨਦਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਵਾਨ੍। ਊਰ੍ਧ੍ਵਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਨਿਪੇਤੁਃ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਪੁਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਉੱਡ ਕੇ ਮੁੜ ਖਾਂਡਵ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਰੈਰਭ੍ਯਾਹਤਾਨਾਂ ਚ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ ਸ੍ਮ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਵਿਰਾਵਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਘੋਰਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਮਥ੍ਯਤਃ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਲਟਣ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨੇਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਸ੍ਯ ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਰ੍ਚਿषਃ। ਜਨਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਵੇਗਂ ਸੁਮਹਾਨ੍ਤਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉਠੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨਾਰ੍ਚਿषਾ ਸੁਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਤਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵੇਸ਼ਮਸੁਰਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਤੀਖੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚਲੇ।
ਕਿਂ ਨ੍ਵਿਮੇ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਨਾ। ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਲੋਕਾਨਾਮਮਰੇਸ਼੍ਵਰ
“ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ?”
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹਰਿਵਾਹਨਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਖਾਂਡਵ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਹਰੀ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਮਹਤਾ ਰਥਬृਨ੍ਦੇਨ ਨਾਨਾਰੂਪੇਣ ਵਾਸਵਃ। ਆਕਾਸ਼ਂ ਸਮਵਾਕੀਰ੍ਯ ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵਾਸਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾ ਵ੍ਯਸृਜਨ੍ਧਾਰਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਚੋਦਿਤਾ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਜਲਦਾਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਵੱਲ ਅਕਸ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡੀਆਂ।
ਅਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤਾ ਧਾਰਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਜਾਤਵੇਦਸਃ। ਖ ਏਵ ਸਮੁਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤ ਨਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਾਵਕਂ ਗਤਾਃ
ਪਰ ਉਹ ਧਾਰਾਂ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ; ਕੋਈ ਵੀ ਅੱਗ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ।
ਤਤੋ ਨਮੁਚਿਹਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭृਸ਼ਮਰ੍ਚਿष੍ਮਤਸ੍ਤਦਾ। ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਮੇਘੈਰਮ੍ਭਾਂਸਿ ਵ੍ਯਸृਜਦ੍ਬਹੁ
ਫਿਰ, ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਛੱਡਿਆ।
ਅਰ੍ਚਿਰ੍ਧਾਰਾਭਿਸਂਬਦ੍ਧਂ ਧੂਮਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਬਭੂਵ ਤਦ੍ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਲਪਟਾਂ, ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗਰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਸ਼ੈਲਨਿਪਾਤੇਨ ਭੀषਿਤਾਃ ਖਾਣ੍ਡਵਾਲਯਾਃ। ਦਾਨਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਾਗਾਸ੍ਤਰਕ੍ਸ਼੍ਵृਕ੍ਸ਼ਵਨੌਕਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਖਾਂਡਵ ਦੇ ਵਾਸੀ — ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ, ਨਾਗ, ਬਾਘ, ਰੀਛ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵ —
ਦ੍ਵਿਪਾਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਸਿਂਹਾਃ ਕੇਸਰਿਣਸ੍ਤਥਾ। ਮृਗਾਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤਥਾ
ਹਾਥੀ, ਜੋ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਬਾਘ, ਸਿੰਘ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਹਨ, ਹਿਰਣ, ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੰਛੀ ਵੀ।
ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਵਿਸਸृਪੁਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾ ਭੂਤਜਾਤਯਃ। ਤਂ ਦਾਵਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਕृष੍ਣੌ ਚਾਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧੌ
ਦੂਜੇ ਜੀਵ, ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਉਤ੍ਪਾਤਨਾਦਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਇਵ ਚਾਭਵਨ੍। ਤੇ ਵਨਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਦਹ੍ਯਮਾਨਮਨੇਕਧਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਉਪਦ੍ਰਵ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਕृष੍ਣਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਨਾਦਂ ਮੁਮੁਚੁਰੁਲ੍ਬਣਮ੍। ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਨਾਦੇਨ ਚ ਵਿਭਾਵਸੋਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰਾਵਨੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ; ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ,
ਰਰਾਸ ਗਗਨਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮੁਤ੍ਪਾਤਜਲਦੈਰਿਵ। ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਤੇਜੋਭਾਸ੍ਵਰਂ ਮਹਤ੍
ਸਾਰਾ ਆਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਪਦ੍ਰਵ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ; ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵੱਡਾ ਚਕਰ ਛੱਡਿਆ।