ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚਲਾਏਗਾ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਅਟੱਲ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਚਾਹੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂ। ਫਿਰ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਡੰਡਾ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੌਮੋਦਕੀ ਸੀ। ਇਸ ਉਪਹਾਰ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ—ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ—ਅਗਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ; ਇੰਦਰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਪਾਂ ਲਈ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਦਾ ਕੀ?” ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਚਕ੍ਰ ਛੱਡ ਕੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਨਾਰਦਨ ਲਈ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਅਰਜੁਨ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖੂਤ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਤ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਭੜਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਇਹ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਲਣ ਦਿਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।” ਜੇ ਮਹੇਂਦਰ (ਇੰਦਰ) ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਖੰਡਵ ਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵ-ਸੈਨਾਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਦੇਖੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦੇ ਹੋਏ ਹੋਣਗੇ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਦਾਸਾਰਹਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਨੀ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੰਡਵ ਵਨ ਨੂੰ ਸਾੜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਤ ਲੋਅ ਵਾਲੀ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ ਖੰਡਵ ਵਨ ਨੂੰ ਅੰਤ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਬੱਦਲ ਵੀ ਵਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਵਨ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਗਨੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਢਕੇ ਹੋਏ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੋ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਖੰਡਵ ਵਨ ਦੇ ਜੀਵ ਭੱਜਦੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਿੜਕੀ ਨਾ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਰਥੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਖੰਡਵ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਉੱਠੇ। ਕਈ ਇੱਕ ਥਾਂ ਜਲ ਗਏ, ਹੋਰ ਝਲਸ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫਟ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਖਰ ਗਏ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਝ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਮਰ ਗਏ। ਕਈ ਹੋਰ, ਦੰਦ ਭੀੜ ਕੇ, ਗਿਣਤੀ-ਰਹਿਤ ਉੱਠੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਥਕ ਕੇ ਮੁੜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਪੰਛੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ, ਪੰਖ ਤੇ ਪੈਰ ਝਲਸੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੜਦੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਵਿਖੇ ਮਰਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਖੂਹ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਬਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਕਛੁਆ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ। ਕਈ ਹੋਰ, ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੇ, ਜਿਉਂਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਲੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਕੇ ਭੜਕਦੇ ਖੰਡਵ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਡੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਪਰ ਉੱਠੇ ਤੇ ਮੁੜ ਖੰਡਵ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ churn ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਠੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ, ਸਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦਰ) ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ, “ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਨਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਸਾੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਨਾਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ?” ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਚ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਵਾਹਕ ਨਾਲ ਖੰਡਵ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਚਲਿਆ। ਵਾਸਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਥਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਪਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਬੱਦਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਖੰਡਵ ਵੱਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡਣ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਰਥ ਦੇ ਧੁਰੇ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਧਾਰਾਂ ਅੱਗ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ; ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਣੀ ਅੱਗ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਨਮੁਚੀ ਦੇ ਵਧੀ (ਇੰਦਰ), ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛੱਡਿਆ। ਵਨ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਲਪਟਾਂ, ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗਾ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਖੰਡਵ ਵਾਸੀ—ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਨਾਗ, ਬਾਘ, ਰੀਛ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਹਾਥੀ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਬਾਘ, ਸਿੰਘ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਸਨ, ਹਿਰਣ, ਭੈਸ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵੀ। ਹੋਰ ਜੀਵ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਭੱਜਣ ਲੱਗੇ; ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ। ਭਿਆਨਕ ਉਪਦਰਵ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਨ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜਲਦੇ ਵੇਖਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਕ ਮਾਰਦੇ; ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਆਸਮਾਨ ਜਿਵੇਂ ਡਰਾਉਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਕ੍ਰ ਛੱਡਿਆ।