ਇੱਕ ਵਾਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜੇ ਮਿਲਣ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਥ ਮਿਲੇ ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸ਼ੌਰਯ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਕੋਲ ਐਸਾ ਅਸਤਰ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਣ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਕੋਲ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ, ਹੇ ਪਾਵਕ, ਤੁਸੀਂ ਜਰੂਰੀ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਦਿਉ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧੂਮਕੇਤੂ—ਅਗਨਿ ਦੇਵ—ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਦਿਤਯ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਵਰੁਣ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਅਗਨਿ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਆਸ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਵਕ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧੂਮਕੇਤੂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੌਥੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਵੱਲੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਅਤੇ ਤਰਕਸ਼, ਜਲਦੀ ਸਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿਉ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਥ ਵੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੀਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਗਾਂਡੀਵ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਹੁਣ ਦੇ ਦਿਉ।” ਵਰੁਣ ਨੇ ਪਾਵਕ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਦਿਆਂਗਾ”—ਉਹ ਅਸਧਾਰਣ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਮਾਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ। ਇਹ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਐਸੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਮਾਨ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਕਮਾਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਰਾਜ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਸੂਲ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੈ। ਇਹ ਕਮਾਨ ਅਤੇ ਦੋ ਅਖੂਤ ਤਰਕਸ਼, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਈ ਯੁੱਗਾਂ ਤੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹਨ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਅਦੁਤੀਯ ਕਮਾਨ ਅਤੇ ਤਰਕਸ਼ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਰਥ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਬੰਦਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ; ਇਹ ਰਥ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਸਫੈਦ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਮਨ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ-ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਅਜੇਤੁ ਹਨ। ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਅਸਧਾਰਣ, ਗੂੰਜਦਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਹਾਵਣਾ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਭੌਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਉਹੀ ਰਥ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਮ ਨੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚੇ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਦੋਹਾਂ ਵੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਰਥ ਦਾ ਬੈਨਰ-ਡੰਡਾ ਸੁੱਚੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਬੰਦਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਬਾਘ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਬੰਦਰ ਹਨੂਮਾਨ ਸੀ—ਤਪਤ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਉਪਰ ਬੈਨਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਬੈਨਰ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਨੋਖੇ ਜੀਵ ਸਨ। ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਡਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਰਸਤਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਅਤੇ ਦਸਤਾਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਧਰਮਾਤਮਾ ਮਨੁੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ, ਸਰਵੋਤਮ ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਗਾਂਡੀਵ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅਗਨਿ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਣਿਆ; ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਤਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਗਏ। ਜੋ ਵੀ ਉਹ ਧੁਨ ਸੁਣਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ। ਹੁਣ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਰਥ, ਕਮਾਨ ਤੇ ਦੋ ਅਖੂਤ ਤਰਕਸ਼ ਮਿਲ ਗਏ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅਗਨਿ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਕ੍ਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਅਤੇ ਅੱਗ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਅਸਤਰ, ਅਗਨਿਆ ਅਸਤਰ, ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭੀ ਚਮਕ ਵਧ ਗਈ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਤਿ-ਮਾਨਵ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵੋਗੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਪਿਸਾਚਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋਵੋਗੇ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਅਸਤਰ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਲਾਓਗੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।” ਫਿਰ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੌਮੋਦਕੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ), ਦੋਵੇਂ ਅਸਤਰ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦੇ ਹਾਂ—ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਗਾਂ ਲਈ ਲੜਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਹਰਿ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਆਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਲਈ ਕੋਈ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਗਾਂਡੀਵ ਅਤੇ ਅਖੂਤ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਪ੍ਰਚੰਡ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਹੁਣ ਇਹ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਚਾਹੇ ਸੜ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਮਦਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਜੇ ਮਹੇਂਦਰ (ਇੰਦਰ) ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਦਲ-ਬਲ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾਈ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਦੇਖੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਾਡੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਹੋਏ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਏ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਸਾਰਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਅਗਨਿ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਸੱਤ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਚੰਡ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੰਤ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਸੁੱਟਿਆ।