ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਮੰਦਰਾਚਲ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਥਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੇ ਅਨੇਕ ਜਲਚਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅਨੇਕ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਮੰਦਰਾਚਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲਪਟਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੋਈ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਇਉਂ ਢੱਕ ਲੈਣ ਲੱਗੀ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਨੂੰ। ਇਸ ਅੱਗ ਨੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਉੱਭਰ ਆਏ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਛੁਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅਮਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੈਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੱਗੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਸ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਸਾਂ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਤੱਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਤੋਂ ਵੀ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤਮ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੁੱਧ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਘਿਉ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ! ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਲੰਬਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਸਫਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। "ਸਾਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੋ।" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮਥਾਣ ਨੂੰ ਫੇਰ ਹਿਲਾਓ, ਤੇ ਮੰਦਰਾਚਲ ਨੂੰ ਮੁੜ ਘੁੰਮਾਓ।" ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਸਮੇਤ, ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਸ਼ (ਹਲਾਹਲ) ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪੀ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਜੇਸ਼ਠਾ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਤੋਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਮਾ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਭ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਘਿਉ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀ; ਦੇਵੀ ਸੁਰਾ ਤੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਘਿਉ ਵਿਚੋਂ ਹੀ, ਦਿਵਵਿਆ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਲੈ ਲਈ। ਇਥੇ, ਸ਼੍ਰੀ, ਸੁਰਾ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ; ਫਿਰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਅਤੇ ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉੱਥੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਹਾਂਕਾਇਆ, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ, ਕਪਿਲਾ ਕਾਮਧੇਨੁ (ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿੱਛ), ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਿੱਟਾ ਕਲਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਸੀ। ਇਹ ਅਦਭੁੱਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਚੀਕ ਪਏ "ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ! ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ!" ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਦਾ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਅਤਿ ਅਲੌਕਿਕ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਕੋਲ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਦਾਨਵ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇ ਬੈਠੇ, ਸਾਰਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੋਹਿਨੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨਾਰਾਇਣ, ਕਲਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਕੇ, ਜਦ ਦੈਤ ਰੀਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵੰਡਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਪਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੈਤੀਆਂ ਨੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਾਈ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਹੰਗਾਮੇ ਅਤੇ ਗੁੰਜ ਵਿਚ, ਪੀ ਲਿਆ। ਨਾਰਾ ਨੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਬਾਣੀਵਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਵੀ ਗਏ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਹੂ ਨਾਮਕ ਦੈਤ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚੁਪ ਚਾਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਗਿਆ। ਜਦ ਅਮ੍ਰਿਤ ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਪੁੱਜਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਦੇ ਰਾਹੂ ਦਾ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਿਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਗਿਆ। ਸਿਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਧੜ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਛਲ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਿਰ-ਵਿੱਹੂਣ ਧੜ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ 13,000 ਟਾਪੂ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਿੱਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਵੈਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਕੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।