ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਭੈਤਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿਮਨਿਊ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਅਭਿਮਨਿਊ ਧਨੰਜਯ—ਅਰਜੁਨ—ਦੀ ਸਾਤਵਤੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਸਮੇਂ ਅਰਣੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪਿਤਾ ਲਈ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੜਕਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਚਾਰ ਅਤੇ ਦਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਾਨਵ ਹਥਿਆਰ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੋਂ ਸਿੱਖੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਕੌਸ਼ਲ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਭਿਆਸਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ। ਥਿਊਰੀ ਅਤੇ ਅਮਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੌਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਅਭਿਮਨਿਊ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਕ ਅੰਗਾਂ, ਸ਼ੁਭ ਚਿਨ੍ਹਾਂ, ਅਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਚਿਹਰਾ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਮਾਣ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਰ, ਗੁੱਸੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਾਲ, ਬਾਦਲ ਅਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਹੌਸਲੇ, ਤਾਕਤ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਭੀਮਭਤ्सੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਘਵਨ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ। ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪਤੀ ਤੋਂ ਪੰਜ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਤੋਂ ਸੁਤਸੋਮਾ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਕਰਮਨ, ਨਕੁਲ ਤੋਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕ, ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨ—ਇਹ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਜਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ ਨੂੰ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਤਸੋਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਣਿਆ। ਮਹਾਨ ਕਰਤਬਾਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼੍ਰੁਤਕਰਮਨ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਨਕੁਲ ਨੇ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਣਿਆ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸਹਦੇਵ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤਰ 'ਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਫਿਰ ਧੌਮਿਆ ਨੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ, ਮੁੰਡਨ ਅਤੇ ਜਨੇਉ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ। ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਇਹ ਨੈਤਿਕ ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਮਾਨਵ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਪੰਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੌੜੇ ਛਾਤੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਵ੍ਯ ਜਣਿਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਬਣੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਡਵਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਏ। ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰਾਨਾ ਲੈਂਦੇ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਹਾਰੇ—ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ—ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਵਾਂਗ, ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ। ਉਹ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਮਾਣਦੇ, ਅਤੇ ਧਰਮ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦੇ। ਪੰਜਾਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਮਾਨ ਵੰਡ ਕਰਦੇ, ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌਥਾ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਮੁਖ-ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ, ਅਡੋਲ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਲਕੜੀ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੇ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਚੌਕਸੀ ਕਰਦਾ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਹੋਵੇ। ਧੌਮਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦਿਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਦੀਆਂ। ਪਰ, ਸਿਰਫ ਭਾਗ ਨਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਭਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ। ਪਰਥਾ ਨੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਣਉਚਿਤ, ਝੂਠ, ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਡਵਾਂ, ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਪੱਛੋਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਮੌਸਮ ਗਰਮ ਹੈ; ਆਓ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਤੇ ਚੱਲੀਏ।" "ਮਧੁਸੂਦਨ, ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਅਸੀਂ ਆਨੰਦ ਮਾਣੀਏ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੁੜ ਆ ਜਾਈਏ।" ਕੁੰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ—ਅਸੀਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਯਮੁਨਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।