ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੇਅੰਤ ਦਾਨ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਲਈ ਅਣਗਿਣਤ ਤੋਹਫ਼ੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਲਾਲ ਮੋਤੀ, ਹਾਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਹਿਣੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਬਾਘ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਲਿਆਏ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟਾਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੋਫੇ ਤੇ ਆਸਨ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਨੌਜਵਾਨ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਮਹਾਂ ਉਤਸਵ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਹਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼—ਜੋ ਆਪਣੀ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ—ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਨਾਤੇਦਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਸਾਰਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਸੁਭਾਗਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸੁੱਚੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਚੀਹ ਚਿੱਟੇ ਖਚਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਜੁੱਟਾਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਸਨਾਨ ਤੇ ਪਾਨ ਸਮਾਰੋਹ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਚੰਗੇ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਸੁਗਠਿਤ ਤੇ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਵਿਆਹ ਦੀ ਭੇਟ ਵਜੋਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਲੱਖ ਬਹਿਲਿਕਾ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਦਸ਼ ਲੱਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯੋਗ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਥੱਲੀਆਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਮਾ, ਜੋ ਹਲਧਾਰੀ ਹੈ, ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਦੌਲਤ, ਰਤਨਾਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਕੰਬਲਾਂ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ-ਫੁੱਲ ਦੀ ਝਲਕ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ-ਮਗਰ, ਤੇ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਕੁਰੁ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਸਨ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਹੱਥੀ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਵਾਲਾ ਮਾਹੌਲ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਕਈ ਦਿਨ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਕੁਰੁਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਰਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਲਈ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਚਲ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਤ੍ਰੀ ਮਾਸੀ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਸਮੇਤ ਦਵਾਰਕਾ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਪਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉੱਥੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਚੌਂਤੀ ਦਿਨ ਰਹੇ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰਣ ਤੇ ਸੂਰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ, ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜਯੰਤ, ਪੌਲੋਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਸਾਂਡ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨਿਡਰਤਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿਮਨ्यु ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਸਾਤਵਤੀ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਸਮੇਂ ਅਰਨੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਅਭਿਮਨ्यु ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ; ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਚੰਨ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਕਲਾ ਵਾਂਗ, ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੌਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੈਵੀ ਅਤੇ ਮਾਨਵ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਕੋਲੋਂ ਸਿਖਾਈ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਹੁਨਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ। ਥਿਊਰੀ ਅਤੇ ਅਮਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਧਨੰਜਯ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਹਰ ਸਰੀਰਕ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ, ਅਜਿੱਤ, ਸਾਂਡ ਵਰਗੇ ਮੋਢੇ, ਤੇ ਨਾਗ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਸਿੰਘ ਵਾਲਾ ਗਰੂਰ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਰ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ।