ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੋ ਯਮਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਗਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਾਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਪਾਰਥਾਂ ਨੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭੈਣ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਮੰਨਿਆ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਿਤਰ ਨਾਲ ਵੱਡਿਆਂ, ਸੱਸ-ਸੁਰਿਆਂ ਅਤੇ ਭਰਾਤਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਗਈ। ਪਾਂਡਵ ਵੀਰ, ਕੁੰਤੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸਵ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੰਦੇਹ ਉਠਿਆ, ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਬਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਪ੍ਰਿਥੂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲ ਗਈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੈਣ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਰਵੋਤਮ ਧਵਜ ਵਾਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜਿਨਾ ਨਗਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਦੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਵਿਪ੍ਰਿਥੂ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥਾ ਦਾ ਵੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ। ਜਨਾਰਦਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸੈਨਾ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਉੱਤਮ ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗੂ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਅੰਧਕਾਂ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਯੋਧੇ, ਭਰਾਤੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸਤਯਕੀ, ਮਹਾਨ ਦਾਨੀ, ਵਿਖਿਆਤ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ; ਅਨਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਵੱਡੀ ਊਰਜਾ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਧਵ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਸਤਯਕ, ਸਤਯਕੀ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਸੰਬਾ, ਨਿਸ਼ੰਕੁ, ਸ਼ੰਕੁਰਾ, ਚਰੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਝਿਲੀ, ਵਿਪ੍ਰਿਥੂ, ਸਾਰਣਾ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਭੋਜ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ। ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗੂ ਗੂੰਜਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ, ਅਤੇ ਪਾਰਥਾਂ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਾਘਵ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੁਆਗਤ ਲਈ ਦੋ ਯਮਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਸਮੂਹ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਾਤੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਬੈਨਰਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਸੜਕਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲਗਾਏ, ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਠੰਡੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਅਗਰ ਦੀ ਧੂਪ ਜਲਾਈ ਗਈ; ਨਗਰ ਖੁਸ਼, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਅੰਧਕਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ—ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਰੀਤਿ ਮਿਲਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ, ਅਤੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਪਕੜਿਆ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੀ ਯਥੋਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮੰਨ ਕੇ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕੁੰਤੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਚਮੁਚ ਵੱਡੀ ਕਿਨ੍ਹੀ ਮੰਨਿਆ।