ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜਾ, ਜਾ!" ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰਾਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਚੁਸਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ, ਚੌਕੀਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਕਰਾਮਾਤ ਵੇਖ ਕੇ ਯਾਦਵ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਵਿਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਕਾਫੀ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਗਏ। ਉਹ ਉੱਜੈਨੀ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ, ਅਤੇ ਅਨਰਤਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚਲੇ ਤਲਾਵਾਂ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੇ। ਧੇਨੁਮਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੇਖਸ਼ਾਵਰਤ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅੰਬੁਦਾ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਦੂਰਲੇ ਚੋਟੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਕਰਾਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਸਾਲਵੇਯਾ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਧ ਰਾਹੀਂ ਲੰਘੇ। ਦੇਵਪ੍ਰਿਥੂ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੌਕਸ ਰਿਹਾ; ਉਥੋਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਦੇਵਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਗਵਾਨੀ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੁਰੂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚੈਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਆਪਣੀ ਜਣਾਨੀ ਭੈਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਦੂਰਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵ੍ਰਜਿਨ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਨਾਤ੍ਰਾ ਦੇ ਉਪਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਭੀਭਤ्सੁ ਯਾਦਵ ਕੁੜੀ ਸੁਭਦਰਾ ਨਾਲ ਵਿਹੜਾ ਵਸਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਯੋਗ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਗਵਾਲਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜਿਨ ਨਗਰੀ ਜਾ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਚੰਚਲ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੀ ਸਲਾਹ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ। ਜੇਕਰ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖਾ ਵਿਹਾਰ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਕਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈਂ। ਜੇਕਰ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੁੜੀਂ ਨਾ। ਇਸ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਅਭਿਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਾ।" ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਾਂਗੀ।" ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗਵਾਲਣਾਂ ਹਨ।" "ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਹਿਲਾ-ਮਿੱਤਰ ਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ, ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ, ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਉਣ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ; ਫਿਰ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸੁਭਦਰਾ ਚਲੀ। ਸੁਭਦਰਾ, ਲਾਲ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰਦੀ, ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਗਵਾਲਣ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ, ਗਵਾਲਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਵ੍ਰਜਿਨ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚੀ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਈ; ਉਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ; ਕੁੰਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਣਤੁੱਲਣੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਫਿਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ— ਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਉੱਠੀ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਕਿਹਾ, "ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਹਾਰਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਭਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਬਣੀਂ।" ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉੱਚੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਭਦ੍ਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੀ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਵਾਰਸ਼ਨੇਈ ਸੁਭਦਰਾ, ਮੰਗਲਮਈ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਲਾਹਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ ਜਦ ਉਹ ਵ੍ਰਜਿਨ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਦੇਵਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਪੁਰੁਹੂਤ (ਇੰਦਰ) ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦਾਸ਼ਾਰਹ ਨਗਰ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਰਥ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਬਲਦਾਂ, ਊਠਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਨ, ਜਨਤਕ ਜਥੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਾਸ਼ਾਰਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ। ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧੌਮਯ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।