ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਪਰਥ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਕੋ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਲਾਹ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਰਥ ਤੁਸੀਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਰ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵੈਰ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰ ਕੇ ਜੰਗ ਦਾ ਡੰਗ ਪੂਰਾ ਉੱਚਾ ਵਜਾਇਆ। ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਡੰਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ। ਉਹ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਸੁਭਦਰਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।" ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਲੜਨ ਆ ਰਹੇ ਹਨ—ਬੇਪਰਵਾਹ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਮੱਦੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਗਿਰੇ ਹੋਏ। ਜੋ ਪੀਣ-ਉਲਟੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਪਰਥ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਡਰ ਗਈ। ਉਹ ਪਰਥ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਈ ਤੇ ਕਹਿ ਲੱਗੀ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਹੋ!" ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਲੋਕ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦੁਖ ਵਧ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਸੁਭਾਵਕੁੰਨ ਵਾਈਫ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਥ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਪਰਥ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਚਲ, ਚਲ!" ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੇਲਾਂ ਫੜ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਇਆ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ, ਪਰਥ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਪਰਥ ਦੀ ਸ਼ੌਰਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ 'ਤੇ, ਚੌਕਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਬਰਸਾਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ਚਰਜ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਪ੍ਰਿਥਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਰਥ ਕਾਫੀ ਅੱਗੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਰਥ-ਯੋਧੇ ਰਾਜ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਗਿਰਿਵਰਾਜ ਸ਼ਹਿਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜੇ। ਉਹ ਉੱਜਯਿਨੀ ਦੀਆਂ ਉਤਾਰੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ, ਅਨਰਤਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ, ਟੈਂਕ, ਕਮਲ-ਪੋਖਰ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਧੇਨੁਮਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੇਖਸ਼ਵਰਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅੰਬੁਦਾ ਚੋਟੀ ਦੇਖੀ। ਦੂਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਕਰਾਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਲਵੇਯਾ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਧਾ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ। ਦੇਵਪ੍ਰਿਥੁ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇਵਾ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਾ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ। ਫਿਰ ਪਰਥ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਰਥ-ਸਵਾਰੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਥਾਨ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰਥ, ਆਪਣੀ uterine ਭੈਣ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਬਾਗ 'ਚ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਦਰਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵ੍ਰਜਿਨ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਨਾਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਪਰਥ ਦੀ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਗੋ-ਸ਼ਾਲਾ ਸੀ; ਉਥੇ, ਭੀਭਤਸੁ ਯਾਦਵ ਕੁੰਵਰੀ ਨਾਲ ਵਸ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪਰਥ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਵ੍ਰਜਿਨ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਗੋ-ਵਾਲੀ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਜਾ।" "ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਹੋਵੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਲਾਹ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕਹਿ ਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਆਈ ਹਾਂ।" "ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰੂਪ 'ਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਕਹੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕ ਜਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਘਮੰਡ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਾ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ।" ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਗੋ-ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਸਤੀਆਂ ਬਾਗਾਂ 'ਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋ-ਵਾਲੀ ਹਨ।" "ਜੋ noble lady ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਆ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋ-ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਿਆਈਆਂ; ਫਿਰ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸੁਭਦਰਾ ਚਲ ਪਈ। ਸੁਭਦਰਾ, ਲਾਲ ਰੇਸ਼ਮੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਰਥ ਵਲੋਂ ਗੋ-ਵਾਲੀ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਉਸ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਗੋ-ਵਾਲੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ, ਵ੍ਰਜਿਨ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਜਲਦੀ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਾਸ-ਸਥਾਨ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ; ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੀ noble wife, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਭਦਰਾ, ਪ੍ਰਥਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਕੁੰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਰ ਅੰਗ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਉੱਚੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਦੁੱਤੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ, ਜਲਦੀ ਆ ਕੇ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ, ਭਦਰਾ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਠੀ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ।