ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਦਿਲੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਲਈ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਰਥ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ੈਬਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੇ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵੀ ਲਟਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਰਥ ਹਰੇਕ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਅੰਗੂਠੇ ਉੱਤੇ ਚਮੜੇ ਦੀ ਫ਼ਿਤਾ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਥ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੀਕ ਉਠੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਹਾਲ ਵੱਲ ਗਏ ਤੇ ਹਾਲ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਸੁਣਾਏ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਧੁਨੁਕੀ ਵੱਜਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਆਪਣੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਕੇ ਅੰਦਰਲੇ ਟਾਪੂ ਤੋਂ ਭੱਜੇ ਆਏ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਨ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਮੂਗੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਆਸਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਆਸਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਲਈ ਆਸਨ ਹੋਣ। ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤਾਂ ਹਾਲ ਰਖਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਸ਼ਣੁ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਚੀਕ ਮਾਰੇ, "ਰਥ ਜੋਤੋ! ਭਾਲਾਂ ਲਿਆਓ!" ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਵੱਡਾ ਬਕਤਰ ਵੀ ਮੰਗਿਆ। ਕੁਝ ਰਥੀ ਚੀਕਦੇ, "ਰਥ ਜੋਤੋ!" ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਰਥ, ਬਕਤਰ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਬਣ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਨਮਾਲੀ (ਬਲਰਾਮ), ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਤੇ ਨੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਮਦ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਜਨਾਰਦਨ ਚੁੱਪ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਰਜੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਬੇਫ਼ਜੂਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਰਹੇ ਹੋ।" "ਇਸ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਕਰ ਲਵੋ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ।" ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ) ਦੇ ਇਹ ਸੂਝਵਾਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਵਧੀਆ ਆਖਿਆ, ਵਧੀਆ ਆਖਿਆ।" ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਨਿਰਪੱਖ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ), ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹੋਇਆ, ਹੋ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਨਾਰਦਨ, ਇਹ ਕਿਉਂ?" "ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਪਾਰਥਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦਾ-ਮੱਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਕਲੰਕ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਇਸ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਕੌਣ, ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਪਲੇਟ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਮੰਨੇ?" "ਕੌਣ, ਪੁਰਾਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਐਸਾ ਕਰਦਾ?" "ਉਸ ਨੇ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਇੱਦਾਂ ਅਪਮਾਨਿਆ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੀ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਮੂਹਰੇ ਲਿਆਇਆ।" "ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਸਹਿਣਦਾ ਹੋਵੇ?" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਇਕੱਲਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਇਹ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ।" ਜਦ ਉਹ ਗੱਜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, ਬੱਦਲ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਚਨ ਆਖੇ। "ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ; ਜੋ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।" "ਗੁਡਾਕੇਸ਼ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਇਸ ਕੁਲ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਬਲਕਿ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" "ਪਾਰਥਾ (ਅਰਜੁਨ) ਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਸਾਤਵਤ ਲਾਲਚੀ ਹਨ; ਉਹ ਤਾਂ ਸਵਯੰਵਰ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।" "ਕੌਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁੜੀ ਦੇਣ ਨੂੰ ਗਾਂ ਵੇਚਣ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ? ਤੇ ਕੌਣ ਆਪਣੀ ਔਲਾਦ ਵੇਚਦਾ?" "ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਵਿੱਚ, ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਇਹ ਗਲਤੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ: 'ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵਿਆਹ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।' ਇਸ ਲਈ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਬਲ ਨਾਲ ਲਿਆ।" "ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਵੀਰਵਤੀ ਹੈ; ਤੇ ਪਾਰਥਾ ਵੀ ਯੋਗ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਲ ਨਾਲ ਲਿਆ।" "ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਚਾਹੁੰਦਾ?" "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਪਾਰਥਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੌਣ ਹਰਾ ਸਕਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਵਿਰੂਪਾਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ।" "ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਐਸਾ ਰਥ ਤੇ ਐਸੇ ਘੋੜੇ ਕਿਸਦੇ ਕੋਲ ਹਨ?" "ਮੇਰਾ ਅਸਤਰ, ਮੇਰੇ ਅਖੁੱਟ ਤੀਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥਾ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਧਨੰਜੈ (ਅਰਜੁਨ) ਕੋਲ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ।