ਰੈਵਤ ਪਹਾੜ ‘ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਿਪ੍ਰਥੁਸ਼੍ਰਵਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਥੋਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਸੀ, ਉਹ ਹਲਧਾਰੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਵਿਪ੍ਰਥੁਸ਼੍ਰਵਾ ਤੁਰ ਪਿਆ; ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਹਲਚਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਨਰਟਾ ਫੌਜ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਛਾ ਗਈ। ਜਦ ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਉਠੀ, “ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰਾਸ਼ਾਂ ਫੜਾਂ। ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ, ਊਰਜਾ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੀ ਹੈ।” ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਪੁਰਸ਼ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਅਥਾਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾ, ਆਓ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਏ। ਦੇਖੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਆਏ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ।” ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਦਰਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਦੇ ਦਲ ਨੇ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਥ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਦਿਆਧਾਰੀ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੈਰੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਆਦਿ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਮੁਕੁਟ, ਬਾਂਹਬੰਦ, ਅਸਤਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜੋਏ, ਧੁਰੇ, ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੰਤਰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਸੁੱਟੇ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਬਿਨਾ ਧਨੁਸ਼, ਬਿਨਾ ਕਵਚ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਖਾਇਆ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧਾਈ ਹੋ—ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਾਰਥ।” ਜਦ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਰੋਕੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੋ!” ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਯਾਦਵ ਅੱਗੇ ਨਾ ਵਧੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤਟ ਵਲੋਂ ਰੋਕੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ-ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਰਿਹਾ। ਸੁਭਦਰਾ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ; ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਨਵਾਇਆ। ਜਦ ਤੂੰ ਧਨੰਜਯ ਇੱਥੇ ਵੈਰਾਗੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਰਿਹਾ, ਤਦ ਰਾਮ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਤਰੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੁਭਦਰਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।” “ਇਹ ਰਥ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਾਥ, ਤੁਝ ਨੂੰ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਵਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅੰਦਰਲੇ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਰੁਕਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਣ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ; ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਸਤੇ ਜਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ। ਤੂੰ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।” ਫਿਰ, ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸਲਾਹ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਪਾਰਥ ਲਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹਰ ਸੁਖ-ਸਵਿਧਾ ਵਾਲਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਮੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਰਥ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਚਮੜੇ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਫੌਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਰਥ ‘ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਲੋਕ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਦੁਆਰਕਾ ਵਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਹਾਲ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕੰਮ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਾਲ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਵਾਜਾ ਵੱਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਦੂਰ ਤੱਕ ਗੂੰਜੀ। ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਉਥਲੇ ਟਾਪੂ ਤੋਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਨ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਪਲੰਗ, ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਮੂਗਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਆਸਨ, ਸਭ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।