ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਮਨੋਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੀਸ਼ਨੁ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੋਵਾਂ ਹੀ ਸੋਹਣੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਉਚਿਤ ਜੋੜੇ ਬਣੇ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਇਸ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸाक्षੀ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਿਆਹ ਸਮਾਰੋਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅੰਤਰਦੀਪ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਬਾਈ (22) ਦਿਨ ਰਹਿ। ਮੇਰੀ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੈਬਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰ ਲੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਵੀ ਅੰਤਰਦੀਪ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਜਨਮ ਲੈ ਆਇਆ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ; ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਨੇੜਤਾ ਵਧਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਲਜਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਇਤਨੀ ਵਧੀਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਸੂਰਜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਕੁਆਰੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਨਗਰ ਤੋਂ ਚੱਲਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਵਾਪਸੀ ’ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ, ਧਰਮਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਮਿਠਾਈਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ, ਜਲਦੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਜਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਸ਼ੁਭ, ਤੇਜ਼, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ—ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸੁਗਰੀਵ, ਮేఘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕਾ—ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਲਿਆ। ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਰਥ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਆ। ਝੰਡੇ, ਤੂਣੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਲਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਮਹਾਨ ਗਦਾ ਵੀ ਰਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ।" ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਆਖਣ ਉੱਤੇ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹੱਲ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਰਥ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਰਥ ਤੇ, ਮੈਂ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਆਦਿ ਰਥ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਰਥ, ਜੋ ਰਥਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਤੁਰ ਪਵੇਂ।” ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰਥ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਭੋਜਨ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ, “ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਥ ਦੀ ਲਗਾਮ ਫੜਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਥ ਦੀ ਲਗਾਮ ਫੜੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਦਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਧਨੰਜਯ, ਸਫੈਦ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਮੋਹਰਧਾਰੀ ਮਕੁਟ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਸਜ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਉਥਲੇ ਹੋਏ ਸ਼ੋਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ। ਨਵ-ਵਿਆਹਤਾ ਅਰਜੁਨ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਲਗਾਮ ਫੜੀ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸਭ ਨਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਸਭ ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਜਾ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇ ਵਧਾਈਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹੰਕਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਇਕ ਸਾਥਣ ਚੰਵਰ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ।