ਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਭਦ੍ਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗੀ। ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਉੱਜਵਲ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਇਕ ਗੁਪਤ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ, ਮਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਭਦ੍ਰਾ ਬਿਮਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਘੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਮਾ, ਆਹੁਕ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੇਕਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਚਾਹੁਣ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈਣ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਆਹੁਕ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ। ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ ਕਿ “ਇਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਕਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਹੈ।” ਇਸ ਵਿਚ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਗਦਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਪૃਠੁਸ਼ਰਾਵਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ਿਨੀ, ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਰੋਹਣੀ ਵੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਲ-ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਬਲਰਾਮ) ਅਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ (ਵਾਸੁਦੇਵ) ਨੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ ਸੀ। ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਚੌਂਤੀ ਦਿਨ ਚੱਲੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਸव्यਸਾਚੀ (ਅਰਜੁਨ) ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਸਾਰੇ ਅੰਤਰਦੀਪ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ। ਯਾਦਵ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾ-ਬੰਦਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਉੱਥੇ ਜਾਣਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਅੰਤਰਦੀਪ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਚੌਂਤੀ ਦਿਨ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮਾ, ਆਹੁਕ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਸ਼ਿਨੀ ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਥ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਵੀ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪੁੱਜੇ, ਜਿੱਥੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਭਗਵਾਨ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕਰਮ ਕਰਨਗੇ।” ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ?” ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੱਕ ਹੈ, ਮਾਧਵੀ। ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਸਲਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਤੂੰ ਹੀ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।” ਕਿਹਾ, “ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਸਾਰੇ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਚੰਗੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ, ਭਾਗਵਤੀ, ਤੇ ਆਗਿਆ ਮੰਨ।” ਇਹ ਸਲਾਹ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਡੋਲ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਨੈਤਿਕ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਟਾਪੂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਨਗਾੜਿਆਂ ਤੇ ਡੋਲ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੱਸ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਟਾਪੂ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਟਾਪੂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਲਈ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਸਨ। ਕਈ ਝੀਲਾਂ, ਦਲਦਲਾਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਨ-ਵਾਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਟਾਪੂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਟਾਪੂ ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਸਵਰਗ ਹੋਵੇ। ਚੌਂਤੀ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਤੱਕ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਯਾਦਵ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਆਏ। ਨਾਚ, ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵਿਚ ਉਹ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਾਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ), ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਵਿਆਹ ਦੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਓ, ਭਰਾ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਮਾਮਾ—ਜਾਂ ਦਾਦਾ ਜਾਂ ਚਾਚਾ—ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।” “ਤੇਰਾ ਪਿਓ, ਵੱਡਾ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੁੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰਲੇ ਟਾਪੂ ਤੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਪੰਜਵਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਚਾਰ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ; ਸੁਣ, ਮਾਧਵੀ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਿਉ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਪਤੀ-ਵਰਤੀ ਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਜੋ ਔਰਤ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਲਈ ਵਿਆਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਤਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਿਉ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਪਿਉ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਪਰ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੋਵੇ, ਔਰਤ ਆਪਣੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਸਮਝਾਈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਚੁਣਨ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਕੀਤਾ।