ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਕੁਆਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਕਨਿਆਵਾਂ ਸਮੇਂ-ਸਿਰ, ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਦਾਰਥਾਂ ਅਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧਨੰਜਯ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਗੁਣ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਇਛਾ ਜਾਗ ਪਈ। ਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ ਛੁਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਲੰਮੇ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੀ ਧੀ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਸੋਹਣਪ ਵਿੱਚ ਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੀ ਦੇਵੀ-ਸਤਰ ਦੀ ਨਾਰੀ ਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਸੰਯਮ ਵਿਚ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਐਸਾ ਮਾਣਦੇ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁਆਹਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਗਦਾ ਨੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਹ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਆਪਸੀ ਝਗੜਿਆਂ ਤੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਆਖਦੇ, "ਅਰਜੁਨ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ?" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਬਣੀਂ।" ਇਸ ਕਰਕੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਰਜੁਨ ਲਈ ਇਛਾ ਜਾਗ ਪਈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਚਾਈ, ਸੋਹਣਪ ਅਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਗਦਾ ਤੋਂ ਚਾਰਣਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਉਸ ਭਾਰਤ-ਵੰਸ਼ੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਲਈ ਲਗਾਵ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਕੁਰੁਜਾਂਗਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦਾ, ਭਦ੍ਰਾ ਅਕਸਰ ਬਿਭਤਸੁ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਪੁੱਛਣ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵ ਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਾਂਹ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਮੇ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਰੇਖਾ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ "ਇਹ ਪਰਥ ਹੀ ਹੈ।" ਜਿਵੇਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਰਮਾ ਦੀ ਆਕृति ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਉਹੀ ਰੂਪ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਸਨ?" "ਤੁਸੀਂ ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕੀਤੇ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹਰ ਵੱਖਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ 'ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਦੀਆਂ ਅਨੋਖੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਰਮੇ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੀ ਮਾਸੀ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਹੈ?" "ਕੀ ਉਹਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ? ਕੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਕੀ ਭੀਮ ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ?" "ਕੀ ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ ਸੰਯਮ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ?" "ਪਰਥ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਆਰਾਮ ਦੇ ਆਦੀ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਹਕਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੈਰੀ-ਵਿਜੇਤਾ।" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਪਰਥ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ?" ਉਸ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਹੌਲੀ ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਮਾਤਾ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵਹੁਟੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਉਹ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਧਨੰਜਯ, ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੁਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਮਾਧਵੀ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵੇਖਦੀ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੀ?" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਥਮ ਗਈ, ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਰਚਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਸਤਰਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਹਾਂ! ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਣ ਕੇ ਲਗ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦਾ ਸੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪਰਥ ਲਤਾਵਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ; ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਵੀ ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਥੇ ਆ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਛੌਣੇ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਤਾਂ ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਐਸੇ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਆਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਿਆ।