ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਸੁਆਗਤ ਹੈ।" ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਪਾਂਡਵ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਛੁਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀਅਤ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਪਾਸੇ ਖੈਰੀਅਤ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ?" ਫਿਰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਵਚਨ ਕੇ ਮਹਾਨ, ਪਹਾੜਾਂ, ਤੀਰਥਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਬਾਰੇ।" ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਤੀਰਥਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਉਹ ਧਰਮਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਯੋਧੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: "ਇਹ ਸਨਮਾਨਿਤ ਮਹਿਮਾਨ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ।" ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਇਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਲੇਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ ਕੇਸ਼ਵ, ਪਿਆਰੇ!" ਫਿਰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਲੱਛਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਜਨਾਰਦਨ, ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਰਹੇ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ 'ਚ ਹਾਂ; ਪਰ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਇਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉੱਥੇ ਰਹੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸੋਚ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਵਵਸਥਾ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਘਰ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਲਤਾ ਮੰਡਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਵੀ ਸਹਿਮਤ ਹਨ।" "ਇਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆਕਰਸ਼ਕ, ਵਚਨ ਕਲਾ ਵਾਲਾ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੈ; ਪਰ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ।" ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਆਚਾਰਯ, ਅਧਿਆਪਕ, ਨੇਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਤਾ ਹੈ; ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਜੋ ਤੂੰ ਆਖੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਨਿਮਰ, ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਲੱਛਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਸ ਦਾ ਮਨ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾ।" "ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੋ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਜੋ ਇਹ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਦਿਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਿਹੜੇ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਦੀ ਆਮਦ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਸਾਡੀ ਬਹੁਤ ਚਿਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਾਂਗੀਆਂ?" ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਾਰਥ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਣਜਾਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਆਉਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਥਾਯੋਗ ਆਰਾਧਨਾ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਹੈ।" "ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਇਸ ਦੀ ਸਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ। ਇਹ ਆਦਰਨੀਯ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਤੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ।" "ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੀ ਧੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਤਪਸਵੀ ਮੰਗੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰ।" "ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਦਾਨ ਲਈ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥ ਦਿੱੰਦੀਆਂ ਸਨ।" ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਣ ਨਾਲ ਇਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਭਦਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਦਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਜੰਮ ਗਈ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ, ਜੋ ਸੋਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ ਛੁਪਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਰਥ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੰਬੀ ਤੇ ਗਰਮ ਆਹ ਭਰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵੀ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦੀ ਧੀ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਸੋਭਾ ਵਿੱਚ ਭਦਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਪਸਰਾ ਭਦਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਭਦਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਤੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ (ਅਗਨਿ) ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਨੰਦਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।