ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਅਰਜੁਨ ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ ਤਿਉਹਾਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਅਰਜੁਨ, ਇਕ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬੜਾ ਮਨੋਹਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ—ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਬਕੁਲ, ਅਰਜੁਨ, ਚੰਪਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਕੇਤਕਾ, ਪਾਟਲ—ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਰਣਿਕਾਰ, ਅਸ਼ੋਕ, ਅੰਕੋਲ, ਅਤਿਮੁਕਤਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਖੜੇ ਸਨ। ਅਰਜੁਨ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਮਿੱਠੜੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਉਥੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਦੇਵ (ਹਰਦਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ), ਸਾਂਬ, ਸਾਰਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਗਦ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਣ, ਵਿਦੂਰਥ, ਭਾਨੁ, ਹਰਿਤ, ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਅਤੇ ਪೃਥੁ ਆਦਿ ਵੀ ਸਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨਜ਼ਰ ਆਏ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ। ਸਭ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਬੈਠੇ। ਅਰਜੁਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਸੁਹਣੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੋ।" ਤਪਸਵੀ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸੱਦਾ ਸੁਣਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ "ਸਵਾਗਤ ਹੈ" ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਬੈਠ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਯੋਧੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ-ਖ਼ੈਰੀ ਪੁੱਛੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ। ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ?" "ਤੁਸੀਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਇਹ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਯੋਧੇ ਬੜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੀ: "ਇਹ ਸਨਮਾਨਿਤ ਮਹਿਮਾਨ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ।" "ਇਹ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਰਹਿਣ ਦਿਉ," ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਆਓ, ਕੇਸ਼ਵ, ਪਿਆਰੇ!" "ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਮਾਣਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਜਨਾਰਦਨ, ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਰਹੇ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੇਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਮਹਿਮਾਨ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਸਮਝੇਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਘਰੋਂ ਲੈ ਲਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਕਰੇ।" "ਇਹ ਲਤਾ-ਗ੍ਰਿਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਸਹਿਮਤ ਹਨ।" "ਇਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ, ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ, ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਰ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ।" "ਇਹ ਅਧਿਆਪਕ, ਉਪਦੇਸ਼ਕ, ਆਗੂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ; ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਜੋ ਤੂੰ ਆਖੇਂਗਾ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ।" "ਇਹ ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਡੋਲ, ਨਿਮਰ, ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ।" "ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੂ ਕਰਾ ਦੇ, ਤੇ ਇਸ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰ, ਇਸਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਦੇ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਹਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਇਕ ਸੁੰਦਰ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡੀ ਦਿਲੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਦੋਂ ਅਰਜੁਨ, ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਾਂਗੇ?" ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਣਜਾਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਦ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ, ਪ੍ਰਣ ਲਏ ਹੋਏ ਤਪਸਵੀ ਹੈ।" "ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਤੇਰੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਤਪਸਵੀ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।" "ਪਿਆਰ ਵਸ਼, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੀ ਧੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਿੰਦੀ ਰਹਿਣਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਸਾਧੂ ਆਖੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਕਰਨਾ।