ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਲੱਖਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਵੀ ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੁਸੀਂ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇਖੋ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕਾ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਕਾਮਨਾ-ਵૃਖਸ਼ ਵੀ ਸਨ। ਉਥੇ ਵਾਦਕ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ ਨਾਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗਾਇਕ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ 'ਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਕੁਝ ਪੈਦਲ ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਚਾਈਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ 'ਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਫਿਰ, ਹਲਧਰ—ਬਲਰਾਮ—ਜੋ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹੋਏ, ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਸਨ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸੰਭਾ, ਦੋਵੇਂ ਮਸਤ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਸਾਰਣ, ਗਦਾ, ਬਭਰੂ, ਵਿਦੁਰਾਥ, ਨਿਸ਼ਾਥ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਿਥੁ, ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਿਥੁ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸਤਯਕਾ, ਸਤਯਕੀ, ਭੰਗਾਕਾਰ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ, ਉਦਧਵ ਤੇ ਹੋਰ ਅਣਉਲਲੇ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਹਰ ਇਕ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੈਵਤਕ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਗਿਆ; ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਲਾ ਤੇ ਚਮਤਕਾਰ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਇਕੱਠੇ ਉਥੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਭਦਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਤਬ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੱਕ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋਇਆ?" "ਇਹ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਸਾਰਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਭੈਣ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਭਦਰਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ; ਸੋਹਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਮੋਹਿ ਨਾ ਜਾਵੇ?" "ਸਾਰੀ ਸੁਭਾਗਤਾ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜੇ ਇਹ ਵਾਰਸ਼ਣੀ ਕੁਆਰੀ, ਤੇਰੀ ਭੈਣ, ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।" "ਪਰ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਕੀ ਹੋਵੇ? ਦੱਸ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।" "ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਸਵੈ-ਚੋਇਣ ਦੁਆਰਾ ਵਿਆਹ ਆਮ ਹੈ; ਪਰ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਹ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਘਟਨਾ-ਵਿਕਾਸ ਅਣਪਛਾਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਲ-ਪੂਰਕ ਹਰਨ ਦੁਆਰਾ ਵਿਆਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਤ ਹੈ; ਧਰਮ-ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਵਿਆਹ ਲਈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਅਰਜੁਨ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪੱਕਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ ਭੇਸ ਬਣਾ ਕੇ, ਬਲ ਨਾਲ ਹਰਨ ਕਰ ਲੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਵੈ-ਵੰਨ ਵਿੱਚ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?" ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਰਾਏ ਬਣਾਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ ਭੇਜੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਯੋਜਨਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਣਕੇ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਸਮੇਤ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਹੋਇਆ-ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਹ ਸੁਣਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਚਰ-ਚੁਪੜ ਭੇਜੇ ਗਏ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਯੋਜਨਾ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਸਹਿਮਤੀ ਲੈ ਲਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਉਪਵਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵਾਪਸ ਦੁਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਰਜੁਨ, ਇੱਕ ਸੁਹਣੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ, ਕਈ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੱਟਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਥੇ ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਬਕੁਲ, ਅਰਜੁਨ, ਚੰਪਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਕੇਤਕਾ ਅਤੇ ਪਾਟਲਾ ਰੁੱਖ ਸਨ। ਕਰਣਿਕਾਰ, ਅਸ਼ੋਕ, ਅੰਕੋਲਾ, ਅਤਿਮੁਕਤਕ ਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਸ ਚੱਟਾਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ। ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੰਯੋਗ-ਵਸ਼ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਬਲਦੇਵ, ਹਾਰਦਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੰਭਾ, ਸਾਰਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਗਦਾ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਵਿਦੁਰਾਥ, ਭਾਨੁ, ਹਰਿਤ, ਵਿਪ੍ਰਿਥੁ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥੁ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, "ਆਪ ਸਭ ਇਸ ਸੁਹਣੀ ਚੱਟਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠੋ।