ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖੋਗੇ; ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਚਿੱਤਰਾਂਗਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵੋਗੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰੇਗਾ। ਫਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਸਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਆਉਣਗੇ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇਗਾ। ਤੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਕਾਫਲੇ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇਗੀ, ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਬਬਰੂਵਾਹਨ ਨਾਂ ਦੇ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਵਾਸਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਏਗਾ। ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ—ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਵਿਛੋੜਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਬਣੇ, ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਚਿੱਤਰਾਂਗਦਾ; ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਇਕ ਵੱਡੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ; ਕੇਰਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਗੋਕਰਨ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਸਥਾਨ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੱਛਮੀ ਭਾਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਸਨੇ ਗਦਾ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਸੁਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਾਂ? ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਭੇਸ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਜਤੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਭੇਸ ਕਰਕੇ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇ; ਉਹ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਦਾ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸੋਹਣੀ ਭੈਣ ਸੀ। ਵਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ, ਮੁੰਡਿਆ ਸਿਰ, ਕਮੰਡਲ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠੀ ਲੈ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਵਟ-ਵਿਰਖ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਜਗ੍ਹਾ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਿਭਤਸੁ (ਅਰਜੁਨ) ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਸੈਜ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਰਾਜਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਸਤਭਾਮਾ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ। "ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਸੈਜ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਯਾਤਰਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ ਅਰਜੁਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।" ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਰਜੁਨ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਭੇਸ ਪਾ ਕੇ, ਡੰਘੀ ਭੇਖ ਵਿੱਚ, ਮਧਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੁਆਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਦੇਖ ਲਈ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ ਪਾਂਡਵ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਵਟ-ਵਿਰਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ," ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਆਪਣੀ ਸੈਜ ਤੋਂ ਉਠੇ ਅਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵਿਭਤਸੁ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੈ ਹੈ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਗੁਪਤਚਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਇਕੱਲਾ ਉਥੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦੇ, ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵਾਂਗ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਜਿਵੇਂ ਘਟੀ, ਉਵੇਂ ਸੁਣਾਈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ," ਅਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ, ਸਾਤ੍ਵਤ ਨੂੰ ਤੀਰਥਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।