ਹੋਇਆ ਇਹ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਜਲਚਰ ਜੀਵ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸੋਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਗਨਤ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿਚ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।" ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਅਖਿਆ, "ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪ ਹੀ ਆਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਅਡੋਲ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਆਏ ਸੀ।" ਅਸੀਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਵਿਚ ਵਾਧਾ ਕਰੋ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ।" ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।" ਅਸੀਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ।" ਸਾਡੀਆਂ ਇਹ ਬੇਨਤੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੌ, ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਖੂਟ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਮਿਆਦ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਅਖੂਟ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਫੜੋਗੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆਵੇਗਾ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਚਾਹੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ 'ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ' ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਣਗੇ; ਇਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਬੜੇ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੰਨੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਕਿੱਥੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁਰਾਣੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਸਕੇ?" ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪਏ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾਵਤ ਸਤਿ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀ ਅਤੁੱਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੀ ਗਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਜਾਓ।" "ਉਥੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਧਨੰਜਯਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਆਏ। ਅੱਜ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। "ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਹੋਰ ਚਾਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਹੇ ਵੀਰ, ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੁਡਾਓ।" ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਉਹ ਤੀਰਥ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘੜੀ 'ਤੇ ਹੀ ਬਚਾ ਲਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਔਰਤ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਪਸਰਾ ਬਣ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਫਿਰ ਮਣਲੂਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਾਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਜੋਂ ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਨੂੰ ਹੀ ਦਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਲੈ ਲਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।" ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਦਿਓ।" "ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਉੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਕੁੰਤੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ ਤੇ ਮੇਰੇ ਹੋਰ ਭਰਾ—" "ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੋਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ; ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਉੱਥੇ ਰਿਹਾਂਗੇ।" "ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਕਿ ਧਰਮ ਤੇ ਸੱਚ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ ਰਾਜਸੂਯ ਕਰੇਗਾ।" "ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉੱਥੇ ਆਉਣਗੇ; ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਪਹੁੰਚਣਗੇ।" "ਤੂੰ ਇਕ ਹੀ ਕਾਫਲੇ ਵਿੱਚ, ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ, ਉੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਉੱਤੇ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।" "ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਬਾਹਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਏਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ।" "ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨ ਦਾ ਵਾਰਸ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ—ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" "ਵਿਛੋੜਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਬਣੇ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।" ਫਿਰ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ; ਕੇਰਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਗੋਕਰਣ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ-ਮਾਤ੍ਰ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਨਿਡਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜੀਵਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ।