ਇਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ—ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ—ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਕੌਣ ਹੋ ਤੁਸੀਂ, ਧਨਵੰਤਿ? ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ?” ਉਹ ਔਰਤ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਇਕ ਅਪਸਰਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ! ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹਾਂ। ਵਰਗਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨਪਤੀ ਦੀ ਪਸੰਦ ਹਨ; ਚਾਰ ਹੋਰ ਮੇਰੀ ਸਾਥਣੀਆਂ ਹਨ, ਸਭ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।” “ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਉੱਥੇ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਲੀਪਤ ਹੋ ਗਏ।” “ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਲਈ ਸੌਰਭੇਈ, ਸਮੀਚੀ, ਬੁਦਬੁਦਾ ਅਤੇ ਲਤਾ—ਇਕਠੇ ਉੱਥੇ ਉਤਰੇ।” “ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਇੱਕਠੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਥੋੜਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ।” “ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ: ‘ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਲ-ਜੀਵ ਹੋ ਜਾਓਗੀਆਂ, ਸੋ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ।’” ਇਸ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਤਪस्वੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। “ਸਾਡੀ ਸੋਹਣੀ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।” “ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਸੀ ਇਕ ਅਜੇਹੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ।” “ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਅਲੰਘਣਯ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਧੋ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ।” “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਧਨਵੰਤਿ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।” “ਧਰਮਵਾਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਕ ਸੌ, ਇਕ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ, ਇਹ ਅਖੁੰਡ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇੱਥੇ ਮਾਪ ਸੌ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਖੁੰਡ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਪਕੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।” “ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੋਗੀਆਂ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਨਾ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਵੀ।” “ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ 'ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਧ ਹੋਣਗੇ।” “ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਉੱਥੋਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਸੋਚਿਆ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਕਿੱਥੇ ਅਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਸਕੇ?” ਇਕ ਛਿਨ ਲਈ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅਸੀਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮুনি ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਅਪਾਰ ਚਮਕ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਾਡੀ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਧਰਮਿਕ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਜਾਓ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।” “ਉੱਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਧਨੰਜਯ ਪਾਂਡਵ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਕਰੇਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਹੇ ਵੀਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਅੱਜ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। “ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਹਨ, ਚਾਰ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਹੇ ਵੀਰ, ਧਰਮਕਰਮ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰੋ।” ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਧਨੰਜਯ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਨੇ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਨੇ ਪਕੜਿਆ, ਪਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਫ਼ੌਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਔਰਤ ਤੁਰੰਤ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਪਸਰਾ ਬਣ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਫਿਰ ਮਣਲੂਰ ਗਿਆ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਬਰੂਵਾਹਨ ਸੀ; ਉਹਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਦਾ ਵਿਆਹ-ਮੁੱਲ ਬਬਰੂਵਾਹਨ ਨੂੰ ਲੈ ਲੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇੱਥੇ ਰਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਰੱਕੀ ਹੋਵੇ; ਬਬਰੂਵਾਹਨ ਨੂੰ ਵਧਣ ਦਿਓ।