ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਅਗਤਸ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਪਹਾੜ ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸੇਬੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਹਿਰਣਯਬਿੰਦੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨੇ ਕਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵੇਖੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਨੈਮੀਸ਼ ਅਰਣਯਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਨੰਦਾ, ਅਪਰਾਨੰਦਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਮਹਾਨ ਗਯਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦਰਿਆ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੀਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੰਗ, ਵੰਗ ਅਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਹਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਸੀਮਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਅਨੁਮਤੀ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਨੁਮਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ, ਕੁਝ ਹੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਲਿੰਗ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਕਾਵੇਰੀ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦਾ, ਉਹ ਮਨਾਲੂਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਪਾਂਡਵ ਮਨਾਲੂਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਨਾਲੂਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿਚ ਅਦੁੱਤੀਅ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਰੂਪਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੰਗ ਰੱਖੀ: "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਿਓ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਖਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਪਾਂਡਵ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਹਾਂ।" ਤਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੰਜਨ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਉੱਚਤਮ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿਤਾ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਐਸੇ ਹੀ ਹੋਏ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਕੋ ਧੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਲਈ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੀ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।'" "ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਧੀ ਤੋਂ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਏਗਾ। ਇਹੀ ਇਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ-ਮੂਲ ਹੈ: ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਏ। ਇਸ ਸ਼ਰਤ ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।" ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ," ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਪੰਜ ਤਪਸਵੀ ਉਹ ਤੀਰਥ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ। ਉਸ ਨੇ ਅਗਤਸ੍ਯ ਤੀਰਥ, ਸੌਭਦ੍ਰਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੌਲੋਮਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਕਾਰੰਧਮਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੀਰਥ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਾਪ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤੀਰਥ ਸੁੰਨ ਸਨ; ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੋਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਤੀਰਥ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਉਂ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਮਗਰਮੱਛ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਕੁਲ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਧਨੰਜਯ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਤੀਰਥ ਵੇਖਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੌਭਦ੍ਰਾ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਮਗਰਮੱਛ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਜਲਚਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਆਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਘਸੀਟਿਆ, ਉਹ ਮਗਰਮੱਛ ਇਕ ਸੋਹਣੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨਾਰੀ ਬਣ ਗਈ।