ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀਓ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਥਾਂ ਵੱਸ ਗਏ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜ్ఞ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਗ ਜਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਿਦਵਾਨ, ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਸਨਾਨ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਪੰਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਉਤਰੇ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੱਗ ਰੱਖਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਰ, ਓਹ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਏ, ਤਗੜੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਾਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਉਲੂਪੀ, ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲੈ ਗਈ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਕੌਰਵਯ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ, ਧਨੰਜਯ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਯਜਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਉਲੂਪੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਬੈਠੀ, ਭੈਬੀਤ ਨਾਰੀ? ਇਹ ਥਾਂ ਕਿਹੜੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਘਰ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ?" ਉਲੂਪੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਏਰਾਵਤ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਕੌਰਵਯ ਦੀ ਧੀ ਉਲੂਪੀ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਭੂਸ਼ਣ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਲਾਏ ਗਿਆ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਨਹੀਂ ਚਲ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਾਂਗਾ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰਾਂ?" ਉਲੂਪੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਚਲਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਸਿਖਾਇਆ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਚ ਭਰਾ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਨਵਾਸ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵਰਤ ਪਾਲਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਵਾਸਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਦੁਖੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਰਖਿਆ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਉਲੰਘਣਾ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਕ ਸਮਝ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਈ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।" ਉਲੂਪੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਰਾਤ, ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਲੂਪੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸੰਬੰਧ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਇਰਾਵਾਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਵੀਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਕੌਰਵ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉਭਰ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਉਲੂਪੀ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਉਲੂਪੀ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਈ। ਉਲੂਪੀ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਜੇਹਾ ਅਜੇਹਾ ਅਜੇਹਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇਸ ਸਭ ਦੀ ਕਥਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਜੁਨ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਅਗਸਤਯ ਅਤੇ ਵਸਿਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸੇਬੇ ਦਿੱਤੇ। ਹਿਰਣਯਬਿੰਦੂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ, ਨੈਮਿਸ਼ ਅਰਨਯ, ਨੰਦਾ, ਅਪਰਾਨੰਦਾ ਨਦੀਆਂ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਮਹਾਨ ਗਯਾ ਨਦੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਗ, ਵੰਗ ਅਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਸਭ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਸਰਹੱਦ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।