ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂਨੂੰ ਸੁਣ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਆ, ਤੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਨੂੰ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਹਟਾਂਗਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ’ਤੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੀ, ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਸਨ ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ, ਭਿਕਸ਼ੂ, ਗਾਇਕ ਤੇ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ। ਕਥਾਵਾਚਕ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਤਪਸਵੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ। ਹੁਣ, ਜਨਮੇਜਯਾ, ਸੁਣ, ਉਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਅਨੇਕ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜ੍ਨ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਪੰਡਿਤ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਲਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਥਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹੁਣ ਚਲਾਟ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਖਰ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਉਤਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਥੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਯਜ੍ਨ ਲਈ ਪਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਬਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਨਾਗਰਾਜ ਦੀ ਧੀ ਉਲੂਪੀ, ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਗਈ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਨਾਗਰਾਜ ਕੌਰਵਯਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਟ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਯਜ੍ਨ ਕੀਤਾ; ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਆਹੁਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ। ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਨਾਗਰਾਜ ਦੀ ਧੀ ਉਲੂਪੀ ਨੂੰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਝਿੜਕਦੇ ਹੋਏ, ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਭੈਣ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਨਿਰਭੈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਥਾਂ ਕਿਹੜੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੇ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ?” ਉਲੂਪੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਨਾਗਰਾਜ ਕੌਰਵਯਾ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਏਰਾਵਤ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਉਲੂਪੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗ ਪਈ।” ਉਲੂਪੀ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ, ਹੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦੇ ਕੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਵਰਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਲਾਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨਮੱਤੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ, ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।” ਉਲੂਪੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਭਾਈਆਂ ਨੇ ਡਰੌਪਦੀ ਲਈ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਧਰਮ ਤੇ ਆਰਥਿਕਤਾ ਲਈ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਹੀਂ। ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣਾ ਵੀ ਧਰਮ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਉਲੰਘਣ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵੇਂ। ਇਹ ਭੀ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ। ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝ। ਮੈਂ ਆਜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਈ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਆਸਹਾਇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।” ਉਲੂਪੀ ਦੀਆਂ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਰਾਤ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਂ ਇਰਾਵਾਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਬੜੀ ਕਿਸਮਤ, ਬਲ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉਭਰਿਆ। ਫਿਰ, ਉਲੂਪੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਲੂਪੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਤੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਈ। ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਅਜੇਯਤਾ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਲਚਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਮਿਲੀ।