ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਖੁਸ਼ਹਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕੁਝ ਗਾਂ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਚੁਰਾ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਖਾਂਡਵ-ਪ੍ਰਸਥ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖਦਾ ਹੈ, “ਸਾਡੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਨਿਕੰਮੇ, ਕਠੋਰ, ਅਧਰਮੀ ਲੋਕ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਭੇਟ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰ ਗਿੱਦੜ ਖਾਲੀ ਬਾਘ ਦੇ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰਾ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਚੀਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ, ਕੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਡਰੋ ਨਾ।” ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨਾ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਬਾਹਰ ਆ ਸਕਦੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਦੁਖੀ ਬੋਲਾਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਕੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝਣਾ ਉਸ ਦਾ ਫਰਜ ਹੈ। “ਕਿਸੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਰੋਹ ਰਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾ ਦਿੰਦਾ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਅਧਰਮ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ।” ਅਰਜੁਨ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, “ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਬਿਨਾਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਆਗਿਆ ਬਿਨਾਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੌਤ, ਪਰ ਧਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।” ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਕੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਮੰਗੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਘਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਚਲੋ, ਜਦ ਤਕ ਚੋਰ ਤੇਰੇ ਪਸੇ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਤੁਰਦੇ ਹਾਂ।” “ਉਹ ਚੋਰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਅਸੀਂ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਧਨ ਅੱਜ ਹੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ।” ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਆਮਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਾ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ। ਸਵੀਯਸਾਚੀ ਅਰਜੁਨ ਵਾਪਸ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ-ਚੋਟੇ, ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਮੇਰੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਚਾਨਕ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?” ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਭਰਾ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਉਚਿਤ ਹੈ; ਪਰ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਗਲਤ ਹੈ।” “ਮਹਾਬਲੀ, ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਣ; ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਲਜਾ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛਲ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਸਤਿ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ, ਸਤਿ ਨਾਲ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਾਂਗਾ।” ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਉੱਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ। ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ, ਭੱਟ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸੀ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਕਥਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੋਹਰੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਦਰ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰਸਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲ, ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਕਈ ਇਲਾਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ। ਹੁਣ, ਜਨਮੇਜਯ, ਤੂੰ ਸੁਣ, ਕਿ ਉੱਥੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ।