ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫੁਟ ਨਾ ਪਏ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ੂਰੀ ਦੱਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ ਨਾਰਦ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਹਰ ਸਾਲ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ ਰਹਿ ਕੇ ਹਰ ਇੱਕ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਘਰ ਰਹੇਗੀ। ਜੇਕਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਵੀ, ਦੂਜੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਰਾ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਾਂਗ ਰਹੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਿਯਮ ਧਰਮੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਨਿਯਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ ਉਥੇ ਵਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਪੰਜੇ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਜੋ ਅਪਾਰ ਊਰਜਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਸਭ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰ ਰਹੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੰਜੇ ਪਤੀ-ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਸੁਖੀ, ਨਿਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਝ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂ ਕੁਕਰਮੀ, ਨੀਚ ਲੋਕ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਲੈ ਗਏ ਹਨ; ਪਾਂਡਵ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਭਜਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਚੋਰ ਮਿਟਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੀਚ ਗਿੱਧ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖਾਲੀ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਲگان ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਪਾਪੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਰੋਂਦਿਆਂ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ।” ਇਹ ਬੋਲ ਉਸ ਰੋ ਰਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੋਲਿਆ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਡਰੋ ਨਾ।” ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਦੇ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਪਰ ਪਾਂਡਵ (ਅਰਜੁਨ) ਉਥੇ ਨਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਦੁਖੀ ਬੋਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਛਣਾ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਹੈ। “ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਰੋ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇਕ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵਧੇਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵਧ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਟਾਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ। ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਧਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਗਿਆ ਲਈ। ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, “ਚਲੋ, ਜਦ ਤਕ ਚੋਰਾਂ ਕੋਲ ਤੁਹਾਡੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਚੱਲੀਏ।” “ਉਹ ਨੀਚ ਚੋਰ ਹਾਲੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਆਓ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੁੱਟੇਰੇਆਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈਏ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਦੌਲਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਸਵਯਸਾਚੀ ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਮਰਾਜ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਬੋਲੇ, “ਮੇਰੇ ਵਰਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਅਸੀਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਤੇ ਅਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭਰਾ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?” ਦੁਖੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੇ ਛੋਟਾ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕ੍ਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ।