ਜਿਵੇਂ ਤਿਲੋਤਮਾ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਓਥੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਹਰ ਕੋਈ, ਸਿਵਾਏ ਪਰਮਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਉਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦਾ। ਜਦ ਤਿਲੋਤਮਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਇਹ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਿਲੋਤਮਾ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ," ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੋ ਦੈਤ, ਸੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਵਿਰੋਧੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਆਪਣੇ ਕਬਜੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਮਾਣਿਆ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸਾਰੇ ਡਰ-ਫਿਕਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਔਰਤਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨੋਹਰ ਪਾਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ—ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਥੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਕ ਸਮਤਲ ਪੱਥਰ ਦੇ ਚਬੂਤਰਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਗਏ। ਉਥੇ, ਇਕ ਐਸੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨਾਂ ਉੱਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਆਈਆਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਤਿਲੋਤਮਾ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਚੁੰਨ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਕ ਲਾਲ ਚੁੰਨੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਗੇ ਹੋਏ ਕਰਨਿਕਾਰ ਫੁੱਲ ਚੁੰਦੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਤਮ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਤਿਲੋਤਮਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਸਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸੁੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ ਨੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਵਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਬਲ, ਧਨ-ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਦਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਭਾਬੀ ਹੈ," ਸੁੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ; "ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਭਾਬੀ ਹੈ," ਉਪਸੁੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਇਹ ਤੇਰੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਹੈ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿਲੋਤਮਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਅੰਧੇ ਹੋ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਏ। "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ!" ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ ਦੇ ਘਾਅ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਵੈਰੀ ਸਿੰਘ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹੋਣ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਹਰ ਕੋਈ ਡਰ ਅਤੇ ਦਹਿਸ਼ਤ ਨਾਲ ਕੰਬਦਿਆਂ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ! ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇਂ। ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੀ ਝਲਕ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਇਕਠੇ ਸਨ, ਤਿਲੋਤਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਵਿਭਾਜਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸਮਝਾਉਣ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਹਰ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਂਡਵ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਾਂਗ ਰਹੇਗਾ। ਜਦ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਧਰਮੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਇਆ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਵਸਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪੰਜੇ ਬਾਹਦੁਰ, ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ, ਅਤੁੱਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਪੁਰਖ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੀ ਸੀ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਬਹਾਦੁਰ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।