ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕਿ ਜਨਮੇਜਯਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਥਵਾਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਲਾਏਗਾ। ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਰਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਭੈਣ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਸਤੀਕ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਆਸਤੀਕ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਪੱਖ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ "ਸਰਪ-ਯਜਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਯਜਨ, ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਆਸਤੀਕ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਮਾਮੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਐਨ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਹ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਦਾਨ-ਪੁਣ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੇ। ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ, ਆਸਤੀਕ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸਤੀਕ ਦੀ ਕਥਾ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਸੁਣਾਈ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਾਵਾਂ? ਇਸ ਤੇ, ਸੁਨਾਯਾ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਸੂਤੀ, ਆਸਤੀਕ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕਵੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਰਹਿੰਦੇ; ਇਹ ਕਥਾ ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੁਣਾਓ ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੁਣਾਈ ਸੀ।" ਸੂਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੀਰਘ ਜੀਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸਤੀਕ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸੁਣੀ, ਠੀਕ-ਠੀਕ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨੇ ਕਹੀ ਸੀ।" ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਦੋਨੋ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ। ਉਹ ਦੋ, ਕਦਰੂ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀਆਂ। ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਦੋਨੋ ਪਤਨੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਸ਼ਯਪ, ਆਪਣੀਆਂ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚਤ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੁਣੀ। ਦੋਨੋ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਰ ਲਏ। ਕਦਰੂ ਨੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਚੁਣੇ, ਜੋ ਸਭ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ। ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਚੁਣੇ, ਜੋ ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀ, ਤਜ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਯ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਸਨ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ।" ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।" ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਕਦਰੂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਦੋਨੋ ਪਤਨੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਧਾਰੋ।" ਵਰ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਦੋਨੋ ਪਤਨੀਵਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੋ ਅੰਡੇ ਦਿੱਤੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਸੈਂਕੜਾ ਸਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪাত্রਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਮੀ ਵਿੱਚ, ਅੰਡੇ ਪਏ ਰਹੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ। ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਦੋ ਅੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਿਕਲੀ ਨਹੀਂ; ਤਦ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਤਪ ਕਰਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅੰਡਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਅਧੂਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਧ-ਅਧ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਅਣ-ਪੂਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, "ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕੀਤਾ—" "ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅਧੂਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਪੰਜ ਸੈਂਕੜਾ ਸਾਲ ਉਸ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋ।" "ਪਰ ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ ਤੈਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇਗਾ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਤੋੜ ਨਾ ਦੇਵੇ।" "ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ, ਹੇ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਨਾ ਅਧੂਰਾ, ਨਾ ਵਿਦਰੂਪ ਬਣਾਵੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰ।" "ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਸੈਂਕੜਾ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਡੀਕ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅਰੁਣਾ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਮੇਂ; ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਰਥਵਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਵੀ, ਅਤਿ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਰੁਣਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਮਰ ਰਥਵਾਨ ਹੈ। ਗਰੁੜ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਨਮਿਆ, ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ; ਜਨਮਦੇ ਹੀ, ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਖੁਰਾਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਭੁੱਖਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ ਨੇ ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾਸ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ, ਉੱਚਤ ਘੋੜਾ-ਮਣੀ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਣ ਸਮੇਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।