ਜਦੋਂ ਸੁੰਦਾ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤਪੱਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੀਖਣ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਲਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਵਹਿਮ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ, ਮਾਵਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿਖਾਈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਰੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿਖੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ, “ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ!” ਪਰ ਸੁੰਦਾ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਪ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਡੋਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਨਾਹ ਘਬਰਾਹਟ ਦਿਖਾਈ, ਨਾਹ ਚਿੰਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਦਾਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਆਏ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਆਏ। ਸੁੰਦਾ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮਾਇਆ ਤੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਲਵਾਨ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੀਏ, ਉਹ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਈਏ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਅਮਰਤਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।” ਤਦ ਸੁੰਦਾ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਨਾ ਰਹੇ, ਸਿਵਾਏ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮੰਗ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਜੋ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਰੁਕਵਾਈ ਤੇ ਆਪ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਜੇਹੇ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜੈਯ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੋਈ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਟਿਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਮੋਹਣੇ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿੱਤ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਲੋਕ ਹਰ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ। ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਮੌਜ-ਮਸਤੀ, ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਤੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ, ਹੱਥੀਂ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਮਨਾਉਣ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਿਚ, ਜੋ ਦੈਤ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਐਸਾ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਿਉਹਾਰ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਘ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਵਾਨਗੀ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਗਦਾ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਮੁਗਦਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਦੈਤ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਇੱਕਠੇ ਚਲ ਪਏ। ਸੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ, ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਵਾਣੀ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ, ਜਿਹੜੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਣ, ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਵਰ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਪਣਾ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲੱਗੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ) ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਐਸਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੀਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਨਿਰਦਈ ਸੰਕਲਪ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਜਿਹੜੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਫੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਵਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਅਸਰ ਰਹਿਤ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਪ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਨਾਲ਼ ਤੀਰ ਟਕਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਭੱਜ ਗਏ।